Η Μύκονος {LF}που χάθηκε

«Πρωτοεπισκέφθηκα τη Μύκονο το καλοκαίρι του 1955. Εκείνη την εποχή μού ήταν αδύνατο να φανταστώ τι θα συνέβαινε τα επόμενα εξήντα χρόνια στο μαγικό και ήσυχο αυτό νησί με το ένα και μοναδικό δωδεκαθέσιο λεωφορείο και την πληθώρα από γαϊδουράκια. Την ημέρα της άφιξής μου το νησί φιλοξενούσε 15 επισκέπτες. Λίγες ώρες μετά την άφιξή μου έγραψα ένα γράμμα στους γονείς μου στη Νέα Υόρκη. Τους έλεγα ότι είχα βρει το ωραιότερο μέρος της Γης κι ότι ακόμα κι αν έρχονταν με το καράβι κατευθείαν από την Αμερική, με τα στόρια κλεισμένα, μη έχοντας δει τίποτα καθ’ οδόν ή κατά την επιστροφή τους, θα άξιζε να κάνουν το ταξίδι μόνο και μόνο για να δουν τη Μύκονο. Καταλαβαίνω ότι αυτό ακούγεται σαν ψέμα σήμερα, μα είναι πέρα για πέρα αληθινό. Κοιτάζοντας σήμερα τις φωτογραφίες μου νοιώθω σαν αρχαιολόγος που ανακάλυψε κάποιο προσεκτικά σφυρηλατημένο αντικείμενο του παρελθόντος, που αποκαλύπτει την ιστορία, τα ήθη και τα έθιμα και τη ζωή μιας περασμένης εποχής».

Με αυτά τα λόγια ο βετεράνος της φωτογραφίας Αμερικανός – αλλά πλέον πολιτογραφημένος Ελληνας – Ρόμπερτ ΜακΚέιμπ περιγράφει την πρώτη του συνάντηση με το νησί της Μυκόνου. Είκοσι πέντε καρέ από εκείνη την επίσκεψή του που κατέγραψε σε ασπρόμαυρο φιλμ, αλλά και από το έγχρωμο υλικό που τράβηξε δύο χρόνια αργότερα για το National Geographic αποτελούν το υλικό της έκθεσης που διοργανώνει ο Δήμος Μυκόνου σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων σε επιμέλεια Σοφίας Χηνιάδου Καμπάνη και φιλοξενείται στο Κάστρο της Χώρας, το Λιμάνι (έως 30 Οκτωβρίου) και το Αρχαιολογικό Μουσείο Μυκόνου (έως 31 Δεκεμβρίου). Η έκθεση, η οποία βασίζεται στο βιβλίο «Μύκονος: Πορτρέτο μιας εποχής που χάθηκε» (εκδ. Πατάκη), τελεί υπό την αιγίδα της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου.