Τα στοιχήματα και το γινάτι

Μερικές μέρες μετά την υπουργοποίησή του από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο θόρυβος σε Ελλάδα και Κύπρο έχει πια καταλαγιάσει. Η μικρή, αν και αξιοσημείωτη, πληγή που άνοιξαν τα μικρόψυχα σχόλια περί της καταγωγής του Χρήστου Στυλιανίδη και τα ερωτήματα του τύπου «δεν υπήρχε Ελληνας;», σχόλια τα οποία δεν πέρασαν απαρατήρητα στην Κύπρο, όπως όμως και αντίστοιχα κυπριακά για το τι γυρεύει ένας κύπριος υπουργός στην Αθήνα και εάν υποβαθμίζεται έτσι η έννοια του κυπριακού κράτους, σχόλια τα οποία δεν πέρασαν απαρατήρητα στην Ελλάδα, δείχνει να έχει κλείσει πια.

Η συνολική αποτίμηση για την ανάθεση στον πεπειραμένο ευρωπαίο επίτροπο και «πατέρα» του RescEU Χρήστο Στυλιανίδη του νέου υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας είναι θετική και αυτό άλλωστε φρόντισε να το δείξει και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος, παρότι επανέλαβε τις επιφυλάξεις του για το εάν τα πρόσωπα μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, κράτησε θετικό το πρόσημο για τον νέο υπουργό αλλά και εμφανείς τις αποστάσεις από σχόλια στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ τα οποία δύσκολα διέκρινε κανείς από την απλή προσβολή.

Τα πράγματα για τον Χρήστο Στυλιανίδη δεν είναι καθόλου εύκολα. Ανέλαβε ένα υπουργείο οι αρμοδιότητες του οποίου δεν παρέχουν καμία περίοδο χάριτος και θα κληθεί να χειριστεί, πολύ σύντομα, κρίσεις. Αυτό δε, με έναν κρατικό μηχανισμό ο οποίος σαφώς και δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί επαρκώς στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα. Ωστόσο, στην Κύπρο αλλά και στην Ευρώπη ο Στυλιανίδης είναι γνωστός ακριβώς για δύο πράγματα και αυτό είναι το πρώτο και το βασικότερο από αυτά: η επιμονή του να μην αποδέχεται τίποτα μοιρολατρικά αλλά και να συγκρούεται παρασκηνιακά με παγιωμένες καταστάσεις και κατεστημένα είναι αυτή που έστησε το RescEU και του εξασφάλισε την εκτίμηση, τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη των άλλων ευρωπαίων αξιωματούχων, σε μια περίοδο μάλιστα που η εικόνα της Κύπρου είχε καταρρακωθεί από τα σκάνδαλα και τη διαφθορά. Αυτό γνώριζε και ο Πρωθυπουργός, ο οποίος και τον επέλεξε, υπολογίζοντας ακριβώς στην εμπειρία του για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να στηθεί και στην Ελλάδα ένας τέτοιος μηχανισμός αλλά και να έχει η χώρα γρήγορη και αποτελεσματική πρόσβαση στους μηχανισμούς χρηματοδότησης της ΕΕ, όπως και βοήθεια μέσω των διασυνδέσεων αλλά και της εκτίμησης της οποίας χαίρει ο Χρήστος Στυλιανίδης στην Ευρώπη. Μιας εκτίμησης η οποία εκφράστηκε μέσα από βραβεύσεις για το έργο του, το οποίο συγκαταλέγεται επίσημα και στα επιτεύγματα της ΕΕ την περίοδο που ήταν επίτροπος. Ανάλογης σημασίας όπως και επιτυχίας εκ του αποτελέσματος κρίνεται και η στρατηγική που χάραξε για τη διαχείριση της κρίσης με τον Εμπολα.

Υπάρχει όμως και το δεύτερο σημείο: στην πολιτική του πορεία ο Χρήστος Στυλιανίδης καταγράφει κάτι σπάνιο ύστερα από μερικές δεκαετίες στις οποίες διετέλεσε κυβερνητικός εκπρόσωπος, βουλευτής, ευρωβουλευτής και επίτροπος για τη Διεθνή Συνεργασία, την Ανθρωπιστική Βοήθεια και τη Διαχείριση Κρίσεων της ΕΕ: δεν βρέθηκε ποτέ αντιμέτωπος με σκιές για διαφθορά αλλά και – ακόμη σπανιότερο μάλλον – δεν δίστασε να παραιτηθεί από αξιώματα, όπως λ.χ. όταν εγκατέλειψε την κυβέρνηση του πολιτικού του πατέρα Γλαύκου Κληρίδη, παρότι ήταν ένας από τους στενότερους συνεργάτες του, μετά την άρνηση του αείμνηστου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας να αποπέμψει υπό το βάρος της αποκάλυψης σκανδάλων τον πανίσχυρο τότε υπουργό Εσωτερικών Ντίνο Μιχαηλίδη, ο οποίος εν συνεχεία καταδικάστηκε στην Ελλάδα μαζί με τον Ακη Τσοχατζόπουλο για τις μίζες από το σκάνδαλο των TOR-M1.

Με τον ίδιο τρόπο αρνήθηκε να υιοθετήσει την πολιτική της κυβέρνησης Αναστασιάδη στο ζήτημα του προγράμματος πολιτογραφήσεων μέσω επενδύσεων, προειδοποιώντας ότι θα διέλυε την εικόνα της Κύπρου διεθνώς. Κάτι που αποδείχθηκε ορθό στη συνέχεια, με το 53% των διαβατηρίων που χορηγήθηκαν να κρίνεται επίσημα παράνομο και την Κύπρο να βρίσκεται ήδη σε διαδικασία κυρώσεων από την ΕΕ. Ο Χρήστος Στυλιανίδης πλήρωσε με τη μη ανανέωση της θητείας του στην Κομισιόν από τη Λευκωσία τη στάση που τήρησε. Κέρδισε όμως την εκτίμηση των Κυπρίων και της Ευρώπης.

Ο 63χρονος Στυλιανίδης χαρακτηρίζεται ανέκκλητα ευρωπαϊστής και ποτέ δεν σταμάτησε να δουλεύει προς αυτή την κατεύθυνση. Σπούδασε χειρουργική οδοντιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, αλλά συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στις πολιτικές επιστήμες, διεθνείς σχέσεις και ευρωπαϊκές σπουδές, με ειδίκευση στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, στη Βρετανία και στη Σχολή Χάρβαρντ Κένεντι. Ενδεικτικό της μεθοδικότητάς του είναι και το γεγονός ότι συνέχισε να βιοπορίζεται για πολλά χρόνια ως χειρουργός οδοντίατρος, παρότι βρισκόταν και στην πολιτική, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να βολευτεί όπως και πολλοί άλλοι με ένα τυπικό αξίωμα χωρίς ιδιαίτερες αρμοδιότητες, το οποίο θα του εξασφάλιζε τα προς το ζην ενόσω προχωρούσε πολιτικά.

Το ερώτημα των ημερών στην Κύπρο ήταν και είναι εάν θα κερδίσει και αυτή την πρόκληση ή εάν η μαύρη τρύπα του ελληνικού Δημοσίου θα τον καταπιεί, όπως και πολλούς άλλους. Τα στοιχήματα παίζονται, ειδικά από όσους τον ξέρουν, συντριπτικά υπέρ της δικής του επιτυχίας. Κυρίως λόγω των ικανοτήτων, της εμπειρίας του στο θέμα, της μεθοδικότητας αλλά και του γινατιού του.