Η Αθήνα άνοιξε {LF}τις κλειστές πόρτες {LF}του ΟΗΕ

Η απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να μεταβεί στη Σύνοδο του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, παρά την προτροπή της αμερικανικής κυβέρνησης προς τους ηγέτες των κρατών να προτιμήσουν τη συμμετοχή τους μέσω τηλεδιάσκεψης, είχε έναν σκοπό: να προχωρήσει η ελληνική διπλωματία ένα βήμα πιο μπροστά από τις τουρκικές επιδιώξεις.

H συμφωνία AUKUS, oι εξελίξεις στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη και οι επερχόμενες γερμανικές και γαλλικές εκλογές διαμορφώνουν νέο τοπίο στον παγκόσμιο χάρτη, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και στη Μεσόγειο.

Υπό αυτό το πρίσμα ο Πρωθυπουργός επιχείρησε να εκμεταλλευτεί τη συγκυρία και να υψώσει τη φωνή της Αθήνας απέναντι στις κινήσεις της Αγκυρας σε μια δύσκολη εποχή. Το καλοκαιρινό μορατόριουμ τελείωσε και η Τουρκία επανήλθε στη γνωστή τακτική των προκλήσεων. Δύο ξένοι στην ίδια πόλη (η συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν ήταν μόνο στη φαντασία του τούρκου προέδρου) κινήθηκαν σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση και οι επιδιώξεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Από τη μία, ο Ερντογάν κινήθηκε και πάλι στο πεδίο του εντυπωσιασμού με τα εγκαίνια του Σπιτιού της Τουρκίας, όμως το πολυπόθητο ραντεβού με τον Τζο Μπάιντεν δεν πραγματοποιήθηκε, γεγονός που του προκάλεσε πρόσθετο εκνευρισμό. Ακόμα, στη διάσκεψη για τη Λιβύη ο Τσαβούσογλου «τα άκουσε» χοντρά από τον Αντονι Μπλίνκεν. Τουτέστιν, μια πλήρως αποτυχημένη επίσκεψη.

Από την άλλη, η Αθήνα μπήκε για πρώτη φορά στο κονκλάβιο της διάσκεψης ως παρατηρητής (συμμετείχε ο Νίκος Δένδιας) και στις παρασκηνιακές συναντήσεις τονίστηκε ο αποσταθεροποιητικός ρόλος της Τουρκίας στην περιοχή. Παράλληλα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε τις απαντήσεις που έπρεπε στην ομιλία του στα Ηνωμένα Εθνη.

Στον απόηχο των όσων έγιναν στη Νέα Υόρκη, η Αθήνα έφυγε ενισχυμένη κάνοντας ουσιαστικές συζητήσεις, σε συναντήσεις μάλιστα των ελλήνων αξιωματούχων που κρατήθηκαν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Αναμφίβολα, η Αθήνα βγήκε ενισχυμένη από την παρουσία της στη Νέα Υόρκη πετυχαίνοντας τον στόχο που είχε θέσει εξαρχής: να καταδείξει τον ρόλο της Τουρκίας και τις επιδιώξεις της που είναι αντίθετες με το διεθνές δίκαιο και να προσθέσει στη φαρέτρα της συμμάχους και υποστηρικτές. Στο πλαίσιο αυτό εξηγήθηκε η εμφανής πρόθεση της Αγκυρας να εργαλειοποιήσει και το νέο κύμα μεταναστών από το Αφγανιστάν.

Είναι ξεκάθαρο πια ότι η Αθήνα κερδίζει έδαφος απέναντι σε ακροατήριο που επί δεκαετίες θεωρούσε τις τουρκικές επιδιώξεις στο Αιγαίο ως μια κοκορομαχία Ελλάδας και Τουρκίας. Επίσης, η ελληνική διπλωματία ανοίγεται και σε χώρες της Αφρικής, ενισχύει τις σχέσεις της με τον αραβικό κόσμο και παρουσιάζει μια σημαντική εξωστρέφεια, με βασικό στόχο να κερδίσει συμμάχους, υποστηρικτές και φίλους. Δεν είναι τυχαίο που στην πρόσφατη κρίση στα Βαρώσια ένας Ιρλανδός κινήθηκε στον ΟΗΕ απέναντι στις τουρκικές επιδιώξεις και υπήρξε αποτελεσματικός. Οι έλληνες διπλωμάτες πιστεύουν ότι ο Ερντογάν θα κλιμακώσει την ένταση και θα επιχειρήσει νέους εκβιασμούς μέσω του Μεταναστευτικού. Επίσης, στη Λιβύη δεν είναι διόλου σίγουρο ότι θα γίνουν εκλογές και ότι θα υπάρξουν νικητές που επιθυμεί η Αθήνα.

Ωστόσο, η Ελλάδα άνοιξε πόρτες που ήταν κλειστές και μίλησε σε αφτιά που ως τώρα δεν άκουγαν ή που κανείς δεν είχε επιχειρήσει να πλησιάσει.