Παράνοια

Ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να εντοπίσω τη χαμένη συναίνεση για την οποία μοιρολογούν από την Κυριακή διάφοροι χρήσιμοι υποστηρικτές της.

Ποια συναίνεση; Με ποιους;

Με εκείνους που βρίζουν και τραμπουκίζουν στο όνομα κάποιας υποτιθέμενης «λαϊκής αγανάκτησης;

Αρκεί να ανοίξει κανείς τις εφημερίδες της αντιπολίτευσης ή να ρίξει μια ματιά στο Διαδίκτυο για να διαπιστώσει ότι έχουμε να κάνουμε με ψυχοπάθεια. Δεν θα υποκύψω στον πειρασμό να παραθέσω τίτλους και χαρακτηρισμούς.

Και φυσικά κανένας αξιοπρεπής άνθρωπος δεν είναι υποχρεωμένος να ανέχεται τον «οχετό» (όπως τον αποκάλεσε ο ίδιος ο Μητσοτάκης) κατά της οικογένειάς του. Τόσο απλό.

Συνεπώς, κολοκύθια η συναίνεση που χάθηκε.

Το ερώτημα όμως που με απασχολεί δεν είναι τόσο τι συμβαίνει αλλά γιατί συμβαίνει.

Για ποιο λόγο δηλαδή η κριτική ασκείται με όρους παροξυσμού; Τι είναι εκείνο που κάνει την αντιπαράθεση να ξεφεύγει από ένα στοιχειώδες πολιτικό πλαίσιο και να διολισθαίνει στο ξεκατίνιασμα;

Σε μια δημοκρατία η πολιτική αντιπαράθεση συνήθως αρκεί. Και όπως φαίνεται το ξεκατίνιασμα δεν αποδίδει.

Εχω δύο ερμηνείες.

Η πρώτη είναι ότι το μίσος και η επιθετικότητα κρύβουν πάντα κάποιου είδους κοινωνική μνησικακία. Δεν είναι απλώς αντίπαλοι του Μητσοτάκη. Εχθρεύονται εκείνο που αντιπροσωπεύει ο Μητσοτάκης.

Η δεύτερη είναι ότι αισθάνονται πως το εκλογικό αποτέλεσμα τους αφαίρεσε κάτι που θεωρούσαν ότι δικαιωματικά κατείχαν. Την εξουσία, ασφαλώς. Αλλά κυρίως τη σημασία.

Είναι μεγάλο πλήγμα να αφαιρείς από ασήμαντους ανθρώπους μια σημασία που νόμιζαν ότι είχαν κατακτήσει.

Κι όλα αυτά σε ένα δημοσιογραφικό περιβάλλον υστερικό είτε από αυτοτελή νοσηρότητα, είτε επειδή κουβαλάει ανοιχτά ποινικά ζητήματα και φοβάται.

Ποια συναίνεση, λοιπόν;

Η ουσία είναι ότι η πραγματικότητα πληγώνει. Κυρίως όταν δεν συμβαδίζει με τις κατασκευές του καθενός.

Και τότε αρχίζουν οι δικαιολογίες. Η κυβέρνηση έχει εξαγοράσει τις τηλεοράσεις, πληρώνει τις εφημερίδες, ελέγχει τους δημοσιογράφους (που δεν κάνουν τις σωστές ερωτήσεις στη ΔΕΘ!), τώρα βάζει χέρι και στις δημοσκοπήσεις.

Ολα πουλημένα. Ολα αγορασμένα. Ολα στημένα. Παράνοια.

Αλλά ταυτοχρόνως και μια δικαιολογία. Διότι μέσα στην παράνοια αρνούνται να καταλάβουν όταν τους διαψεύδει η ζωή. Και θεωρούν ότι πέφτουν θύματα κάποιας ανομολόγητης ίντριγκας.

Για ποια συναίνεση λοιπόν μιλάμε;

Διότι πριν πάμε στη συναίνεση θα έπρεπε κανονικά να συμφωνήσουμε στους όρους και στο ύφος μιας κόσμιας και πολιτισμένης αντιπαράθεσης. Σε έναν δημοκρατικό πολιτισμό. Ο οποίος δυστυχώς δεν φαίνεται να ενδιαφέρει ένα τμήμα του πολιτικού συστήματος.

Ας μάθουν λοιπόν πρώτα να μη βρίζουν. Κα μετά θα τα βρούμε για τη συναίνεση.