Τραγούδια κι ανορθογραφίες της ζωής

Είναι φορές που έρχεται απρόσκλητο εντελώς, και από πού δεν ξέρω, ένα τραγούδι και σε συνοδεύει όλη μέρα. Δουλεύεις, τρως περπατάς, κι αυτό εκεί, συνέχεια να λέει τον σκοπό του και να μην μπορείς με τίποτα να του ξεφύγεις. Πολλές φορές δε, και ένα τραγούδι που αγνοείς την ύπαρξή του κολλάει μέσα σου και επαναλαμβάνεται βασανιστικά σαν να θέλει κάτι να σου πει κι όσο το αποφεύγεις τόσο επανέρχεται και σου τρυπάει το μυαλό μέχρι να του παραδοθείς και ν’ αρχίσεις να το ψιθυρίζεις. Αν το ξέρεις, γιατί μπορεί να θυμάσαι δυο – τρεις στίχους αλλά μετά;

Ετσι προχθές άκουγα συνέχεια τον μέσα μου εαυτό να επιμένει λέγοντάς μου «Στ’ αληθινά στα ψεύτικα…» μέχρι εκεί και μετά από λίγο άντε πάλι «Στ’ αληθινά στα ψεύτικα…». Στην αρχή νόμιζα πως ήταν του Θεοδωράκη και κάπου τ’ άκουσα και μου κόλλησε, αλλά όχι, ξέρω σχεδόν όλα τα τραγούδια του Μίκη. Με ήτα βέβαια πάντα το Μίκη κι όχι με ύψιλον – Μίκυ – σαν το αποχαιρετιστήριο της Βάνας Μπάρμπα, που εντάξει, η γυναίκα δεν είναι ορθογράφος, τι να κάνουμε τώρα; Εκεί είναι το θέμα;

Εδώ ακούς στην τηλεόραση ή στο ραδιόφωνο αναλυτές παρουσιαστές και πολιτικούς να εκστομίζουν σολοικισμούς και βαρβαρισμούς ποταμηδόν, η Βάνα μάς πείραξε; Τι να κάνουμε, δεν πήγε στον Πολάκη για ιδιαίτερα να την κάνει ξεφτέρι. (Τώρα μη βλέπετε που γράφω, μέσα μου συνεχίζει το τραγούδι ανελέητα «Στ’ αληθινά στα ψεύτικα…»). Εγώ να σας πω την αμαρτία μου την ώρα που είδα την ανάρτηση, μου φάνηκε γραφικό, την ίδια ώρα όμως το βρήκα μ’ έναν τρόπο και τρυφερό.

Μ’ αυτά τα γράμματα που ξέρει, μ’ αυτά θρηνεί. Γιατί είδαμε κι ακούσαμε τους επικηδείους άλλων σε πεντακάθαρα Ελληνικά και καλοσιδερωμένα τόσο κούφια, μα τόσο κούφια, σαν μουγκά.

Απ’ την άλλη σκέφτομαι (και πολύ το φοβάμαι) πως έτσι όπως πάει η γλώσσα και ο τρόπος που διδάσκεται, αν διδάσκεται κάπου, σε λίγα χρόνια όχι με ύψιλον θα γράφουμε το Μίκη αλλά και χωρίς φωνήεντα. Ενα ΜΚ εκεί και ξεμπερδεύουμε.

Και «Στ’ αληθινά στα ψεύτικα…». Κι άντε πάλι.

Τα λέω και σκέφτομαι μήπως υπερβάλλω; Ετσι πορεύτηκε η γλώσσα αιώνες και αιώνες και έζησε, ζει και βασιλεύει. Ναι, αυτή θα ζήσει. Εμείς ούτε αιώνα δεν πιάνουμε. Πολύ μικροί απέναντί της. Μικροί κι αμήχανοι περί του πρακτέου.

«Στ’ αληθινά στα ψεύτικα…».

Α, δεν πάει άλλο. Από πού είναι αυτό το τραγούδι και τι μου τραγουδάει παρακάτω; Θα καταφύγω στα μεγάλα μέσα. Θα

ψάξω στο Διαδίκτυο.

Δεν έχω άλλον φάρο.

Θα το γκουγκλάρω.

Και το βρήκα (που να μην το ‘βρισκα), είναι του φίλου Δημήτρη Παπαδημητρίου, το τραγουδάει γλυκύτατα η Ελευθερία και οι στίχοι είναι του Οδυσέα Ελύτη.

«Στ’ αληθινά στα ψεύτικα»

και συνεχίζοντας

«Το λέω και τ’ ομολογώ.

Σαν να ‘μουν άλλος κι όχι εγώ

μες στη ζωή πορεύτηκα».

Τι να πω;

Σαν ήμουν άλλος κι όχι εγώ μες στη ζωή πορεύτηκα.

Καλά να πάθω. Που έκανα και τον έξυπνο.

Καλό Σαββατοκύριακο.