Δημοκρατία, κοινή γνώμη και οικονομία {LF}το νέο τρίπτυχο

Εκτός από τους ισχυρισμούς για διαφθορά (που αποδείχθηκε στις περισσότερες περιπτώσεις και στην πράξη!) η διοργάνωση των Αγώνων έγινε τόσο δαπανηρή και σχεδόν μη βιώσιμη.

Με αποτέλεσμα η ΔΟΕ να αναγκάζεται να επιλέγει ακόμα και χώρες μη δημοκρατικές, που μπορούσαν όμως να πληρώσουν το αντίτιμο της φιλοξενίας των Αγώνων.

Οταν για παράδειγμα το Μόναχο απέσυρε την υποψηφιότητά του για τους Χειμερινούς Αγώνες του 2022, αφού ένα δημοψήφισμα έδειξε ότι το 52% των κατοίκων δεν τους ήθελε, η ΔΟΕ είχε ελάχιστες εναλλακτικές.

Οι Αγώνες τελικά πήγαν στο Πεκίνο, το οποίο τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στο στόχαστρο μιας εκστρατείας για μποϊκοτάζ των Αγώνων που συνοδεύεται από καταγγελίες για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ολο και περισσότερες πόλεις (με τελευταία παραδείγματα το Αμβούργο για τους θερινούς του 2024 και το Κάλγκαρι, τη Σιόν και το Ινσμπουργκ για τους χειμερινούς του 2026) μέσω δημοψηφισμάτων υποχρεούνται και αποσύρουν τις υποψηφιότητες που με λαμπρότητα είχαν υποβάλει οι κυβερνητικοί και δημοτικοί άρχοντες της κάθε χώρας και πόλης.

Το 2019, υπό την πίεση τόσο για να διορθωθεί αυτό το αδιαφανές και επιρρεπές σε καταχρήσεις σύστημα, όσο και για να είναι πιο ξεκάθαρα  τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι περιβαλλοντικές συνθήκες στις υποψήφιες πόλεις, η ΔΟΕ ανακοίνωσε μια μεταρρύθμιση της διαδικασίας υποβολής προσφορών της πόλης υποδοχής, ως μέρος μιας ευρύτερης σειράς μεταρρυθμίσεις των Αγώνων, γνωστά ως Agenda 2020+5.

Το σύστημα

Σύμφωνα με το νέο σύστημα – τμήματα του οποίου χρησιμοποιήθηκαν για την επιλογή του Μιλάνου και της Κορτίνα ντ’ Αμπέτσο στην Ιταλία για να φιλοξενήσουν τους Χειμερινούς Αγώνες του 2026, αλλά το οποίο χρησιμοποιήθηκε πλήρως για πρώτη φορά για την επιλογή του Μπρίσμπεϊν – η διαδικασία επιλογής της πόλης υποδοχής ξεκινά αρκετά νωρίτερα.

Βασίζεται περισσότερο στο παγκόσμιο γεωπολιτικό πλαίσιο, προβλέπει πριμοδότηση (ψήφων) για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη βιωσιμότητα και λαμβάνει σοβαρά υπόψη την κοινή γνώμη της υποψήφιας πόλης.

Η ΔΟΕ προσεγγίζει (ακόμα και προτείνει) την υποψήφια πόλη και της προσφέρει πολλά στηρίγματα, προσπαθώντας να διασφαλίσει ότι το κόστος είναι διαχειρίσιμο και ότι τα κατασκευαστικά σχέδια είναι σύμφωνα με τα πρότυπα για το περιβάλλον και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Στη συνέχεια ξεκινούν έναν πιο «στοχευμένο διάλογο» με μια συγκεκριμένη πόλη. Μπορούν να συστήσουν αυτήν την πόλη στο εκτελεστικό συμβούλιο της ΔΟΕ, η οποία μπορεί να την επιλέξει ως «προτιμώμενο οικοδεσπότη» και στη συνέχεια όλα τα μέλη της ΔΟΕ την ψηφίζουν. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και οι υποψήφιες πόλεις βρίσκονται σε «συνεχή διάλογο» με τη ΔΟΕ και τις Επιτροπές, οπότε δεν υπάρχει ακριβής, εφάπαξ επίσημη υποβολή όπως παλιά.

«Το Μπρίσμπεϊν 2032 είναι ο πρώτος μελλοντικός οικοδεσπότης που εκλέχθηκε και επωφελήθηκε πλήρως από τη νέα ευέλικτη προσέγγιση για την εκλογή των ολυμπιακών διοργανωτών», δήλωσε ο πρόεδρος της ΔΟΕ Τόμας Μπαχ, με τη ΔΟΕ να αποφεύγει πλέον τους «Λευκούς Ελέφαντες» (κοστοβόρα νέα στάδια που μένουν ανενεργά μετά) και να επικροτεί τις προσωρινές εγκαταστάσεις και την ανακαίνιση παλαιότερων χώρων.

Σύμφωνα με τη ΔΟΕ, οι υποψήφιες πόλεις για τους Χειμερινούς Αγώνες του 2026 ξόδεψαν 80% λιγότερα χρήματα για τις προτάσεις τους από ό,τι οι υποψήφιοι για τους δύο προηγούμενους Αγώνες και αυτό είναι ένα μεγάλο κέρδος.