Δεν έμπαινε με τίποτα…

Είχε 18 τελικές προσπάθειες στην εστία και τον φιλοξενούμενο Ατρόμητο σε συνθήκη ποδοσφαιρικής… αιχμαλωσίας σε ολόκληρο το δεύτερο ημίχρονο. Είχε ένα σωρό ευκαιρίες από εκείνες που βλέποντας ακόμη και το ριπλέι έμενες με την απορία για την τελική κατάληξη της μπάλας. Είχε όμως και την ατυχία ο Ολυμπιακός να βρεθεί σε «μια από εκείνες τις νύχτες» όπως το φιλοσόφησε ο Πέδρο Μαρτίνς.

Σε ποιες; Μα σε αυτές που η στρογγυλή θεά αρνείται πεισματικά να συναντηθεί με τα δίχτυα. Που… δεν μπαίνει με τίποτα. Δεν χρειάζεται να το κουβεντιάσουμε παραπάνω. Τα λέει όλα επ’ αυτού το τελικό 0-0 ανάμεσα στους πρωταθλητές και τους Περιστεριώτες…

Ναι, κάτι σαν τη ζώνη του λυκόφωτος η πρώτη Super League παρτίδα της χρονιάς για τους Ερυθρολεύκους. Και αυτομάτως μια ισοπαλία από εκείνες που λογίζονται και υπολογίζονται ως μια από τις πρώτες μεγάλες εκπλήξεις του φετινού μαραθωνίου. Είχε να μην μπει με το δεξί σε πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός από το μακρινό 2010 (από τότε μετρούσε μέχρι χθες 10×10). Είχε λέει να ξεκινήσει σε πρεμιέρα με εντός έδρας ισοπαλία από το μακρινό 1993. ΟΚ, κάποτε θα γίνονταν. Και μάλιστα αν το χθεσινό ματς ολοκληρωνόταν στο ημίχρονο θα λέγαμε ότι είχε εύκολα μια ποδοσφαιρική βάση για να γίνει χθες. Ο Ατρόμητος ως τα μισά του δρόμου ήταν σίγουρα τυχερός σε δύο – τρεις φάσεις (και η πρώτη μόλις στο 3′ όταν ο Γκορτζίλας αλλά και το VAR δεν είδαν την ανατροπή – πέναλτι του Ντένιτς στον Βαλμπουενά), αλλά προσπαθούσε να παίξει ποδόσφαιρο. Είχε μια καλή ευκαιρία με τον Κουλούρη (10′), είχε δοκάρι με τον Μουνίθ (27′). Είχε ένα σχέδιο. Εδειχνε τέλος πάντων ότι βρισκόταν στον… χορό για να χορέψει. Για να βάλει δύσκολα στον αντίπαλό του και να διεκδικήσει «κάτι» από τη βραδιά.

Πολιορκία

Στο δεύτερο ημίχρονο όμως ο Ολυμπιακός – και ειδικά από το 60′ και έπειτα – είχε απέναντί του μια ομάδα που όταν οι ποδοσφαιριστές της δεν ήταν στο έδαφος για να κάνουν καθυστερήσεις, βρίσκονταν «κλειδαμπαρωμένοι» στο αμυντικό τους τρίτο. Κατέγραψε η στατιστική 13-0 τελικές σε αυτό το διάστημα. Είχε γείρει ο αγωνιστικός χώρος. Και όταν «πυροβολούν» με αυτή τη συχνότητα ποδοσφαιριστές σαν τον Τικίνιο, τον Ελ Αραμπί και τους άλλους; Δεν το λες ακριβώς και συνηθισμένο ότι τα φώτα στο Γ. Καραϊσκάκης έσβησαν δίχως να μπει κάποιο γκολ. Ο Τικίνιο (9′, 87′), ο Ελ Αραμπί (25′, 71′, 78′), ο Ονιεκουρού (77′), ο Κουντέ (90′ + 5′) σε μια πρώτη σύντομη καταμέτρηση ήταν πρωταγωνιστές σε φάσεις από εκείνες που λες ότι απλά δεν χάνονται. Αλλά χάθηκαν. Και μαζί χάθηκαν και δύο βαθμοί για τους πρωταθλητές. Δεν σταμάτησαν να προσπαθούν ως το 90′ + 7′ και το τελευταίο σφύριγμα (άλλο και αυτό, επτά λεπτά οι καθυστερήσεις, εκ των οποίων ζήτημα να παίχθηκαν οι μισές από τις κάθε τρεις και λίγο «διακοπές»). Δεν μπορεί να έχει παράπονο ο κόουτς Μαρτίνς από τη διάθεσή τους. Αλλά το πρωτάθλημα έχει βαθμολογία. Και δύο βαθμοί δεν είναι στη… θέση τους.

Με 4-4-2

Πώς κύλησε η βραδιά; Ο Πορτογάλος σε αυτή την πρώτη Super League ενδεκάδα της σεζόν επένδυσε στη συνεργασία του Τικίνιο Σοάρες με τον Γιουσέφ Ελ Αραμπί. Αρα και αναπόφευκτα σε 4-4-2. Με Μπουχαλάκη – Εμβιλά στη μεσαία γραμμή. Τους Λοπές (δεξιά) και Βαλμπουενά (αριστερά) στα άκρα. Και με τον Καρμπόβνικ να επιβεβαιώνει το ρεπορτάζ ότι επί της ουσίας ξεκινά με πρώτη τύχη για το δεξί άκρο της άμυνας και ότι δεν ήρθε για να στείλει στον πάγκο τον Ρέαμπτσιουκ. Την ίδια στιγμή ο Ατρόμητος φάνηκε να είναι διαβασμένος για αυτό που τον περίμενε. Ο Ανχελ Λόπεθ τη δική του ομάδα τη σχημάτισε σε 4-2-3-1 με τους Ντένιτς και Σόλομον να στέκονται μπροστά στους στόπερ (Παπαδόπουλος και Χατζηισαΐας) και να δημιουργούν υπεραριθμία στον χώρο δράσης των δύο ερυθρόλευκων φορ. Μη φανταστεί κανείς ότι αυτό μεταφραζόταν σε ένα σύνολο μαζεμένο στο αμυντικό του τρίτο. Αυτό συνέβη στο δεύτερο ημίχρονο. Στο πρώτο ο Ατρόμητο και έτρεξε και έπαιξε και έβαλε δύσκολα στον Ολυμπιακό (5-4 οι τελικές ως την ανάπαυλα).

Τον άλλαξε ο Ονιεκουρού

Οι Πειραιώτες άλλαξαν το σενάριο από τα μισά του δρόμου και πέρα. Η είσοδος του Ονιεκουρού αντί του Λόπες (46′) ήταν ένας από τους λόγους, μιας και ο Νιγηριανός έδωσε πλάτος στην επίθεση της ομάδας του που ως εκείνο το σημείο έπαιρνε δημιουργία αποκλειστικά από τον Ματιέ Βαλμπουενά. Και όταν βρήκε ρυθμό αυτό το σχήμα; Αρχισαν οι «πυροβολισμοί». Από το 61′ και πέρα ο Ολυμπιακός «έφτιαχνε» και έχανε μια ευκαιρία κάθε τρία – τέσσερα λεπτά. Αποκορύφωμα; Εκείνη η φάση του 87′ όταν από το παράλληλο γύρισμα του Ονιεκουρού η μπάλα πέρασε κάτω από τα πόδια του Τικίνιο που ήταν μόνος με τα δίχτυα! Είπαμε: «Μια από εκείνες τις νύχτες»…

Ολυμπιακός (Πέδρο Μαρτίνς, 4-4-2): Βατσλίκ, Καρμπόβνικ (69′ Ανδρούτσος), Παπασταθόπουλος, Σισέ, Ρέαμπτσιουκ, Μπουχαλάκης (68′ Κούντε), Εμβιλά, Λόπες (46′ Ονιεκούρου), Βαλμπουενά (88′ Αλγκασίμ Μπα), Τικίνιο, Ελ Αραμπί.

Ατρόμητος (Ανχελ Λόπεθ, 4-2-3-1): Πίριτς, Βασιλαντωνόπουλος, Χατζηισαΐας, Κ. Παπαδόπουλος, Καστεγιάνο, Σάλομον, Ντένιτς, Καρτάλης (82′ Κωτσόπουλος), Κλωναρίδης (68′ Μπεντινέλι), Μουνίθ (89′ Νάτσος), Κουλούρης.

Διαιτητής: Ευστάθιος Γκορτσίλας.