Προετοιμασία με μπίρες και τραγούδια

Το μυστικό της επιτυχίας; Να μην την παίρνεις πολύ στα σοβαρά. Το ανακάλυψε εσχάτως η Εθνική Αγγλίας και κατάφερε να πετάξει από πάνω της πολλά από τα βαρίδια του παρελθόντος.

Ενα απόγευμα του Απριλίου ο αρχηγός των Τριών Λιονταριών Χάρι Κέιν τηλεφώνησε στον καλό του φίλο Εντ Σίραν. «Μπορείς να έρθεις στις 23 Ιουνίου να τραγουδήσεις για τους παίκτες της εθνικής ομάδας;», τον ρώτησε. Ο βραβευμένος με Γκράμι καλλιτέχνης ενθουσιάστηκε με την ιδέα.

Η ημέρα που θα επισκεπτόταν ο Σίραν το καταφύγιο των Τριών Λιονταριών δεν ήταν φυσικά μια τυχαία ημερομηνία. Η αγγλική ομάδα θα είχε ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις της στη φάση των ομίλων και ο Κέιν θεωρούσε βέβαιο πως θα συνέχιζε στα νοκάουτ παιχνίδια. Οπως κι έγινε.

Η αγγλική ομοσπονδία φρόντισε και την παραμικρή λεπτομέρεια. Ενα φορτηγό ξεφόρτωσε παγωτά, στήθηκε μπάρμπεκιου, ήρθαν οι παγωμένες μπίρες χωρίς αλκοόλ και τοποθετήθηκαν δύο μεγάλες οθόνες για τα παιχνίδια Πορτογαλία – Γαλλία και Γερμανία – Ουγγαρία από τα οποία θα αναδεικνυόταν ο επόμενος αντίπαλος της Αγγλίας.

Η εμφάνιση του Εντ Σίραν ενθουσίασε τους άγγλους ποδοσφαιριστές. Ο βρετανός καλλιτέχνης είπε 10-15 τραγούδια και έκλεισε με τον ύμνο των Τριών Λιονταριών κάνοντας τους παίκτες να τραγουδούν όλοι μαζί «It’s coming home». Ηταν τόσο χαλαρή και εύθυμη η ατμόσφαιρα – κάποιοι παίκτες είπαν πως θα πλήρωναν για μία τέτοια βραδιά – που αδιαφόρησαν μόλις έγινε γνωστό πως στο επόμενο παιχνίδι θα αντιμετώπιζαν τον αιώνιο εχθρό, τη Γερμανία.

Ο Κέιν θεώρησε πως μια τέτοια βραδιά θα βελτίωνε τις σχέσεις των παικτών και θα τους αποφόρτιζε από την πίεση της διοργάνωσης. Και αποδείχτηκε πως είχε δίκιο. Βέβαια δεν ανακάλυψε την Αμερική. Πολλές ομάδες εφαρμόζουν εδώ και χρόνια παρόμοιες μεθόδους χαλάρωσης. Στο Euro 1992 οι Δανοί πήγαιναν στα McDonalds και έπαιζαν γκολφ. Οι Γερμανοί στο Μουντιάλ του 2014 το είχαν ρίξει στο ποδοβόλεϊ, στο κολύμπι και στα χαρτιά. Ο Πελέ και οι συμπαίκτες του στο Μουντιάλ του 1970 διοργάνωναν κάθε μέρα βραδιές τραγουδιού. Οι παίκτες δεν είναι στρατιώτες που πάνε στον πόλεμο, όπως θεωρούν κάποιοι Ναπολέοντες των πάγκων.