Το καλοκαίρι του Τζιακομέτι

Οι λεπτές σιλουέτες του προσελκύουν πλήθη. Αυτό το καλοκαίρι από το Μονακό έως το Παρίσι τα γλυπτά του Ελβετού Αλμπέρτο Τζιακομέτι εκτίθενται στα πιο έγκυρα καλλιτεχνικά ιδρύματα της Γαλλίας. Ωστόσο κατά τη διάρκεια της ζωής του δεν ήταν πάντα αποδεκτός. Για τα μουσεία που παρέμειναν κλειστά πάνω από 8 μήνες λόγω πανδημίας ή έκθεση έργων Τζιακομέτι σημαίνει αναθέρμανση των πωλήσεων εισιτήριων, αφού πάντα τα έργα του γεμίζουν τα μουσεία με επισκέπτες: 450.000 το 2008 στο Κέντρο Πομπιντού, 330.327 δέκα χρόνια αργότερα στο Γκούγκενχαϊμ του Μπιλμπάο. Ακόμα και το Ινστιτούτο Τζιακομέτι ένα Αρ Ντεκό σκηνικό στο 14ο Διαμέρισμα του Παρισιού, όπου βρισκόταν το στούντιό του, προσελκύει πολύ κόσμο. Σύμφωνα με τον Κριστιάν Αλαντέτ, καλλιτεχνικό διευθυντή του Ινστιτούτου Giacometti, τα είκοσι τρία τετραγωνικά μέτρα του παριζιάνικου στούντιο, το οποίο δεν εγκατέλειψε ποτέ, απέκτησαν νόημα στην πρόσφατη εμπειρία εγκλεισμού. Και ο τρόπος του να εξάγει τον εαυτό του μεταφορικά, μέσω της τέχνης του, τον καθιστά σύμβολο της ανθεκτικότητας. Ο Τζιακομέτι, αυτός ο σπουδαίος κλασικός, τώρα θεωρείται «σύγχρονος», ταιριάζοντας με όλες τις αγωνίες και τις αβεβαιότητές μας, θα επισημάνει η γαλλική «Le Monde».

ΠΕΡΙΖΗΤΗΤΟΣ. Ο Τζιακομέτι είναι επίσης αγαπητός από διανοουμένους, οι οποίοι ξαναδιαβάζουν τα κείμενα που του έχουν αφιερώσει οι φίλοι του συγγραφείς, κυρίως ο Ζαν-Πολ Σαρτρ και ο Ζαν Ζενέ. Ενώ οι δισεκατομμυριούχοι παθιάζονται με τα έργα του. Είναι ένας από τους λίγους καλλιτέχνες που έχει ξεπεράσει το όριο των 100 εκατομμυρίων δολαρίων τρεις φορές ενώ σύμφωνα με τη βάση δεδομένων της Artprice, οι τιμές του έχουν τριπλασιαστεί μέσα σε είκοσι χρόνια.

Ο Τζιακομέτι έζησε από νωρίς τον καλλιτεχνικό του θρίαμβο, όταν το 1929 οι καλλιτεχνικοί κύκλοι του Παρισιού τον εκθειάζουν. Ιδιαίτερα οι σουρεαλιστές, οι οποίοι τον ανακηρύσσουν καλλιτέχνη γοητευμένοι από το ρητά φαλλικό γλυπτό του «Objet désagréable» (Δυσάρεστο αντικείμενο). Είναι αυτός για τον οποίο μιλάνε όλοι. Αυτός που πουλάει τον εαυτό του. «Κερδίζουμε περισσότερα από όλους» έγραφε το 1935 στην πολυαγαπημένη μητέρα του Ανέτα Στάμπα. Παρότι στα γλυπτά του είχε αρχίσει να μιμείται την πραγματικότητα, ιδιαίτερα το ανθρώπινο σώμα, ενώ οι σύγχρονοί του απλώς απομακρύνθηκαν από αυτήν. «Χάθηκα μέσα στη δουλειά που πρέπει να κάνω και που με συνεπαίρνει και καθορίζει τη ζωή μου. Η ζωή μου έχει μειωθεί μόνο σε αυτό» έγραψε στη μητέρα του το 1938. Εποχή που οι σουρεαλιστές είχαν αποκλείσει εκείνον που άλλοτε εξυμνούσαν.