Μια ηθική και νομική υποχρέωση

Εγινε δημόσια κουβέντα τώρα τελευταία για ένα πολύ σοβαρό θέμα, αυτό της ένταξης των παιδιών μεταναστών στο δημόσιο σχολείο, με τελείως λάθος τρόπο ως συνήθως. Μετά την περίπτωση της δημοσιοποίησης της λίστας των ονομάτων νηπίων από βουλευτή, ήρθε ένα άρθρο του υφυπουργού Παιδείας και καθηγητή Διεθνούς Δικαίου, Αγγελου Συρίγου. Σε αυτό ξεκινά υποστηρίζοντας ότι το σχολείο έχει καθιερωθεί «ως το πλέον επιτυχημένο παράδειγμα κοινωνικής εντάξεως» και δύσκολα μπορεί να διαφωνήσει κανείς μαζί του (πάρα μόνο ίσως στη μη χρήση του νεοελληνικού τύπου «ένταξης»). Προσθέτει, ωστόσο, ότι για να λειτουργήσει «σωστά» αυτό «οι μη έχοντες ως μητρική γλώσσα την ελληνική δεν πρέπει να ξεπερνούν ένα συγκεκριμένο ποσοστό ανά τάξη, που κινείται γύρω στο 20%», θεωρεί πως το παραπάνω αδικεί τους ελληνόφωνους μαθητές ενώ επισημαίνει ότι «εάν η συγκέντρωση αλλοδαπών μαθητών ξεπερνά το 50% οδηγούμαστε σε δημιουργία γκέτο». Δεν παραθέτει δυστυχώς την πηγή των συμπερασμάτων του, ειδικά για το 20% που επικαλείται χωρίς κάποια αναφορά σε έρευνα ή παράδειγμα βέλτιστης πρακτικής. Θα έπρεπε μιας και στη χώρα μας υπάρχουν σχολεία που αρκετά χρόνια τώρα λειτουργούν μια χαρά με πάνω από 20% παιδιά αλλοδαπών και το υπουργείο ουδέποτε είχε επικαλεστεί τέτοιο ποσοστό ως σήμερα. Σε πολλές ευρωπαικές χώρες γίνονται έρευνες και καταγράφονται δεδομένα, όχι βέβαια για να δημοσιοποιούνται, αλλά για να βελτιώνεται η εκπαιδευτική διαδικασία.

Οι έρευνες μάλιστα συνήθως βρίσκουν ότι είναι τα παιδιά των μεταναστών σε δυσμενέστερη θέση από τα υπόλοιπα παιδιά. Υπάρχουν μερικές επισημάνσεις που δεν έγιναν όμως. Καταρχάς, η Ελλάδα υποχρεούται από το ευρωπαϊκό δίκαιο να γράφει τα παιδιά αλλοδαπών ακόμη και χωρίς χαρτιά στα σχολεία, βάσει του άρθρου 2 του Πρώτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ. Στα κανονικά σχολεία διότι οι διαχωρισμοί από το κράτος με βάση τη φυλετική καταγωγή στην εκπαίδευση απαγορεύονται από το ευρωπαϊκό δίκαιο, όπως έγινε σαφές από την καταδίκη της χώρας μας από το ΕΔΔΑ για διαχωρισμό των μαθητών Ρομά στα σχολεία στον Ασπρόπυργο. Η πραγματικότητα στην Ελλάδα είναι, λοιπόν, ότι τα παιδιά που έρχονται σε εμάς θέλουμε να ενταχθούν και οι διαχωρισμοί ούτε βοηθούν ούτε επιτρέπονται. Αυτό δεν είναι απλή ευαισθησία, είναι καθήκον ηθικό και νομικό και το κράτος αντί να βρίσκει προβλήματα πρέπει να εργάζεται προς αυτή την κατεύθυνση.