Γιατί ραγίζουν τα είδωλα;

«Κοιτάξτε, εσείς θα βγείτε εκεί έξω και θα κάνετε αυτό για το οποίο έχετε προπονηθεί. Ετσι είναι τα πράγματα. Συγγνώμη, σας αγαπώ, αλλά θα είσαστε καλά».

Το είδωλο της σπουδαιότερης αθλήτριας της ενόργανης γυμναστικής στις μέρες μας μόλις είχε ραγίσει. Συνοδευόμενη από την προπονήτριά της πλησίασε τις τρεις συναθλήτριές της εν μέσω της κορύφωσης της μάχης για το χρυσό μετάλλιο στο σύνθετο ομαδικό και τους ανακοίνωσε την απόφασή της: «Εγκαταλείπω».

Αργότερα, μετά την τελετή απονομής όπου χαμογελαστή έλαβε κι αυτή το ασημένιο μετάλλιο, έλεγε πως ένιωθε σαν να τις έκλεψε γιατί δεν έκανε τη δουλειά της.

Γιατί όμως μια αθλήτρια αυτού του βεληνεκούς που ταξίδεψε στο Τόκιο με στόχο να γίνει η κορυφαία στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος επικαλούμενη θέματα ψυχικής υγείας;

Το χρυσό κορίτσι των Αμερικανών, εκτός από σπουδαία πρωταθλήτρια είναι και ένας ταλαιπωρημένος άνθρωπος. Αποτελεί ουσιαστικά την ενσάρκωση των λόγων του Ζίγκμουντ Φρόιντ: «Ο άνθρωπος είναι το προϊόν των τραυμάτων της παιδικής του ηλικίας».

Οδύσσεια

Πίσω από τη λάμψη των χρυσών μεταλλίων, κρύβεται ένα πληγωμένο παιδί που ταλαιπωρήθηκε σε μια οδύσσεια που δεν ήταν δική της επιλογή.

Η Μπάιλς φέρει βαριά ψυχικά τραύματα από τα πρώτα χρόνια της ζωής της, όταν η βιολογική της μητέρα, η Σάνον Μπάιλς, ουσιαστικά την εγκατέλειψε μαζί με τα τρία αδέρφια της. Για μεγάλο διάστημα ζούσαν σε ανάδοχες οικογένειες μέχρι που ο παππούς της, από την πλευρά της μητέρας της, αποφάσισε μαζί με τη σύζυγό του να την υιοθετήσουν. Ηταν αυτοί που ενθάρρυναν το πάθος της για τη γυμναστική, ανοίγοντας τον δρόμο για να φτάσει εκεί που βρίσκεται σήμερα.

Στα απομνημονεύματά της, το 2016, η Σιμόν Μπάιλς έγραψε για τη βιολογική της μητέρα: «Υπέφερε από κατάχρηση ναρκωτικών και αλκοόλ και μπαινόβγαινε στη φυλακή. Ποτέ δεν είχα μάνα για να τρέξω κοντά της».

Ως έφηβη είχε αναπτύξει ογκώδεις μυς λόγω της έντονης προπόνησης. Αυτοί οι μύες που την οδήγησαν στην κορυφή των Ολυμπιακών Αγώνων είχαν γίνει προηγουμένως η αιτία να εκφοβίζεται από τους συμμαθητές της. Μιλώντας πριν από τέσσερα χρόνια στο «Today» θυμήθηκε πως οι συμμαθητές της τής έκαναν συνέχεια υποτιμητικά σχόλια για την αθλητική της εμφάνιση.

«Μου έλεγαν πράγματα όλη την ώρα. Με φώναζαν “πρησμένη”, το οποίο δεν με έκανε να νιώθω καλά. Φορούσα πουλόβερ και τζάκετ όλο τον χρόνο για να κρύβω τα χέρια μου».

Στον ψυχολόγο

Υστερα από μια κακή εμφάνιση σε αγώνες των ΗΠΑ το 2013 η αυτοπεποίθησή της έπεσε κάθετα. Ζήτησε τη βοήθεια του αθλητικού ψυχολόγου Ρόμπερτ Αντριους, ο οποίος τη βοήθησε να διαχειριστεί τα νεύρα της και να χρησιμοποιήσει τον ενθουσιασμό της ώστε να βελτιώσει τις ικανότητές της.

Ο Αντριους τη δίδαξε επίσης τρόπους να ηρεμεί μετά τους αγώνες. «Ανακάλυψα πως άρχιζα να γίνομαι πολύ έντονη. Δουλεύοντας με τον Ρόμπερτ με βοήθησε επίσης να αμβλυνθούν οι φόβοι μου και να βρω περισσότερη αυτοπεποίθηση».

Το 2016 χάκερ κατάφεραν να έχουν πρόσβαση στο ιατρικό ιστορικό της Μπάιλς, αποκαλύπτοντας πως η αμερικανίδα αθλήτρια έπασχε από Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), που θεωρείται μία από τις συχνότερες νευροβιολογικές διαταραχές της παιδικής ηλικίας που συνεχίζεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό και στην ενήλικη ζωή.

Η Μπάιλς πέρασε στην αντεπίθεση και μέσω των social media εξήγησε πως δεν φοβήθηκε από τη διάγνωση.

«Εχοντας ΔΕΠΥ και λαμβάνοντας φάρμακα γι’ αυτό δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει κάποιος να ντρέπεται ή να φοβάμαι να το πω στους ανθρώπους».

Συζητώντας για τη διαταραχή σε συνέντευξή της στο NPR, η Μπάιλς αναφέρθηκε με περισσότερες λεπτομέρειες στη ΔΕΠΥ: «Σε πολύ νεαρή ηλικία δεν είχα συνειδητοποιήσει ποια ήταν η διάγνωση. Αλλά ήταν μια πολύ καλή διέξοδος για μένα να αποβάλω μερική ενέργεια και στη συνέχεια να επιστρέψω κουρασμένη σπίτι, να κάνω κάποιες δουλειές και να πάω πιο εύκολα στο κρεβάτι». Πρόσθεσε πως ποτέ δεν το είδε ως αναπηρία: «Και άλλα παιδιά το έχουν επίσης. Απλά είμαστε πιο δραστήριοι και ποτέ δεν το θεώρησα αυτό ως κάτι κακό. Αν μη τι άλλο, το θεώρησα ως ωραίο πράγμα γιατί έχουμε περισσότερη ενέργεια».

Η κακοποίηση

Το 2018 η Μπάιλς αποκάλυψε πως ήταν μία από τις άνω των 100 γυμνάστριες που κατηγόρησαν τον γιατρό της ομάδας Λάρι Νάσαρ για κακοποίηση.

Η επίθεση του γιατρού τής προκάλεσε ακόμα και σκέψεις αυτοκτονίας. Μία ημέρα πριν καταδικαστεί ο Νάσαρ, η Μπάιλς έγραψε στα social media: «Οι περισσότεροι από εσάς με ξέρετε ως χαρούμενο και ενεργητικό κορίτσι. Τελευταία όμως δεν νιώθω πολύ καλά και όσο προσπαθώ να κλείσω τη φωνή στο κεφάλι μου τόσο αυτή φωνάζει».

Τα προβλήματα για την Μπάιλς δεν σταματούν ποτέ. Το ίδιο έτος το χρυσό κορίτσι της γυμναστικής βίωσε μία ακόμα οικογενειακή κρίση. Ο μεγάλης της αδερφός, Τέβιν Μπάιλς Τόμας, κατηγορήθηκε για τον θάνατο με πυροβολισμό τριών ανδρών σε πρωτοχρονιάτικο πάρτι στο Κλίβελαντ του Οχάιο. Τελικά αθωώθηκε την άνοιξη όταν ένας δικαστής συμφώνησε με τους συνηγόρους υπεράσπισης ότι δεν υπήρχαν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία για να δικαιολογήσουν την ενοχή του.

Εν μέσω πανδημίας η Μπάιλς παρέμεινε αδρανής για επτά εβδομάδες. Οι σκέψεις να εγκαταλείψει την ενεργό δράση στροβίλιζαν στο μυαλό της. «Ηθελα να εγκαταλείψω. Αλλά θα ήταν χαζό γιατί έχω δουλέψει πολύ σκληρά» δήλωσε αργότερα σε περιοδικό.