Ανάφη, η εποχή {LF}της αθωότητας

Το ταξίδι για Ανάφη είναι σαν τη γέννα. Διαρκεί κάτι παραπάνω από 9 ώρες αλλά με το που ανοίγει η μπουκαπόρτα και σε χτυπά ο φρέσκος αέρας με τα αρώματα της κάππαρης στα μούτρα, τα έχεις ξεχάσει όλα. Στο λιμάνι ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στην εποχή της αθωότητας, όταν η ΕΡΤ έδειχνε σε πρώτη προβολή το «Κάμπινγκ». Η ζωή στο λιμάνι απλή και όμορφη. Η Πόπη και η Νεκταρία ετοιμάζουν ψαρόσουπα, παιδάκια κολυμπάνε, ψαράδες πηγαινοφέρνουν δίχτυα και η Ευαγγελία στο κιόσκι δεν σταματά να αλλάζει εισιτήρια για όσους θέλουν να μείνουν «μια μέρα ακόμα». Πιο δίπλα, στο Κλεισίδι, όπου η θέα είναι καλύτερη από καρτ ποστάλ, η κατάσταση περνά στα χέρια της νέας γενιάς. Η Ελενα, εγγονή της Μαργαρίτας, σερβίρει φέτος τις σπεσιαλιτέ του Στέφανου ενώ από τα ηχεία στα πεύκα, η μουσική θυμίζει πως κάθε στιγμή είναι μια μικρή γιορτή.

Ανεβαίνοντας προς το Χωριό, όπου η σιωπή είναι παχιά σαν βαμβάκι, θα ανταμώσεις το λεωφορείο να μεταφέρει ταξιδιώτες πέρα – δώθε στους λιγοστούς προορισμούς που θυμίζουν σελίδα του «Αστερίξ». Η ανταλλαγή φιλικού κορναρίσματος με τους οδηγούς Νίκο και Αντώνη είναι βέβαιη. Φτάνοντας, σε υποδέχονται τα Πλάγια όπου οι «τηλεργάτες» απολαμβάνουν με ακουστικά στ’ αφτιά τη θέα στο πέλαγος. Ο Μίλτος και η Αθηνά ανανεώνουν τον πάγο στα ποτήρια και προς το απόγευμα έρχεται η επιβράβευση: σύκα από τα πρώτα γινωμένα του νησιού. Στον «Κόμβο» με τα χειροποίητα σουβενίρ και τα γουστόζικα παρεό, αν έχεις τύχη, ίσως ακούσεις τον Τάκη να ρίχνει μερικές πενιές στην πίσω αυλή. Κιθαρίστας γαρ. Στον «Θόλο» του Γιάννη και του Γιώργου, θα γίνεις μια παρέα με όποιον κατηφορίσει τα σκαλιά. Η κυρία Βούλα από μέσα χτυπά τις ομελέτες για τους ξενύχτηδες και ένα αιθέριο πλάσμα, η 20χρονη Γεωργία, τις σερβίρει με χάρη. Από πάνω, ο νεαρός φούρναρης Μάνος, εκτός από φρέσκα κουλουράκια, φέτος «έπλασε» ένα μουτράκι όλο φως, τη Φωτεινή, που ποζάρει με έναν φιόγκο στο κεφάλι σε όποιον διαβεί το κατώφλι. Στο μοναδικό κεντρικό σοκάκι όπου συνυπάρχουν αρμονικά ντόπιοι, παιδιά και ξένοι, προσγειώθηκε η Ανάφης Γη, του Μάνου και της Τζίνας. Εντός, το μεράκι από το εργαστήρι κεραμικής, εκτός, στο σκαλοπάτι, κέρασμα δροσερή ρακή. Στην κουζίνα του Αστραχάν, η Αγαπία δίνει μάχη με τις φλόγες ενώ ο Τζώρτζης τής ζητά ένα τραγουδάκι. «Πιες μια τσικουδιά μωρέ να τα ξεχάσεις όλα» λέει σε έναν Βέλγο που κάτι τον ταλαιπωρεί. Στην ψαροταβέρνα φάτσα στο πάρκινγκ, τον Ανεμο, ο Κώστας ετοιμάζει παραγάδι ενώ η Κατερίνα και η Μαρία πηγαινοφέρνουν αχνιστές γαριδομακαρονάδες και φρέσκα τηγανόψωμα.

Οσο ήσυχη είναι η μέρα στην Ανάφη με τα τζιτζίκια και τις χρυσές αμμουδιές, τόσο φασαριόζικη μπορεί να γίνει η νύχτα. Κλασική αρχή στο «Αρμενάκι» για ποιοτικό φαΐ (αχ, αυτή η μακαρονάδα με τόνο) και νταλκάδες μετά μπουζουκιού. Από τους δύο καναπέδες το κοινό διψά να βγει ο Μάρκος, με το φρεσκοσιδερωμένο πουκάμισο και το «ρακίτο» στο χέρι να ερμηνεύσει τις παραγγελιές. «Ενα τραγούδι για τον μεγάλο Τόλη» είπε ένα ξημέρωμα και από τότε η «Αγωνία» έγινε μέρος του ρεπερτορίου που τραγουδιέται από όλους με πάθος και μάτια βουρκωμένα. Μετά τα «Δειλινά» του Ζαμπέτα, ο κόσμος ανηφορίζει για κοκτέιλ και μουσικές από βινύλια στον Μονόλιθο του Γιάννη. Ο Ανδρέας στον Μύλο – το ροκόμπαρο κάτω από τον έναστρο ουρανό – με το γοητευτικά επιβλητικό ύφος, περιμένει πίσω από την μπάρα να προσφέρει στους θαμώνες κρύες μπίρες και καλοκαιρινά ποτά. Και το πρωί, όλοι στο Καταφύγιο για ζεστή τυρόπιτα διά χειρός Γιάννη.

Στην Ανάφη η κοινωνία είναι μητριαρχική. Δυνατές και σκληραγωγημένες γυναίκες κινούν τα νήματα και οι άνδρες του νησιού, μεγαλόψυχοι και υπέροχοι τύποι Ελλήνων, είναι από κοντά και βοηθούν να πάει η ζωή μπροστά. Αυτό το καλοκαίρι που οι γυναίκες πέφτουν νεκρές σαν τις μύγες από άνδρες ανθρωπάκια, τα παλικάρια της Ανάφης στέκουν βουβά μπροστά σε κάθε νέα γυναικοκτονία. Το ίδιο και η Παναγιά η Καλαμιώτισσα που ευλογεί από την κορυφή του βράχου τις μέρες και τις νύχτες της ανεμελιάς μας.