Το στίγμα

Τον ανασχηματισμό τον λύσαμε, αν και με κάποια δυσκολία. Η προσπάθεια να στριμωχτεί ο ΣΥΡΙΖΑ, που εμφανίστηκε ως βήμα για συναίνεση, απέτυχε, διορθώθηκε όμως κατά τον καλύτερο τρόπο με μια επιλογή που, κατά την αντιπολίτευση, συμβάλλει στη διχοτόμηση της Κύπρου. Αυτό που δεν έχουμε ακόμη καταλάβει είναι γιατί απομακρύνθηκε ο Χρυσοχοΐδης. Τέσσερις φορές ρωτήθηκε ο Πρωθυπουργός στη ΔΕΘ, τέσσερις φορές αρνήθηκε να απαντήσει. Εδώ δεν έχουμε πια να κάνουμε με ένα πολιτικό μυστήριο, αλλά με ένα αστυνομικό θρίλερ.

Λύσαμε και τις εκλογές. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε για άλλη μια φορά τη διαβεβαίωση ότι θα εξαντληθεί η τετραετία, όλοι ξέρουν όμως ότι το πιθανότερο είναι να διεξαχθούν το φθινόπωρο του 2022, εκτός αν γίνουν νωρίτερα. Η συζήτηση αυτή δεν εξυπηρετεί κανέναν σκοπό, εκτός από το να γεμίζουν οι εφημερίδες καμιά σελίδα. Και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δικαιούται να κατηγορεί την κυβέρνηση για εκλογικούς εκβιασμούς, όχι επειδή μοιάζει με γαλοπούλα έτοιμη για σφαγή, αλλά επειδή εκείνος προσπάθησε να καλλιεργήσει κλίμα αστάθειας με την απλή αναλογική, με μοναδικό αποτέλεσμα να μιλάμε σήμερα όχι για δικαιότερη εκπροσώπηση του εκλογικού σώματος, αλλά για διπλές εκλογές.

Και το θέμα της πανδημίας, όμως, ουσιαστικά λυμένο είναι: τα μέτρα αποτελούν μονόδρομο, όσοι εξακολουθούν να αρνούνται να εμβολιαστούν δεν μπορούν να προβάλλουν πλέον καμιά δικαιολογία για την αντικοινωνική τους συμπεριφορά και εκείνοι που τους κολακεύουν ή τους κλείνουν το μάτι φέρουν ευθύνη για οποιαδήποτε δυσάρεστη έκπληξη στη συνέχεια.

Είναι ώρα λοιπόν να ξεκινήσει μια συζήτηση για τις πιο μακροπρόθεσμες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει αυτός ο τόπος. Για το μοντέλο της ανάπτυξής του δηλαδή. Για το πώς θα αποκατασταθεί η ζημιά που υπέστη η μεσαία τάξη επί προηγούμενης κυβέρνησης, αλλά και θα χαραχθεί ένας δρόμος για μια μονιμότερη μείωση των ανισοτήτων. Για το πώς το κράτος μπορεί να παρεμβαίνει αποτελεσματικά για την αποτροπή ή τη διόρθωση καταστάσεων που επιβαρύνουν τον πολίτη: το παράδειγμα της ενέργειας, και των μέτρων που ελήφθησαν για την προσωρινή συγκράτηση των αυξήσεων των τιμών, είναι χαρακτηριστικό.

Για το πού πρέπει να παρέχονται κίνητρα, στις επιχειρήσεις ή στους καταναλωτές, στην προσφορά ή στη ζήτηση. Ο Φρανσουά Ολάντ είχε επιλέξει το πρώτο κι έφαγε τα μούτρα του, ο Τζο Μπάιντεν καταφεύγει στο δεύτερο και δημιουργεί ελπίδες για κλείσιμο του νεοφιλελεύθερου κύκλου που άνοιξε με τη Θάτσερ και τον Ρίγκαν, η επιλογή αυτή είναι εν πολλοίς εθνική και δίνει το ιδεολογικό στίγμα μιας κυβέρνησης.

Λένε πως αυτό γίνεται στην πρώτη διετία μιας θητείας. Αυτό ισχύει όμως όταν υπάρχει μια δυναμική αντιπολίτευση, έτοιμη για την εξουσία. Εδώ που ο Μητσοτάκης κυβερνάει μόνος του, έχει ακόμη καιρό.