Υπόκλιση στον Γιόνας Κάουφμαν

Ηταν μια συναυλία με εξασφαλισμένη επιτυχία από τα… καμαρίνια – εξού και οι περίπου 3.000 θεατές (το ανώτατο όριο που επέτρεπαν τα πρωτόκολλα λόγω πανδημίας, με τα απαραίτητα κενά), εξού και τα 300 εισιτήρια που παραχωρήθηκαν μόλις τις τελευταίες ημέρες. Το ακροατήριο του Ηρωδείου, διψασμένο για επαναφορά στη συναυλιακή «κανονικότητα», έδωσε το «παρών» στη μεγαλειώδη εμφάνιση του Γιόνας Κάουφμαν. Πιθανότατα πολλοί από τους χθεσινούς θεατές θα ήθελαν να βρίσκονται και στο all star γκαλά του Καλλιμάρμαρου, τον περασμένο Ιούλιο, με τους Αννα Νετρέμπκο, Ανίτα Ρατσβελισβίλι, Γιουσίφ Εϊβάζοφ και Δημήτρη Πλατανιά. Κατά τα φαινόμενα, έμειναν στον τόπο των διακοπών τους ή φοβήθηκαν τα σκαμπανεβάσματα των κορωνοκρουσμάτων.

Χθες, λοιπόν, υπήρχε λόγος σοβαρός για να ανταποκριθούν στη δεύτερη μεγάλη πρόσκληση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής: οι άριες που ερμήνευσε ο γερμανός τενόρος από τις 9 το βράδυ και μετά σε δύο καλά οργανωμένα μέρη. Η εκκίνηση του προγράμματος δόθηκε με την ορχήστρα της Λυρικής να αποδίδει τη δυναμική, ανατολίτικων αποχρώσεων, ουβερτούρα από τη «Νόρμα» του Μπελίνι, υπό τη διεύθυνση του Γιόχεν Ρίντερ. Κι ύστερα… Ο Κάουφμαν δεν θα μπορούσε να έχει ίσως καλύτερη είσοδο απ’ ό,τι με τη «Recondita armonia» του Πουτσίνι, τη ρομάντσα που τραγουδάει ο Καβαραντόσι την ώρα που ζωγραφίζει τη Μαρία Μαγδαληνή συγκρίνοντάς τη με την Τόσκα. «Η τέχνη, με τον μυστηριώδη τρόπο της, ανακατεύει τις αντίθετες ομορφιές…». Θα ακολουθούσαν αριστουργηματικές επιλογές, ανάμεσά τους τα «Se quel guerrier io fossi» (από την «Αΐντα» του Βέρντι), «Addio alla madre» («Καβαλερία Ρουστικάνα» του Μασκάνι), «Nessun dorma» («Τουραντό» των Πουτσίνι – Αλφάνο).

Και η βραδιά θα ολοκληρωνόταν με τέσσερα ανκόρ: «E lucevan le stelle», «Core n’grato», «Dein ist mein ganzes Herz», «Non ti scordar di me».

Το να γράψεις, έστω και εν βρασμώ από τις κερκίδες του Ηρωδείου, αν ο Κάουφμαν κέρδισε το κοίλο αξιοποιώντας στο μέγιστο τις δυνατότητες της φωνής του ή αν έκανε επιμέρους συντήρηση δυνάμεων δεν ανήκει στις προθέσεις αυτού του σημειώματος – υπάρχει, άλλωστε, ο ειδικός κλάδος της μουσικοκριτικής, για την οποία ο ίδιος δήλωνε στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» (4 Σεπτεμβρίου): «Οι καλά τεκμηριωμένες κριτικές μπορούν σίγουρα να έχουν θετική επίδραση, καθώς δίνουν στους καλλιτέχνες τροφή για σκέψη, τους βάζουν στη διαδικασία να μελετήσουν ή τους δείχνουν μια νέα κατεύθυνση». Η βραδιά ήταν δική του από κάθε άποψη και περνάει στις καλύτερες στιγμές μιας επαναφοράς που χρειαζόμαστε όσο «μαθαίνουμε να ζούμε με τον κορωνοϊό». Ο τενόρος προσήλθε με δεδομένη την ευαισθησία του για τις χαμηλόφωνες διαβαθμίσεις της δυναμικής και πήρε μαζί του το κοινό που, όπως είπαμε, διψούσε για το μεγάλο θέαμα από καιρό.