Musee des Beaux Arts

Ποτέ δεν έκαναν λάθος οι Παλιοί Τεχνίτες

Πάνω στον ανθρώπινο πόνο: πώς την καταλαβαίναν

Τη θέση του στη ζωή· πως έρχεται να μας εύρει

Καθώς τρώει ο άλλος ή ανοίγει ένα παράθυρο η ακόμη περπατά βαριεστημένος·

Πως, όταν οι γέροντες με πάθος, με κατάνυξη προσμένουν

Το θαύμα της γέννησης, πρέπει πάντα να υπάρχουν παιδάκια

Που δεν πολυγυρεύουν να γίνει τέτοιο πράγμα, πατινάροντας

Σε μια δεξαμενή στην άκρη του δάσους.

Ποτέ δεν ξέχασαν πως ακόμη

Και το φριχτό μαρτύριο πρέπει να πάει το δρόμο του

Οπωσδήποτε σε μια γωνιά, σε κάποιον ανοικοκύρευτο τόπο

Οπου οι σκύλοι συνεχίζουν τη σκυλίσια ζωή τους και τ’ άλογο του βασανιστή

Ξύνει τ’ αθώα του καπούλια σ’ ένα δέντρο.

Στον Ικαρο του Μπρέγκελ λόγου χάρη: πώς καθετί γυρνά τη ράχη

Πολύ νωθρά στον όλεθρο· μπορεί ο ζευγάς

Ν’ άκουσε την πλαταγή στη θάλασσα, την έκθετη κραυγή,

Oμως γι’ αυτόν δεν ήταν σπουδαίο ατύχημα· κι ο ήλιος τη δουλειά του

Eλαμπε στα πόδια τ’ άσπρα που βουλιάζαν στο πράσινο

Νερό· και τ’ αλαφρύ δαπανηρό καράβι που είδε ασφαλώς

Κάτι εκπληχτικό, τ’ αγόρι που έπεφτε απ’ τον ουρανό,

Eπρεπε κάπου να φτάσει κι αμέριμνο τράβηξε ανοιχτά.

Δεκέμβρης 1938