Αυτά τα παιδιά – διαμάντια μάς δείχνουν {LF}τον δρόμο

Δεν ξέρω με πόσα μετάλλια θα γυρίσει η ελληνική αποστολή πίσω στην Ελλάδα.

Ξέρω όμως ότι έχουμε κερδίσει κάτι συγκλονιστικό.

Η Ελλάδα της κρίσης, η Ελλάδα που περνάει με όλο τον κόσμο τη φρίκη της πανδημίας, έβγαλε παιδιά διαμάντια.

Το ήθος, η σεμνότητα, η ισορροπημένη και συγκροτημένη σκέψη τους με κάνει περήφανη γι’ αυτή τη γενιά.

Το βλέπω στις νίκες τους αλλά και στις ήττες τους.

Στο κλάμα της Ντουντουνάκη και της Μπούρμπου, στη συμπαράσταση της Κυρίδου, στη σπαρακτική εξομολόγηση του Ιακωβίδη, στους πανηγυρισμούς του  Τεντόγλου, του Ντούσκου, του Πετρούνια…

Ολοι τους δείχνουν μια ποιότητα νέων ανθρώπων που μόνο περήφανους μπορούν να μας κάνουν. Σε μία ασφυκτική συγκυρία κατάφεραν να βγάλουν από την κοινωνία ένα κύμα συμπαράσταστης και αλληλεγγύης.

Εκεί που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είχαν γίνει μια αρένα ρητορικής μίσους από μία μικρή μερίδα που όμως κάνουν πολύ θόρυβο, αυτά τα παιδιά κατάφεραν να ανοίξουν την πόρτα σε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας που θέλει να εκφραστεί  με ήθος και λογική.

Ταυτιστήκαμε μαζί τους. Στα πρόσωπά τους είδαμε τους γιους μας και τις κόρες μας. Στον αγώνα που δίνουν καθημερινά σε κάθε επίπεδο.

Μπορώ να το πω από πρώτο χέρι και δεν μπορεί κανένας να με αμφισβητήσει. Ο δρόμος, η πορεία για την κατάκτηση ενός μεταλλίου δεν είναι σπαρμένος με λουλούδια. Δεν υπάρχει αθλητής που να τα βρήκε όλα ρόδινα. Και θα πονέσεις και θα κλάψεις και θα χάσεις και θα αδικηθείς και θα νιώσεις τη μοναξιά.

Μια απέραντη μοναξιά.

Αυτή τη στιγμή οι έλληνες αθλητές όποια θέση κι αν καταλάβουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες έχουν κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στην καρδιά μας. Εύχομαι να συνεχίσουν έτσι. Αυθεντικοί, σεμνοί και γενναίοι.

Η θέση η δική μας είναι δίπλα τους.

Κάθε ελληνική νίκη στον χώρο του αθλητισμού στο παρελθόν έχει αποδώσει καρπούς.

Απόδειξη αυτά τα παιδιά.