Το μήνυμα

Οι αντιεμβολιαστές είναι τελικά αριστεροί ή δεξιοί; Αν πιστέψουμε τον (μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές) υπουργό Ανάπτυξης Αδωνη Γεωργιάδη, σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Αγγλία και η Γερμανία είναι στην πλειοψηφία τους ακροδεξιοί, ενώ στην Ελλάδα είναι κυρίως αριστεροί. «Είναι ο Πολάκης, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ», είπε τις προάλλες ο Γεωργιάδης στο OPEN. Και αν για τον πρώην αναπληρωτή υπουργό Υγείας δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κατηγορηθεί μάλλον για ανοχή απέναντι στους ψεκασμένους παρά για ασάφεια στην ανάγκη του εμβολιασμού.

Αν μείνουμε στις εικόνες από την προχθεσινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα, πάλι, θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι η Ελλάδα ακολουθεί τη διεθνή τάση: βιβλία του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου κρατούσαν οι αρνητές, σταυρούς και εικόνες κράδαιναν. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι συνθήματα όπως «Η μάσκα είναι φίμωτρο» και «Το εμβόλιο είναι δηλητήριο» άλλα πράγματα προδίδουν, όχι μια συγκεκριμένη ιδεολογία.

Μέχρι εδώ, το πράγμα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί γραφικό. Το κίνημα των «νεοαγανακτισμένων» έχει όμως τρία χαρακτηριστικά που δεν έχουν καθόλου πλάκα. Το ένα, και πλέον προφανές, είναι υγειονομικό: οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να πιστεύουν ό,τι θέλουν, από τη στιγμή όμως που αν μολυνθούν από τον ιό απειλούν τόσο το σύστημα υγείας όσο και όλους τους υπόλοιπους, η πολιτεία έχει υποχρέωση να τους απομονώσει.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό αποτελεί αρμοδιότητα της Αστυνομίας. Τουλάχιστον δύο καθηγητές, αλλά και ο υπουργός Ανάπτυξης, έχουν καταγγείλει ότι δέχονται απειλές από τους αρνητές. Ακόμη κι αν οι ίδιοι υποβαθμίζουν το θέμα, η ταυτότητα των ανθρώπων αυτών δεν είναι δύσκολο να αποκαλυφθεί. Και έχει σημασία: οι ψεκασμένοι δεν αποτελούν μια ανώνυμη μάζα, έχουν ονοματεπώνυμο, κι όταν παραβιάζουν τον νόμο πρέπει να υφίστανται τις προβλεπόμενες κυρώσεις.

Το τρίτο χαρακτηριστικό είναι πολιτικό. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, ένα μέρος της φθοράς που υφίσταται η κυβέρνηση οφείλεται στις αντιδράσεις για την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού. Ας πρόσεχε, θα έλεγε κάποιος που την αντιπολιτεύεται. Αλλά δεν είναι έτσι. Η απόκρουση του αντιεμβολιαστικού κινήματος δεν αποτελεί μόνο αρμοδιότητα εκείνων που κυβερνούν, αλλά διακομματικό καθήκον. Και είναι επικίνδυνο να προσπαθεί να αποκομίσει οφέλη μια πολιτική δύναμη «ψαρεύοντας» ή κλείνοντας το μάτι σε αυτόν τον χώρο.

Για τους ίδιους λόγους, έχει αποφασιστική σημασία να πετύχει η πρωτοβουλία για τη μετατροπή εκκλησιών σε εμβολιαστικά κέντρα ή, έστω, για την οργάνωση εμβολιασμών έξω από εκκλησίες. Με την κατηγορηματική του δήλωση ότι «η θεολογία με την επιστήμη πρέπει να συνεργάζονται» και ότι «το μόνο όπλο για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού είναι το εμβόλιο», ο εφημέριος της Παναγίας Αρχανών πατέρας Ανδρέας Καλιοντζάκης στέλνει εκείνο ακριβώς το μήνυμα που χρειάζονται όσοι εξακολουθούν να νομίζουν ότι, ως πιο ευσεβείς ή πιο ευφυείς, χαίρουν μιας θείας προστασίας από τον κορωνοϊό.

Θα τολμήσουν να απειλήσουν άραγε κι εκείνον;