Σύγκριση σκευασμάτων

Περνάει σχεδόν απαρατήρητο, αλλά τις ίδιες μέρες με το Euro, απλώς σε βραδινότερες ώρες, διεξάγεται το Κόπα Αμέρικα. Περίεργη και αρκετά αποκαλυπτική σύμπτωση, αφού μας δείχνει, και συγχρόνως μας κρύβει. Κάτι σαν ένα Παγκόσμιο Κύπελλο κομμένο στα δύο και στο οποίο το ίδιο φάρμακο, η μπάλα, σερβίρεται σε εντελώς διαφορετική συσκευασία.

Η νοτιοαμερικάνικη εκδοχή χτυπήθηκε ακόμα πιο σκληρά από τον κορωνοϊό. Ηταν να γίνει στην Αργεντινή και τελικά διεξάγεται στη Βραζιλία: και μόνο αυτό αρκεί για να αντιληφθούμε το μέγεθος της ανατροπής, καθώς μάλιστα εξαρχής αντιμετωπιζόταν από τον ποδοσφαιρικό κόσμο, και σίγουρα από τον ίδιο τον ενδιαφερόμενο, ως η τελευταία ευκαιρία του μεγαλύτερου παίκτη της εποχής μας, και ίσως όλων των εποχών, να κερδίσει έναν μεγάλο τίτλο με την εθνική του ομάδα. Αλλο περίεργο, το τουρνουά μετατέθηκε σε μια χώρα που είναι ακόμα πιο προβληματική από την αρχικά ορισθείσα όσον αφορά τα κρούσματα και την αντιμετώπιση της πανδημίας – η διαφορά είναι ότι έχει έναν πολύ πιο αδίστακτο πρόεδρο, που στηρίζεται στο ποδόσφαιρο, και σε νίκη της δικής του ομάδας, για να περισώσει ό,τι μπορεί από το ναυάγιο της θητείας του. Ετσι τα γήπεδα που θυμόμαστε από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 είναι εντελώς άδεια, με αποτέλεσμα η επιβλητικότητά τους, καθώς και του τοπίου, να είναι σχεδόν εξώκοσμα μελαγχολική: ένα ροζ ηλιοβασίλεμα στο έρημο και βουβό Μαρακανά με φόντο τον Ιησού του Κορκοβάντο θυμίζει πολύ περισσότερο πανδημία παρά ποδόσφαιρο. Πόσο μάλλον που το ποδόσφαιρο είναι το γνωστό λατινοαμερικάνικο, πολύ σκληρό, βασισμένο περισσότερο στην τεχνική παρά στην ταχύτητα, με λιγότερες ομάδες, λιγότερα γκολ, λιγότερες διαφορές στυλ, λιγότερες συγκινήσεις και πολύ πιο προκαθορισμένο αποτέλεσμα: όλο το τουρνουά είναι σα να διεξάγεται για έναν τελικό Βραζιλία – Αργεντινή. Μέχρις εδώ το Euro, παρά την ανισότητα μεταξύ ομάδων και παιχνιδιών, σαφώς υπερέχει.

Τη μεγάλη διαφορά την κάνει ένα πρόσωπο, που όχι μόνο λείπει, ο ίδιος ή αντίστοιχός του, από το ευρωπαϊκό τουρνουά, αλλά μας θυμίζει πόσο μοναδικός συνεχίζει να είναι. Ο μικρός ο μέγας Αργεντίνος φωτίζει το εκεί τουρνουά και αντανακλά στο εδώ τουρνουά με τον τρόπο του: με την ποδοσφαιρική ευφυΐα του και με την ευάλωτη ψυχή του. Με τα φάουλ, τις πάσες, τις ντρίμπλες και το σισύφειο φορτίο που κουβαλάει στις πλάτες του και που μάλλον θα του ξαναπέσει πριν φτάσει στην κορυφή. Με τον τρόπο που τον κοιτούν συμπαίκτες και αντίπαλοι – ακόμα, τώρα που ξεκουράζεται, κι ο πορτογάλος αστέρας μεν, ενός άλλου γαλαξία δε, αντίπαλος μεν, αντίζηλος ποτέ.