NON PAPER

Ούτε που ξέρω τι έκανες φέτος το καλοκαίρι

Θυμάμαι ότι το καλοκαίρι του 2017 είχε αναχθεί σε μέγα διαδικτυακό θέμα η… ποσότητα της φέτας στη χωριάτικη σαλάτα. Υπήρχε ή είχε ανασυρθεί νομίζω μια κρατική οδηγία που έλεγε ότι έπρεπε να είναι δεν ξέρω πόσα γραμμάρια και άναψαν οι συζητήσεις για το αν έπρεπε να είναι 10 ή 15 γραμμάρια περισσότερα και σε τι μέγεθος σαλάτα αντιστοιχεί αυτή η ποσότητα και αν μιλάμε για φέτα ή λευκό τυρί και να οι καταγγελίες ότι το τάδε εστιατόριο στη Χαλκιδική και η δείνα ταβέρνα στη Ζάκυνθο σερβίρουν χωριάτικη με λιγότερη φέτα – δεν ξέρω μήπως κουβαλούσαν μαζί τους και ζυγαριές ακριβείας και τη ζύγιζαν.

Ηταν εκείνο το καλοκαίρι μια ρωγμή αθωότητας σε σχέση με τα προηγούμενα και τα επόμενα. Το εμφυλιοπολεμικό κλίμα που πυροδότησε το δημοψήφισμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είχε κάπως καταλαγιάσει, οι 102 νεκροί από τη φωτιά στο Μάτι ζούσαν το τελευταίο (χωρίς να το ξέρουν) καλοκαίρι τους και η «ζωή με τον Covid» θα μας φαινόταν σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Είχαμε λοιπόν την πολυτέλεια να συζητάμε για τη φέτα. Πόσες δεκαετίες πέρασαν άραγε μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια; Μια επίφαση καλοκαιριού ήταν αυτό που, ανεπισήμως, ολοκληρώθηκε χθες. Μία προσπάθεια διάσωσης της αναγκαιότητάς του. Αντηλιακό και αντισηπτικό στο ίδιο φλούο τσαντάκι. Μάσκα βυθού και μάσκα ιού στην ίδια τσάντα θαλάσσης. Διάθεση για αγκαλιά και social distance στην ίδια παρέα. Πώς το λέει ο Σαββόπουλος σε εκείνον τον στίχο που μιλάει για «παραλίες σκουπιδοτόπων»; «Ολα είναι τόσο τρομαγμένα μα τ’ αγαπάω ο φτωχός / δώσ’ μου τα λόγια επιτέλους να μην είμαι μοναχός».

Ανατροπές

Ανάμεσα στο τρίτο (;), τέταρτο (;), πέμπτο (;) – έχω χάσει πια τον λογαριασμό – κύμα της πανδημίας και τις πυρκαγιές, μεταξύ της σφύρας του αντιεμβολιαστικού κινήματος και του άκμονος των, άναρθρων και, γενικώς, «αντί» κινημάτων, ποιος έχει τη διάθεση να μιλάει ή να ακούει «για καλοκαίρια, για ακρογιαλιές και γι’ αστέρια»; Ούτε ένα σουξέ φέτος ούτε ένα «Ντεσπασίτο» ούτε τίποτα «Ξημερώματα», νάδα. Ακόμη και η χθεσινή μεγαλοπρεπής πανσέληνος του Αυγούστου σαν να πέρασε στο ντούκου – μέρα που βρήκε κι αυτή, την τελευταία των διακοπών, για να ανατείλει.

Ούτε πολλές γκρίνιες για τις ρακέτες ούτε για τους Κωστάκηδες που τους φωνάζουν οι μαμάδες τους ούτε για τα ντάπα ντούπα στα μπιτσόμπαρα ούτε για τις μικρές μερίδες, το κακό σέρβις και το air condition που δεν δουλεύει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Μόνο η σχετική μουρμούρα για πλημμελή έλεγχο πιστοποιητικών στα επιβατηγά πλοία, για μη τήρηση των μέτρων σε μαγαζιά και μια ιστορία ολόκληρη για το γκαρσόνι που του είχε πέσει η μάσκα κάτω από τη μύτη. Τι να τις κάνεις τις διακοπές αν δεν μπορείς να ζήσεις την ψευδαίσθηση της ανωτερότητάς σου; Ή μήπως, τελικά, αυτές οι «παραλίες σκουπιδοτόπων» μάς χωράνε όλους;

Αναζητώντας τη «νέα Μύκονο»

Το μόνο που μένει σταθερό εδώ και αρκετά καλοκαίρια – με μπουνάτσες και φουρτούνες, με Mνημόνια και χωρίς Mνημόνια, με Covid και άνευ αυτού – είναι η συζήτηση περί του ποιο νησί είναι η «νέα Μύκονος» αφού το «νησί των ανέμων» υποτίθεται ότι ξεπέφτει και μπλα μπλα μπλα. Και πότε είναι η Πάρος γιατί έχει πολύ κόσμο, πότε η Τήνος γιατί έχει ακόμη περισσότερο και πότε η Πάτμος, δεν ξέρω ακριβώς γιατί.

Ως αναντάμ μπαμπαντάμ νησιώτισσα, έχω να πω ότι «νέα Μύκονος» ούτε υπάρχει ούτε πρόκειται να υπάρξει στο άμεσο μέλλον. Πήρε πολλές δεκαετίες για να γίνει η Μύκονος αυτό που έγινε και, μέσα σε αυτές, «ξέβαψαν» επάνω της διάφορες τάσεις, νοοτροπίες και αισθητικές. Οι σχετικές αναφορές λοιπόν μού θυμίζουν τις αδελφές της Αντέλ στο «Σπίτι της Μπερνάρντα Αλμπα».