Κυνισμός

Ο Παππάς χθες δεν είπε τίποτα. Ημουν βέβαιος πως αν ήθελε κάτι να πει θα το είχε πει νωρίτερα.

Το απέφυγε. Αλλωστε το μοναδικό επιχείρημα που διατύπωσε είναι ότι δεν καταλαβαίνει γιατί διώκεται αφού έκανε τη δουλειά του.

Ετσι είμαστε πάτσι.

Διότι ούτε εμείς έχουμε καταλάβει τι ακριβώς δουλειά έκανε ο Παππάς. Και φυσικά δεν έκανε καμία προσπάθεια να μας διαφωτίσει, ίσως επειδή θεωρεί ότι όλοι έχουμε καταλάβει…

Η πραγματική είδηση ήταν η ρητορική των συντρόφων του. Του Βούτση κυρίως, του Τζανακόπουλου δευτερευόντως και μερικών άλλων – όχι όλων φυσικά…

Ξέρετε γιατί; Επειδή δεν πιστεύω ότι άλλη φορά η ελληνική Βουλή έχει ακούσει τέτοιο συγκροτημένο ιδεολόγημα ολοκληρωτισμού στο όνομα της… δημοκρατίας!

Διότι τι είπαν οι πιο κυνικοί;

Οτι προ ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρχε ένα καθεστώς ελέγχου με αποτέλεσμα τα μέσα ενημέρωσης να δρουν ασύδοτα υπέρ άλλων κομμάτων και κυβερνήσεων. Οχι επειδή έτσι γούσταραν ή επέλεγαν (δικαίωμά τους) αλλά επειδή υπήρχε συναλλαγή.

Κι ότι ο Παππάς (η πρώην κυβέρνηση, δηλαδή…) που ήταν έξω από τη μοιρασιά ανέλαβε να αποκαταστήσει τις ισορροπίες και να θέσει την ασυδοσία υπό έλεγχο.

Ποιον έλεγχο; Τον έλεγχο της κυβερνητικής εξουσίας που τότε ασκούσε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ποια ασυδοσία; Οσων δεν ελέγχονταν από την τότε κυβέρνηση. Κανάλια, εφημερίδες, το ΕΣΡ, ακόμη και εταιρείες δημοσκοπήσεων όταν βγάζουν αποτελέσματα που δεν αρέσουν στον Βούτση.

Περισσότερο κι από την πράξη, είναι το σχέδιο που φαντάζει εφιαλτικό.

Διότι η θεωρία της «ασυδοσίας» που επιβάλλει τον «έλεγχο» από την πολιτική εξουσία είναι η τυπική ρητορική των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Του Ορμπαν, του Πούτιν, του Ερντογάν…

Και αυτοί επικαλούνται κάποια «νομιμότητα», στο όνομα της οποίας βάζουν φρένο στην «ασυδοσία» όσων την αμφισβητούν.

Αυτό που περιέγραψε ο Βούτσης ως φαντασιακό τρόπο λειτουργίας ενός προ ΣΥΡΙΖΑ συστήματος είναι ακριβώς εκείνο που επιδίωξε να υπάρξει ως σύστημα ΣΥΡΙΖΑ.

Η βασική αντίληψή τους είναι πως ό,τι αντίκειται ή αντιτίθεται στον ΣΥΡΙΖΑ είναι αθέμιτο, αντιδημοκρατικό και εξαγορασμένο.

Ακόμη και σήμερα δεν χωράει στο μυαλό τους πως μπορεί κάποιοι να αντίκεινται ή να αντιτίθενται στον ΣΥΡΙΖΑ απλώς επειδή διαφωνούν μαζί του ή δεν τους αρέσει. Μια αντίθεση δηλαδή απολύτως θεμιτή στη δημοκρατία, όσο θεμιτό άλλωστε είναι να υποστηρίζεις τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τελικά, όσο περισσότερο το σκέφτομαι, αυτή ακριβώς είναι η ουσία της υπόθεσης Παππά.

Είναι η προσπάθεια δημιουργίας ενός συστήματος ελέγχου στο όνομα της αντίθεσης σε κάποιο (πραγματικό ή υποτιθέμενο) σύστημα το οποίο δεν ήλεγχαν.