16 χρόνια, 4 πρόεδροι των ΗΠΑ, μία καγκελάριος

Τέσσερις διαφορετικοί πρόεδροι των Ηνωμένων Πολιτειών, δύο Ρεπουμπλικάνοι και δύο Δημοκρατικοί (συμπεριλαμβανομένου του Τζο Μπάιντεν), πέρασαν από το Οβάλ Γραφείο στα 16 χρόνια που η Ανγκελα Μέρκελ βρισκόταν στην καγκελαρία του Βερολίνου. «Με ορισμένους από τους ενοίκους του Λευκού Οίκου, η Μέρκελ ανέπτυξε μια ειλικρινή, εποικοδομητική, ακόμη και θερμή σχέση – με άλλους η σχέση της ήταν καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας τους δύσκολη», σημειώνει χαρακτηριστικά το Politico.

Σε κάθε περίπτωση, αυτή ήταν αντικειμενικά – και όχι μόνο επειδή κρατούσε το τιμόνι της μεγαλύτερης χώρας της Ευρώπης – η πρώτη ηγέτιδα της Γηραιάς Ηπείρου στην οποία απευθύνονταν όταν ήθελαν να «επικοινωνήσουν» τις θέσεις τους ή να πληροφορηθούν για τις αντίστοιχες της ΕΕ. Κάνοντας αυτό που δεν είχε καταφέρει ο Χένρι Κίσινγκερ, ο οποίος φέρεται να παραπονιόταν επειδή όταν ήθελε να μιλήσει με Ευρώπη δεν ήξερε σε ποιον να τηλεφωνήσει…

Τζορτζ Μπους ο νεότερος, Ρεπουμπλικάνος

Ο πολέμαρχος

Οι σχέσεις ΗΠΑ και Γερμανίας βρίσκονταν σε πολύ κακό επίπεδο όταν η Ανγκελα Μέρκελ βρέθηκε στο τιμόνι της χώρας της, το 2005. Η σύγκρουση του προκατόχου της, σοσιαλδημοκράτη Γκέρχαρντ Σρέντερ, με τον ηγέτη των ΗΠΑ υπήρξε σφοδρή, με αφορμή και την άρνηση του πρώτου (όπως και του τότε γάλλου προέδρου, Ζακ Σιράκ) να συνδράμει στην πολεμική περιπέτεια της εισβολής στο Ιράκ. Η Μέρκελ επεδίωξε και σε μεγάλο βαθμό πέτυχε να αποκαταστήσει τον δίαυλο επικοινωνίας Ουάσιγκτον και Βερολίνου. Σε βαθμό, μάλιστα, που ο Μπους να κάνει λόγο για «νέο κεφάλαιο» στις διμερείς σχέσεις και να επιδιώξει να αναπτύξει και προσωπική επαφή μαζί της – φτάνοντας να κάνει… πλάκες και χειρονομίες δημοσίως, που προκάλεσαν τη δυσαρέσκεια της «σιδηράς καγκελαρίου».

Μπαράκ Ομπάμα, Δημοκρατικός

Ο «Ευρωπαίος»

Η κορυφαία, ίσως, στιγμή της σχέσης του Μπαράκ Ομπάμα με την Ανγκελα Μέρκελ ήρθε κατά τις τελευταίες εβδομάδες της προεδρίας του πρώτου. Οταν, δηλαδή, επισκέφθηκε την καγκελάριο της Γερμανίας προκειμένου να της παραδώσει ουσιαστικά το «δαχτυλίδι» της ηγεσίας της Δύσης και του «δημοκρατικού κόσμου» απέναντι σε όσα και όσους διαισθανόταν ότι τον απειλούν και επρόκειτο να τον απειλήσουν τα επόμενα χρόνια.

Βεβαίως, υπήρξαν και «σκιές» κατά τη διάρκεια της συνύπαρξής τους. Οπως, για παράδειγμα, η αποκάλυψη του δικτύου κατασκοπείας που είχε στήσει η αμερικανική NSA στην Ευρώπη, παρακολουθώντας πολλούς ηγέτες – ανάμεσά τους και τη Μέρκελ. «Αυτά δεν μπορεί να συμβαίνουν ανάμεσα σε φίλους», του είπε η καγκελάριος – αποδεικνύοντας, ωστόσο, ότι είναι οπαδός της παράδοσης της ρεάλπολιτικ.

Ντόναλντ Τραμπ, Ρεπουμπλικάνος

Ο ανεπιθύμητος

Οταν ο Τραμπ ορκίστηκε ως ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ, η Μέρκελ επικαλέστηκε τις «κοινές αρχές» ανάμεσα στις δύο χώρες, όπως η δημοκρατία, η ελευθερία και η έννομη τάξη. Δεν χρειάστηκε, ωστόσο, να περάσει πολύς καιρός για να συνειδητοποιήσει πως απέναντί της βρισκόταν ένας άνθρωπος και πολιτικός ηγέτης ο οποίος όχι απλώς είχε άλλα χαρακτηριστικά από τον Ομπάμα, αλλά εκπροσωπούσε κάτι ριζικά διαφορετικό και ουσιαστικά πρωτόγνωρο. Κάτι που, φυσικά, ήταν εξαιρετικά δυσάρεστο για τους Γερμανούς και τη Μέρκελ – για την οποία, όταν το «Time» την ανακήρυξε «Ανθρωπο της Χρονιάς», εξαιτίας και της στάσης της στο Προσφυγικό, είπε ότι το περιοδικό «επέλεξε το άτομο που καταστρέφει τη Γερμανία». Ετσι, πρακτικά, είναι φανερό ότι η καγκελάριος απλώς περίμενε να τελειώσει αυτή η βασανιστική τετραετία – όπως και πολλοί άλλοι Ευρωπαίοι.