Το κακό κορίτσι έγινε κύκνος

Οταν πρωτακούστηκε το όνομα της Κρίστεν Στιούαρτ για τον ρόλο της πριγκίπισσας Νταϊάνας στη νέα ταινία «Spencer» του Πάμπλο Λαρέν, πολλοί απόρησαν με την επιλογή του χιλιανού σκηνοθέτη, και ίσως όχι άδικα. Γιατί η Lady D ήταν μια καθωσπρέπει φινετσάτη Βρετανίδα, με πολύ καθαρή εικόνα, που μετά τον ξαφνικό της θάνατο πέρασε στη σφαίρα της αιωνιότητας με δάφνες, ακόμα κι από τους πολέμιους της μοναρχίας στη Βρετανία. Η αμερικανίδα ηθοποιός, από την άλλη, τα τελευταία χρόνια που βρίσκεται κάτω από τους προβολείς της δημοσιότητας, έχει χτίσει ένα πολύ αντιφατικό προφίλ. Αμήχανη έως και αδέξια μπροστά στα φλας των φωτογράφων, με ρευστή σεξουαλικότητα κι έναν τρόπο ζωής που μάλλον ταιριάζει στα κακά παιδιά του Χόλιγουντ, έμοιαζε τόσο αταίριαστη για τον ρόλο της Νταϊάνας. Εκεί που ίσως να συναντάει την πριγκίπισσα, είναι στην εσωστρέφεια κι αυτήν τη μελαγχολία που συχνά ζωγραφίζεται στα μάτια της, αλλά αυτή η λεπτομέρεια ίσως να μην είναι καταλυτικής σημασίας για μια πειστική ερμηνεία της στη μεγάλη οθόνη.

Ολα αυτά, μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες, όταν στο συνέδριο CinemaCon στο Λας Βέγκας παρουσιάστηκε όχι μόνο η επίσημη αφίσα της ταινίας αλλά και τα πρώτα στιγμιότυπά της. Εκεί, η Κρίστεν Στιούαρτ κέρδισε τις εντυπώσεις όχι μόνο για την εξωτερική της μεταμόρφωση που θύμισε πολύ την Νταϊάνα, αλλά κυρίως για την ερμηνεία της που φάνηκε να είναι πολλών αξιώσεων. Η υποψία αυτή επιβεβαιώθηκε αυτή την εβδομάδα με την επίσημη πρεμιέρα του «Spencer» στο Φεστιβάλ της Βενετίας, όπου κέρδισε το χειροκρότημα. Οι πρώτες κριτικές για την ηθοποιό είναι αποθεωτικές και μάλιστα τη χρίζουν φαβορί όχι μόνο για το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στη Βενετία αλλά ακόμα και στα Οσκαρ. Το θέμα της ταινίας, για το Σαββατοκύριακο του Δεκεμβρίου του 1991 που προσκλήθηκε η πριγκίπισσα Νταϊάνα από τη βασιλική οικογένεια την περίοδο των Χριστουγέννων στο κτήμα Σάντριγχαμ στο Νόρφολκ, φαίνεται πως ταίριαξε στη Στιούαρτ. Γιατί αναφέρεται στην απόφαση της Νταϊάνας να τερματίσει τον γάμο της με τον πρίγκιπα Κάρολο κι όλη αυτή η συναισθηματική φόρτιση που κουβαλούσε έδωσε την ευκαιρία στην ηθοποιό να βγάλει λίγο από τον εσωτερικό της διχασμό στην οθόνη.

Η εμφάνισή της στο Φεστιβάλ Βενετίας θα μπορούσε να είναι κι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της πάλης που υπάρχει μέσα της ανάμεσα στις αγκυλώσεις της δουλειάς που επέλεξε να κάνει από παιδί και στην ελευθερία που η ίδια κυνηγάει στη ζωή της. Επέλεξε μια τολμηρή εικόνα, αποδομημένο φόρο τιμής στην ηρωίδα της. Ενα κλασικό τουίντ μαύρο σακάκι με χρυσές λεπτομέρειες, δημιουργία του οίκου Chanel, με τον οποίο συνεργάζεται, σαν αυτά που γέμιζαν την ντουλάπα της πριγκίπισσας. Το συνδύασε όμως μ’ ένα πολύ κοντό σορτς που άφηνε εντελώς ακάλυπτα τα καλλίγραμμα πόδια της. Κι αντί να παρουσιαστεί αγέρωχη μπροστά στους εκπροσώπους του Τύπου και να υπερασπιστεί τη ροκ επιλογή της, η συστολή της τής έκοψε πόντους από το ανάστημα που έπρεπε να ορθώσει.

Ετσι ήταν όμως η Κρίστεν Στιούαρτ από παιδί. Γεννημένη τον Απρίλιο του 1990 και μεγαλωμένη στο Λος Αντζελες, με πατέρα διευθυντή πλατό και τηλεοπτικό παραγωγό του Fox και μητέρα επόπτρια σεναρίων, παίζοντας στα παρασκήνια «κόλλησε» το μικρόφωνο της βιομηχανίας του θεάματος. Αλλά δεν ήθελε να γίνει ποτέ ηθοποιός. «Ποτέ δεν ήθελα να είμαι το επίκεντρο της προσοχής – δεν ήμουν αυτό το “θέλω να γίνω διάσημη, θέλω να γίνω ηθοποιός” είδος παιδιού. Ποτέ δεν έψαξα την ηθοποιία, όμως συνέχεια έκανα πρόβα το αυτόγραφό μου γιατί μου αρέσουν τα στιλό. Συνήθιζα να γράφω το όνομά μου στα πάντα». Κι όμως, στα εννιά της χρόνια, έκανε το ντεμπούτο της στην υποκριτική συμμετέχοντας στην ταινία της Disney «Δέκατος τρίτος χρόνος». Μια χαρακτηριστική ερμηνεία της ως παιδιού ήταν στο «Δωμάτιο πανικού» το 2002, δίπλα στην Τζόντι Φόστερ, για την οποία προτάθηκε για το Young Artist Award.

Εκτοτε συνέχισε να βαδίζει τον δρόμο του κινηματογράφου, όχι πάντα τόσο άκοπα (τελείωσε το σχολείο με μαθήματα εξ αποστάσεως), έως το 2008 που η δημοφιλία της εκτοξεύτηκε. Η συμμετοχή της στην τριλογία «Λυκόφως», βασισμένη στο ομώνυμο best seller μυθιστόρημα της Στέφανι Μέγερ για τους νεαρούς βρικόλακες, την έκανε πρωταγωνίστρια στα εφηβικά όνειρα. Οπως το love story με τον συμπρωταγωνιστή της Ρόμπερτ Πάτινσον που απασχόλησε τα ταμπλόιντ, μέχρι τη δημοσιοποίηση της απιστίας της με τον σκηνοθέτη Ρούπερτ Σάντερς, που θάμπωσε το είδωλό της. Παροδικά, βέβαια, γιατί με τις μετέπειτα επαγγελματικές επιλογές της έδειξε πως δικαιούται να εντάσσεται στην πρώτη γραμμή των πρωταγωνιστών της νέας γενιάς. Επαιξε μεταξύ άλλων στην κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου «Δρόμος» του Τζακ Κέρουακ και στα «Σύννεφα του Σιλς Μαρία», κερδίζοντας το Βραβείο Σεζάρ καλύτερης γυναικείας ερμηνείας (η πρώτη Αμερικανίδα που το πετυχαίνει). Ελάφρυνε δε το εμπορικό ισοζύγιο του ρόλου της στους «Αγγελους του Τσάρλι» με τη συνεργασία της με πιο ποιοτικούς σκηνοθέτες, όπως ο Ολιβιέ Ασαγιάς («Η βοηθός»), η Κέλι Ράινχαρτ («Κάποιες γυναίκες»), ο Ρίτσαρντ Γκλέιτζερ («Still Alice») και ο Γούντι Αλεν («Café Society»).

Η ωρίμανση της καριέρας της τής έδωσε και την απαραίτητη δύναμη για να μιλήσει δημοσίως χωρίς περιστροφές για τη σεξουαλικότητά της. Οι φήμες που την ήθελαν να βγαίνει με γυναίκες επιβεβαιώθηκαν από την ίδια σε συνέντευξή της το 2016 στο περιοδικό «Elle», όπου παραδέχτηκε ότι είναι σε σχέση με συνεργάτριά της. Εκτοτε ζει δημόσια τον έρωτά της με τις συντρόφους που επιλέγει, αφού προτεραιότητά της πλέον είναι η ελευθερία της με οποιοδήποτε κόστος.