Η αύρα του Πιτίνο

Ποιος να το έλεγε, αλήθεια… Η Εθνική αποκλείστηκε στο τελευταίο ματς σε ένα προολυμπιακό με άκρως «τρελά αποτελέσματα». Σε όλα τα τουρνουά στα οποία διακυβευόταν εισιτήριο που οδηγεί στο Τόκιο οι γηπεδούχοι πνίγηκαν! Κι αν στον όμιλο οι Τσέχοι στο τσακ τη γλίτωσαν, στον τελικό ήταν υποψιασμένοι και «έτοιμοι από καιρό» να στείλουν σπίτι την ελληνική ομάδα και στις… ΗΠΑ τον Ρικ Πιτίνο.

Ο κόουτς δεν μένει πια εδώ, παραμένει πέραν του Ατλαντικού, και αυτό – για τους γνωρίζοντες – ήταν αναμενόμενο. Ωστόσο, πόσοι αλήθεια περίμεναν την επίδραση του προπονητή στο εν γένει οικοδόμημα του εγχώριου μπάσκετ; Λες και είχε μαγικό ραβδάκι ο Πιτίνο. Οχι στο τουρνουά, γιατί και λαθάκια έκανε και δεν γίνεται να γίνονται όλα σωστά. Αλλά ο συμπαθής και άκρως επικοινωνιακός Ρικ πέτυχε το φαινομενικά δύσκολο: αφενός «μάζεψε» μια εθνική ομάδα που τα τελευταία χρόνια παρέπαιε και αφετέρου «ανάγκασε» τους πολλούς να ασχοληθούν και πάλι με το μπάσκετ! Ναι, είναι η πλήρης αλήθεια και σφάλμα μεγάλο για όποιον την αρνείται. Πολλοί ήταν αυτοί που έμειναν ξάγρυπνοι με στόχο να παρακολουθήσουν τα παιχνίδια και μάλιστα σε μια… άγρια ώρα.

Στην αρχή αποζημιώθηκαν, στο φινάλε πικράθηκαν. Βλέπετε, οι Τσέχοι μόνο αφελείς δεν ήταν. Δύσκολο να νικήσεις τους NBAers Σατοράνσκι και Βέσελι και δυσκολότερο να ρίξεις στον καναβάτσο έναν ήρωα από το πουθενά, εν προκειμένω τον Αουντα, αυτόν που 30 χρόνια μετά θύμισε σε αρκετούς τον Σβόμποντα του Ευρωμπάσκετ ’91…

Η ήττα ήταν σχεδόν με κάτω τα χέρια και ουδέποτε μπήκε η ομάδα στη διεκδίκηση του εισιτηρίου. Ηρθε, όμως, στην επιφάνεια ξανά η φλόγα της διάκρισης. Το έβλεπες στα μάτια των παικτών. Το άκουγες στις συζητήσεις. Το ένιωθες έτσι που συγκέντρωνε το ενδιαφέρον του κοινού. Το ταξίδι στο Τόκιο δεν θα γίνει, ωστόσο αυτή η ευκαιρία ας μην πάει χαμένοι. Ο Πιτίνο μίλησε για τη στενοχώρια που πρέπει να υπάρχει και μόνο έτσι μπορεί κάποιος να προοδεύσει. Οχι όταν εξωραΐζει καταστάσεις. Δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό. Κι αν κάτι λείπει από το ελληνικό μπάσκετ, δεν είναι οι μεγάλοι σταρ – αυτοί αποχωρούν σιγά σιγά. Αυτό που θέλουμε είναι νέα ταλέντα, παίκτες που θα ξεπηδήσουν και θα φανούν αρχικά στα πρωταθλήματα και μετά στα ματς της Εθνικής. Υλικό υπάρχει. Οχι σούπερ, όχι αντίστοιχο αλλοτινών εποχών, αλλά κάτι κινείται. Ο αμερικανός κόουτς πρόσφερε και αυτό θα φανεί στο μέλλον. Αρκεί κάποιοι να έχουν μυαλό και να το δουν. Οχι να επιλέξουν ξανά προπονητές χωρίς καμιά αύρα, χωρίς πειθώ και με ελάχιστες δυνατότητες…