NON PAPER

Ο αποσυνάγωγος νεκρός

Αν, αν, αν… η Ιστορία είναι, εξ ορισμού, σε αντιδιαστολή με πάσης φύσης «αν». Το να σκεφτόμαστε όμως τις πιθανές εκδοχές της, μας κάνει να συνειδητοποιούμε την τυχαιότητα κάποιων γεγονότων και τις συγκυρίες που τα δημιουργούν. Ας πούμε, αν ο Ακης Τσοχατζόπουλος είχε πεθάνει όχι την Παρασκευή αλλά πριν από δεκαπέντε χρόνια, αν ο χρόνος των πολιτικών εξελίξεων στη χώρα μας ήταν πιο βραδυφλεγής και ήμασταν σήμερα όπως το 2006, αν κάποιοι, το 2012, δεν απεργάζονταν την απαξίωση του ΠΑΣΟΚ (ακόμη ή μάλλον κυρίως και μέσα από το ΠΑΣΟΚ), αν ο Ακης Τσοχαζόπουλος δεν ήταν τόσο άπληστος για πλούτη, εξουσία, φήμη, αν δεν ήταν επιρρεπής στη χλιδή και την επίδειξή της, αν το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν άφηνε χώρο για μίζες, «ημέτερους», δοσοληψίες κάτω από το τραπέζι, αν, αν, αν, φανταζόμαστε τι θα γινόταν σήμερα. Ο θάνατός του θα ήταν ακόμη πρώτη είδηση σε μέσα και Διαδίκτυο, η φωτογραφία του θα κυριαρχούσε και τα αφιερώματα στη μνήμη του θα παράβγαιναν το ένα το άλλο σε αποθεωτική νοσταλγία. «ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια».

Το προφίλ του Τσοχατζόπουλου (δεν μιλώ για τα πολιτικά του προσόντα, δεν τα γνωρίζω αλλά δεν μπορεί παρά να είχε) ήταν η επιτομή της πασοκικής εποχής. Ζεϊμπέκικο και χαϊλίκι. Η μαγκιά της εξουσίας και η εξουσία της μαγκιάς. Το πιο γνωστό στέλεχος του κόμματος – και παραλίγο αρχηγός του – μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου. Από τους λίγους πολιτικούς που είχαν το μέγα προνόμιο να τους αποκαλεί ο κόσμος με το μικρό τους όνομα (μέχρι να αρθρώσεις «Τσοχατζόπουλος» είχες πει τρεις φορές «Ακης»). Αν, τη δεκαετία του 1980, έλεγες σε κάποιον «Ο Ακης παίρνει μίζες», η απάντηση θα ήταν «Καλά, και ποιος δεν παίρνει;». Και το πιθανότερο, αυτός που θα απαντούσε έτσι, θα ονειρευόταν πότε θα πάρει μίζα και ο ίδιος. Ή πώς θα χτίσει αυθαίρετο. Ή πώς θα κλέψει την Εφορία.

«Συγγνώμη κύριε, ποιος είστε;»

Ο,τι και να υπήρξε ο Τσοχατζόπουλος (και πολλά από αυτά που υπήρξε δεν τα λες, σίγουρα, πολιτικές αρετές, φαίνεται εξάλλου και από την εξέλιξη των στενών συνεργατών ή των, τότε, κοριτσιών του γραφείου του που, όταν έριχνε τις ζεϊμπεκιές του, κρατούσαν, με παλαμάκια, τον ρυθμό) ήταν ένα κομμάτι του ΠΑΣΟΚ. Αν θέλουν σήμερα κάποιοι να πάρουν τις αποστάσεις τους από τον Ακη, θα ήταν καλύτερα να το κάνουν με πράξεις.

Τα λόγια, σε τέτοιες περιπτώσεις δείχνουν μικροψυχία. Και η δήλωση του ΚΙΝΑΛ για τον θάνατο του Τσοχατζόπουλου ήταν μικρόψυχη.

Την περασμένη Τετάρτη, στη συζήτηση για τις πυρκαγιές στη Βουλή, ο τρόπος που απευθύνθηκε ο Πρωθυπουργός στη Φώφη Γεννηματά θεωρήθηκε υποτιμητικός. Πολύ θιγμένοι οι (φανεροί και κρυφοί) συνεργάτες της προέδρου του ΚΙΝΑΛ, ανέσυραν τον αγγλικό όρο mansplaining για να καταγγείλουν σεξισμό. Οταν, λίγες ώρες αργότερα, έγραφαν τη δήλωση για τον θάνατο του Τσοχατζόπουλου το πνεύμα ήταν «Δεν άκουσα. Πώς είπατε; Ορίστε; Συγγνώμη κύριε, ποιος είστε;». Και φάνηκε πως ξέχασαν κάποιους ωραιότατους ελληνικούς όρους όπως, για παράδειγμα, το φιλότιμο στην πολιτική. Απορώ πώς το επέτρεψε η κυρία Γεννηματά αφού, ως γνωστόν, ο αείμνηστος πατέρας της, μαζί με τον Ακη και τον Λαλιώτη, ήταν η περίφημη, τότε, τρόικα του ΠΑΣΟΚ.

Το κοινό «ενδύεται» πολύ συχνά την ψυχολογία της αρένας. Και απολαμβάνει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο την καταβαράθρωση και τον εξευτελισμό ενός ισχυρού άνδρα. Από αυτήν την άποψη, ο αποσυνάγωγος σήμερα νεκρός, είναι, συγχρόνως, εξαιρετικά χρήσιμος. Και αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε, οπωσδήποτε να τον έχουμε εφεύρει.