Πεδίο πολιτικής συναίνεσης {LF}ή αντιπαράθεσης;

Στη Γερμανία, τα κόμματα της αντιπολίτευσης (αλλά και ένα μέρος της συμπολίτευσης) ζητούσαν χθες την παραίτηση του υπουργού Εξωτερικών Χάικο Μάας. Η κριτική βασιζόταν σε δύο σημεία: τόσο στο σχέδιο απεγκλωβισμού των Γερμανών που παρέμεναν στο Αφγανιστάν και των αφγανών συνεργατών όσο και στο ότι η χώρα ακολούθησε τις αμερικανικές πληροφορίες για την κατάσταση που θα επικρατούσε μετά την αποχώρηση. Η εσωτερική γερμανική αντίδραση είναι φυσιολογική, μιας και η γερμανική αποστολή στο Αφγανιστάν ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη μετά την αμερικανική. Τι συμβαίνει όμως στην Ελλάδα; Είναι το Αφγανιστάν πεδίο συναίνεσης ή πεδίο αντιπαράθεσης;

Ενα από τα πρώτα σημεία που «σήκωσε» η αντιπολίτευση ήταν η ηθική υποχρέωση της χώρας απέναντι στους Αφγανούς που συνεργάστηκαν με τους έλληνες αξιωματικούς τα τελευταία είκοσι χρόνια. Ο Ανδρέας Λοβέρδος, ως τομεάρχης Εξωτερικών του Κινήματος Αλλαγής, ζήτησε συγκεκριμένο πλάνο για τον απεγκλωβισμό τους, ενώ αντίστοιχες παρεμβάσεις υπήρξαν και από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, με την Ντόρα Μπακογιάννη να παρεμβαίνει δημόσια υπέρ της μεταφοράς τους στην Ελλάδα – με βάση τα όσα συζητήθηκαν στο ΚΥΣΕΑ, όλα δείχνουν πως σ’ αυτό τουλάχιστον η κυβέρνηση τους άκουσε. Στο ίδιο μήκος κύματος φαίνεται πως βρίσκονται και όσον αφορά τις παρεμβάσεις της διεθνούς κοινότητας για την προστασία των γυναικών. Ο Αλέξης Τσίπρας τάχθηκε υπέρ της προώθησης μιας περιφερειακής πρωτοβουλίας του ΟΗΕ που θα θέσει αυστηρούς διπλωματικούς και οικονομικούς όρους στο νέο καθεστώς, με στόχο την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και η Φώφη Γεννηματά μίλησε για «χρέος της διεθνούς κοινότητας να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα να προστατευθούν τα δικαιώματα των γυναικών».

Στην πραγματικότητα, το θέμα που θα φέρει αντιπαράθεση ανάμεσα στα κόμματα είναι η διαχείριση του προσφυγικού ρεύματος που αναπόφευκτα έρχεται προς το μέρος της Ελλάδας, παρά το γεγονός πως η Τουρκία θεωρείται «ασφαλής χώρα». Ως θεωρητικά προοδευτικά κόμματα, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και το Κίνημα Αλλαγής θα πρέπει να ισορροπήσουν το επόμενο διάστημα ανάμεσα στην προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας, όπως αυτή φαίνεται πως προωθείται από τα αριστερά και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, και στην πάγια τακτική οι χώρες υποδοχής να επωμίζονται τον μεγαλύτερο αριθμό μεταναστών και προσφύγων – η οποία αποτυπώνεται και στη θέση της κυβέρνησης περί κλειστών συνόρων. Ηδη τόσο στον ΣΥΡΙΖΑ όσο και στο Κίνημα Αλλαγής η συζήτηση για το Προσφυγικό επικεντρώνεται στην ανάγκη ίσης κατανομής των βαρών ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ. Επομένως, το επόμενο διάστημα η αντιπολίτευση αναμένεται να πιέσει προς αυτή την κατεύθυνση – για προσφυγικές ροές που «δεν πρέπει να επωμιστεί για ακόμα μία φορά μόνη η Ελλάδα ή άλλες χώρες υποδοχής» έκανε λόγο ο Τσίπρας και για δίκαιη κατανομή των πολιτικών προσφύγων η Γεννηματά. Ερώτημα αποτελεί το αν θα στηρίξουν τους τρόπους με τους οποίους θα επιλέξει να κρατήσει κλειστά σύνορα η κυβέρνηση, καθώς ήδη, τουλάχιστον από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, το «μοντέλο Εβρου» έχει αποδοκιμαστεί σε όλα τα επίπεδα. Για «κροκοδείλια δάκρυα» έκανε λόγο το ΚΚΕ, μιλώντας σε ανακοίνωση για πρόθεση της κυβέρνησης «να διαθέσει 175 εκατ. ευρώ για να μετατρέψει τα νησιά σε “φυλακές” της ΕΕ για τον εγκλωβισμό κατατρεγμένων ανθρώπων».