Ευθύνη

Στις 7 Οκτωβρίου του 2020 σύσσωμο το πολιτικό σύστημα πανηγύριζε την καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης. Για την ακρίβεια, μια μέρα πριν μέσα στην Ολομέλεια βουλευτές των κομμάτων συνέχαιραν ο καθένας τη δική του πλευρά των εδράνων για τον αγώνα που έδωσε κατά του νεοναζιστικού μορφώματος. Τι κι αν οι λεγόμενες δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου ποτέ δεν συνασπίστηκαν πραγματικά σε μια μάχη εναντίον του όσο τα μέλη του φορούσαν κοστούμια και έμπαιναν με κρατικά οχήματα στο βουλευτήριο; Φέτος, σχεδόν ένα χρόνο μετά, οι χρυσαυγίτες – αντί να παραμένουν στα πολιτικά αζήτητα και στα κελιά τους – ξαναβρίσκονται στο πολιτικό προσκήνιο. Ξαναβρίσκονται επειδή κοινοβουλευτικά κόμματα τσακώνονται για το ποιος φταίει για όσα συμβαίνουν στα ΕΠΑΛ των δυτικών συνοικιών της Θεσσαλονίκης – των περιοχών, δηλαδή, μέσα στο κατεξοχήν νεοδημοκρατικό προπύργιο που πάντα ψήφιζαν αριστερά και κεντροαριστερά εξαιτίας του προσφυγικού τους παρελθόντος. Για την Κουμουνδούρου η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά την κυβέρνηση και τη συμπολίτευση, που υιοθετούν «συγκαλυμμένη ακροδεξιά ρητορική».

Μάθημα

Ο Τσίπρας, για παράδειγμα, κατηγόρησε την πρώτη πως «δεν καταδεικνύει από πού έρχεται η βία προκειμένου να μη χάσει το ακροατήριο της Ακροδεξιάς». Η επίσημη φωνή της κυβέρνησης, από την άλλη, επιμένει ότι εκείνη δεν δίνει «κανένα δικαίωμα στον οποιοδήποτε να δηλητηριάζει τα μυαλά των νέων παιδιών, δεν αφήνουμε κανένα περιθώριο ανάδειξης και μετάδοσης φασιστικών συμπεριφορών οποιουδήποτε χρώματος» – ενώ κάποιοι από το γαλάζιο στρατόπεδο χρεώνουν πιο ωμά την κλιμάκωση στη συμπεριφορά των αριστερών οι οποίοι βρέθηκαν έξω από τα κάγκελα των σχολείων. Η νέα αντιπαράθεση των εκπροσώπων του δικομματισμού είναι μάλλον πιο αποκαλυπτική των ομοιοτήτων τους από τις υπόλοιπες που έχουν ξεσπάσει ανάμεσά τους. Φανερώνει, για να το πούμε διαφορετικά, ότι κανείς τους δεν έμαθε το σημαντικότερο μάθημα των χρόνων που η ΧΑ μεσουρανούσε: πως οι αντισυστημικές δυνάμεις πάντα εκμεταλλεύονται την απαξίωση της πολιτικής από τους ίδιους τους πολιτικούς. Οταν, άρα, οι τελευταίοι προσπαθούν να αναβιώσουν λυμένες κόντρες, σαν αυτή για τον μέινστριμ χρυσαυγιτισμό ή τη θεωρία των δύο άκρων, μόνοι τους μετατρέπουν τα αντικείμενα της αντιδικίας τους σε επίκαιρα προβλήματα.