NON PAPER

Η κοινωνία των «για μένα»  

Εγραφα χθες για τον πατέρα που επιτέθηκε στη διευθύντρια του δημοτικού σχολείου στη Θέρμη Θεσσαλονίκης όπου φοιτά ο γιος του και την έσυρε στο αστυνομικό τμήμα. Το επεισόδιο δεν ήταν αυτοτελές, επρόκειτο περί σίριαλ. Την επομένη ο πατέρας επανέκαμψε δριμύτερος και επέδωσε στη διευθύντρια ένα πρόστιμο 2.700.000 ευρώ που της επέβαλε… ο ίδιος και ζητά να κατατεθεί στον προσωπικό του λογαριασμό – δεν έχω καταλάβει ακριβώς γιατί αλλά και τι σημασία έχει.

Στη συνέχεια, με allure σαν να περνούσε από τα προκριματικά του Next Top Model, δήλωσε με ιδιαίτερο μπρίο και κέφι και πάρα πολύ σίγουρος για όσα έλεγε, ότι «…δεν υπάρχουν ΚΥΑ για εμένα, υπάρχει μόνο μία απόφαση που παίρνει κάθε άνθρωπος για να είναι ελεύθερος και για να είσαι ελεύθερος πρέπει να έχεις ανακαλέσει τους αντιπροσώπους».

Εντάξει, πρόκειται για ένα θέατρο του παραλόγου που, βέβαια, όσο περνά ο καιρός, απλώνει όλο και περισσότερο το πόδι του στην κεντρική σκηνή. Ωστόσο, η απαρχή του κρύβεται σε μία έκφραση που ορίζει μια νοοτροπία και μια κατηγορία πολιτών, επίσης ολοένα διογκούμενη. Είναι αυτό το «για εμένα». «Δεν υπάρχουν ΚΥΑ για εμένα» είπε ο τύπος. Οπως για τον αντιεμβολιαστή υγειονομικό υπάλληλο δεν υπάρχει ανάγκη υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού. Ή, για τον δημόσιο υπάλληλο, η επιταγή της αξιολόγησης. Εντάξει, ούτε σημερινό, ούτε χθεσινό είναι το φαινόμενο. Και για τους πάλαι ποτέ υποστηρικτές του κινήματος «Δεν πληρώνω» – πριν γίνουν εξουσία – δεν υπήρχαν φόροι και εισφορές στο κράτος.

Τι σημαίνει αυτό το «για μένα»; Για όσους το διατρανώνουν, επανάσταση. Για την κοινή λογική, αποσυναγωγή από το κοινωνικό σύνολο. Που, το φυσιολογικό, θα ήταν να οδηγεί τον κάθε «για εμένα» σε ένα είδος αυτοαπομόνωσης. Ομως «εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε» – και δεν το εννοώ γεωγραφικά. Αυτοί οι άνθρωποι συγκροτούνται σε σώμα που λειτουργεί ως τοξίνη στον «οργανισμό» μίας κοινωνίας. Αποκτά τα χαρακτηριστικά, τον δογματισμό και τον φανατισμό θρησκευτικής αίρεσης. Η προτυπωμένη φόρμα καταγγελίας των εκπαιδευτικών που εφαρμόζουν τα πρωτόκολλα δείχνει ότι οι «για εμένα» δεν είναι μοναχικοί λύκοι, ούτε καν μοναχικά γατάκια. Υπάρχει πρόγραμμα και σχέδιο από πίσω.

Πώς εξαργυρώνεται το «για εμένα»; Στην πρώτη φάση με μικροσόου στην τηλεόραση και αποθέωση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Καλά τους τα είπες μεγάλε», «Να αγιάσει το στόμα σου» και τέτοια. Στη δεύτερη, πολύ φοβάμαι, με δημιουργία ακόμη και πολιτικού κόμματος με μεγάλες πιθανότητες να μπει στη Βουλή. Πρόκειται για μια συνωμοσιολογική ιδεοληψία που δεν θα εξαερωθεί όταν, με το καλό, ξεμπερδέψουμε με την πανδημία. (Η οποία φαίνεται ότι, τελικά, ήταν η αφορμή για ένα είδος επίσημης τελετής λήξης του Διαφωτισμού). Θα μείνει εδώ για να προτάσσει το αυθαίρετο «για εμένα» απέναντι στον επιστημονικό ορθολογισμό του «για εμάς».

Για τον Ευκλείδη

Και κάπου εδώ να πούμε ότι το «για εμένα» δεν είναι αποκλειστικότητα των γραφικών, εξαγριωμένων αντιεμβολιαστών. Δεν είδαμε τι έπαθε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος; «Για εκείνον» ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι σταλινικό κόμμα γι’ αυτό και ο καθένας δικαιούται να εκφράζει τις απόψεις του. Ετσι είπε μετά τον εσωκομματικό κουρνιαχτό που σηκώθηκε μετά το σχόλιο του ευρωβουλευτή Στέλιου Κούλογλου ότι Μητσοτάκης και Τσίπρας ήρθαν ισοπαλία όσον αφορά τις εμφανίσεις τους στη ΔΕΘ.

Δεν ήξερε, δεν ρώταγε Πολάκη, Παπαδημούλη, Αρβανίτη που τον έβγαλαν στον τάκο; Μόνο που δεν του είπαν να ανοίξει το χέρι του για να φάει εκατό βιτσιές στην παλάμη από το «γέτι του Ψηλορείτη».

Ετρεχε και δεν προλάβαινε να επανορθώσει με δηλώσεις για την αναγκαιότητα προοδευτικής κυβέρνησης. Θα μου πείτε ότι για τον Κούλογλου προοδευτική ήταν και η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αβυσσος η ψυχή του «για εμένα». Τόσο άβυσσος που για τον Τσίπρα ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι κάτι σαν τους αστικούς μύθους για τον Ελβις Πρίσλεϊ. Δεν έχει πεθάνει, ζει εντός του.