Η γλώσσα της ειρήνης και {LF}ο ρόλος της ανάσχεσης

Ενα καίριο ερώτημα που εντάσσεται στο μείζον ζήτημα της πρόσφορης αντιμετώπισης της τουρκικής επιθετικότητας προς τη χώρα μας, αφορά στο κατά πόσο υπάρχουν στη γείτονα υπολογίσιμες μετριοπαθείς δυνάμεις ή προσωπικότητες διατεθειμένες να επηρεάσουν επί το διαλλακτικότερο την κλιμακούμενη διεκδικητική συμπεριφορά της.

Αφορμή για τη διατύπωση του ερωτήματος αυτού  είναι οι ήπιου τόνοι δηλώσεις του δημάρχου της Κωνσταντινούπολης κυρίου Ιμάμογλου, θεωρούμενου ως προοδευτικού και πεφωτισμένου πολιτικού ο οποίος ετάχθη υπέρ των καλών ελληνοτουρκικών σχέσεων. Επίσης, όμως, μία πρόσφατη αφορμή είναι και οι παρατηρήσεις ενός βουλευτού της κεμαλικής αντιπολίτευσης, ο οποίος φέρεται να χαρακτήρισε τις περί «Γαλάζιας Πατρίδας» τουρκικές θέσεις, ως έχουσες επεκτατική χροιά. Σημειωτέο όμως ότι και στην Ελλάδα εκφράζονται συχνά απόψεις κατά της αυστηρής αντιμετώπισης των τουρκικών κινήσεων και υπέρ της ειρηνικής ρύθμισης των σχέσεων με την Τουρκία, βάσει ρομαντικών αναφορών στα φιλικά αισθήματα που συνδέουν τους δύο λαούς και στο παντοδύναμο πνεύμα δικαιοσύνης και αλληλεγγύης που τελικά παραμερίζει τα δηλητηριώδη πάθη και συμφέροντα και οδηγεί στη σφαίρα μίας λάμπουσας φιλίας. Αρα κατά τις απόψεις αυτές δεν χρειάζονται οι δαπάνες για την ενίσχυση της ένοπλης ισχύος μας, ούτε οι σκληρές καταγγελίες και επικρίσεις που ερεθίζουν την τουρκική ηγεσία και δημιουργούν έτσι κλίμα που εμποδίζει να κατανοήσουμε ότι δεν είναι ορθό να παρεξηγούμε μονίμως την τουρκική πλευρά για τις προς τη χώρα μας αποφάσεις και ενέργειές της!

Εντούτοις από την επισκόπηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων ιδίως κατά την τελευταία δεκαετία συνάγονται τα εξής:

n Είναι πασίδηλο και συνεχώς επιβεβαιούμενο ότι η Τουρκία εκμεταλλευόμενη τη γεωστρατηγική της θέση, επιδιώκει αναθεώρηση του καθεστώτος του Αιγαίου προβάλλουσα αυθαίρετες σε βάρος μας διεκδικήσεις σε ξηρά έδαφος και εναέριο χώρο.

n Είναι επίσης καταφανές ότι η πολιτική αυτή σταθερά και με αύξουσα ένταση τηρούμενη δεν έχει περιστασιακό χαρακτήρα ούτε απορρέει από τις φιλοδοξίες μεμονωμένων προσώπων. Αντίθετα έχει διαχρονική διάρκεια, ασκείται μεθοδικά βάσει μελετημένου σχεδιασμού και εκφράζει μία γενικευμένη εθνικιστική αντίληψη που διαπερνά σε έκταση το μεγαλύτερο μέρος της τουρκικής κοινωνίας. Αποβλέπει δε, σε ένα στόχο ο οποίος προβάλλεται ως εθνικό όραμα (Γαλάζια Πατρίδα) που συνίσταται στην εδαφική επέκταση της Τουρκίας σε βάρος των γειτονικών χωρών και κυρίως της Ελλάδας, στην απόκτηση ισχυρής ένοπλης δύναμης και στην ανάδειξή της σε αυτοκρατορικού τύπου υπερδύναμη που θα έχει λόγο για τα συμβαίνοντα στον άμεσο και ευρύτερο χώρο που την περιβάλλει.

n Και προς επίτευξη του οράματος αυτού, η Τουρκία δεν έχει κανένα φραγμό στη διατύπωση απειλών και στη χρήση βίας και κανένα ενδοιασμό στην αγνόηση των κανόνων «καλής γειτονίας».

n Υπό το φως των διαπιστώσεων αυτών και εκ της πορείας των γεγονότων, η απάντηση στο αρχικό ερώτημα είναι ευθέως αρνητική.

Αρα η χώρα μας καλώς πράττει και επιδιώκει τη διευθέτηση της μόνιμης ελληνοτουρκικής κρίσης με πρωτευόντως ειρηνικά μέσα και εντός της διεθνούς νομιμότητας. Και ορθώς μνημονεύει την οδό της διεθνούς δικαιοσύνης, αλλά συγχρόνως καλώς πράττει, και οφείλει να κάνει ό,τι είναι δυνατό στον τομέα αυτό, φροντίζοντας για την αναχαίτιση της τουρκικής απειλής. Διότι καλή μεν και απαραίτητη η διπλωματική δράση, όμως απολύτως αναγκαία και η δημιουργία μηχανισμού ένοπλης αποτροπής. Η πειθώ και η ανάσχεση συγκροτούν χρήσιμο αποτρεπτικό δίδυμο απέναντι σε χώρες που πάσχουν από αυτοάνοσο επεκτατικό σύνδρομο.

Ο Δημήτρης Καραϊτίδης είναι πρέσβης ε.τ.