Εσωσε την «Πομπηία της μινωικής Κρήτης»

Ενας σπουδαίος αρχαιολόγος και άξιος δάσκαλος της μινωικής αρχαιολογίας, ο Κωστής Δαβάρας, πέθανε χθες σε ηλικία 88 ετών αφήνοντας πίσω του όχι μόνο ένα πλούσιο ανασκαφικό και συγγραφικό έργο αλλά και πολλές γενιές μαθητών, οι οποίοι «τρύγησαν» γνώση και ήθος στο πλευρό του όχι μόνο στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα αλλά και στην Αρχαιολογική Υπηρεσία όπου άφησε το στίγμα του.

Ευγενής, διακριτικός, χαμηλών τόνων ο Κωστής Δαβάρας, όταν έκανε μάθημα στο Αμφιθέατρο 20 της Φιλοσοφικής Σχολής στην Αθήνα, έμοιαζε να ψέλνει έναν άγνωστο μινωικό ύμνο. Το μοναδικό μικρό φως πάνω από τις σημειώσεις του και η σιγανή φωνή του έκαναν το αμφιθέατρο να μοιάζει με μυστηριακό χώρο και εκείνον με ιερέα που θα μυούσε όσους κατάφερναν να τον ακούσουν στα μυστικά της Σαρκοφάγου της Αγίας Τριάδας ή του Τάφου-Ιερού στην Κνωσό.

Πολυγραφότατος, έχει υπογράψει 50 και πλέον μελέτες στα ελληνικά, στα αγγλικά, στα γαλλικά και στα γερμανικά, αλλά και πολλούς οδηγούς για το ευρύ κοινό από τη Ζάκρο ως τη Φαιστό, τα Μάλια και τη Γόρτυνα, αλλά και γενικά για την Ανατολική Κρήτη, στην οποία υπηρέτησε επί σειρά ετών ως έφορος Αρχαιοτήτων. Αγαπημένος του αρχαιολογικός χώρος – στον οποίο είχε αφιερώσει σημαντικό μέρος της ενέργειάς του για την αναστήλωση και ανάδειξή του, καθώς πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους της περιοχής – ήταν τα Γουρνιά, γνωστά και ως «Πομπηία της μινωικής Κρήτης».

Γενναιόδωρος με τους νεότερους, αυστηρός όταν έπρεπε και προνοητικός σχετικά με τη μελλοντική διαχείριση των μνημείων, υπήρξε μεταξύ άλλων ιδρυτικό μέλος του Κέντρου Μελέτης Ανατολικής Κρήτης του Ινστιτούτου Αιγαιακής Προϊστορίας.

Οσοι είχαμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε και να πάρουμε έστω και λίγη από τη γνώση και το ήθος του δεν θα τον θυμόμαστε μόνο όπως εκείνος ήθελε και μοιραζόταν με συνεργάτες ή νεαρούς φοιτητές του, ως τον αρχαιολόγο που έσωσε τα Γουρνιά, αλλά και ως έναν αυθεντικό δάσκαλο παλαιάς κοπής.