Ενα απόγευμα με τη Ζαννέτ Πηλού στην Καλλιθέα

Ιούλιος 1968. Το νέο αστέρι της όπερας στο διεθνές κοινό είναι η Ζαννέτ Πηλού, η οποία επισκέπτεται την Αθήνα, ερχόμενη από τη Βιέννη. Ο Γ.Π. Πηλιχός τη συναντά και της παίρνει συνέντευξη:

«Ηρθε προχθές το βράδυ από τη Βιέννη. Στο αεροδρόμιο του Ελληνικού δεν την περίμεναν ούτε φωτορεπόρτερ, ούτε δημοσιογράφοι, ούτε θαυμαστές. Κι όμως, η νέα όμορφη κοπέλα με τα κατάμαυρα μαλλιά και τα ανήσυχα καστανά μάτια, που έφθανε εκείνη τη στιγμή στην Αθήνα, ήταν το καινούργιο μεγάλο αστέρι της όπερας: η Ζαννέτ Πηλού, διάσημη σήμερα σε όλον τον κόσμο αλλά άγνωστη ακόμη στην πατρίδα της!

Πριν τρία-τέσσερα χρόνια ο μαέστρος Δημήτρης Χωραφάς και τώρα τελευταία ο Νίκος Ζαχαρίου και ο Κώστας Πασχάλης μού είχαν μιλήσει για τη Ζαννέτ Πηλού και τη ραγδαία εξέλιξή της στον διεθνή στίβο της όπερας. Παράλληλα, κριτικές του ξένου  Τύπου μιλούσαν τον τελευταίο καιρό για τις εκπληκτικές εμφανίσεις της νέας αυτής Ελληνίδας σοπράνο, πότε στη Μετροπόλιταν της Νέας Υόρκης και πότε σε άλλα μεγάλα λυρικά θέατρα της Ευρώπης και της Αμερικής.

Συνάντησα χθες το απόγευμα τη Ζαννέτ Πηλού στο σπίτι της αδελφής της στην Καλλιθέα, όπου η διάσημη σοπράνο ήρθε να μείνει για λίγες ημέρες να ξεκουραστεί ύστερα από την εφετεινή εξαντλητική σε εμφανίσεις και ταξίδια σαιζόν. Μιλήσαμε αρκετή ώρα για το πώς ξεκίνησε πριν δέκα χρόνια από την Αλεξάνδρεια (από όπου κατάγεται) για να έρθει στην Ιταλία να σπουδάσει τραγούδι, για τη σπάνια τύχη της να βρει στο πρόσωπο της Κάρλα Καστελάνι την ιδεώδη δασκάλα που τη βοηθάει ως σήμερα ακόμα να μελετάει καινούργιους ρόλους, για το ντεμπούτο της το 1959 στο Μιλάνο με την “Τραβιάτα” σε μια σαιζόν για νέους τραγουδιστές, για την επίμονη αφοσίωσή της σε ένα και το ίδιο πάντα πράγμα που την απασχόλησε στη ζωή της: στο τραγούδι.

– Πότε ανακαλύψατε ότι μέσα σας κρυβόταν η σοπράνο;

– Από τον καιρό που ήμουν μαθήτρια στο Εγγλέζικο Κολλέγιο στην Αλεξάνδρεια. Ημουν η “βεντέτα” των σχολικών θεατρικών παραστάσεων. Από πολύ νωρίς η μουσική και ιδιαίτερα η όπερα απασχολούσαν διαρκώς τη σκέψη μου, τα όνειρά μου.

– Οταν αποφασίσατε να ασχοληθείτε επαγγελματικά με το τραγούδι, ποια από τις μεγάλες σοπράνο είχατε σαν πρότυπο;

– Επί πολύ καιρό έλεγα στον εαυτό μου: Ας ήταν μία μέρα να ξυπνήσω με τη φωνή της Τεμπάλντι και την προσωπικότητα της Κάλλας… Φαντάζομαι πως είναι ένα όνειρο που κάνει κάθε νέα καλλιτέχνις του τραγουδιού…

Στην περίπτωση της Ζαννέτ Πηλού το όνειρο πλησιάζει να γίνει πραγματικότητα. Ηδη υπήρξαν κριτικοί που μετά το ουσιαστικό ντεμπούτο της, το 1962, στο “Φενίτσε” της Βενετίας, με την “Τραβιάτα” και τους “Μποέμ”, έγραψαν ότι “η Ζαννέτ Πηλού είναι ένας συνδυασμός Τεμπάλντι, από άποψη φωνής, και Κάλλας από πλευράς ταμπεραμέντου”. Μετά το “Φενίτσε” όλα τα μεγάλα λυρικά θέατρα του κόσμου άνοιξαν τις πόρτες τους για τη Ζαννέτ Πηλού: το “Σαν Κάρλο” της Λισσαβώνας, το “Τεάτρ ντε λα Μοναί” των Βρυξελλών, η Κρατική Οπερα της Βιέννης, η Μετροπόλιταν…

Πολλά άλλα ειπώθηκαν στο διάστημα αυτής της συνομιλίας, που είναι αδύνατον όμως να χωρέσουν μέσα σε ένα σημείωμα. Βιαστικά σημειώνουμε ότι η διάσημη Ελληνίδα σοπράνο δεν συμμερίζεται τις επιφυλάξεις που έχουν ακόμη και σήμερα τα μεγάλα λυρικά θέατρα για τα έργα των μοντέρνων συνθετών, ότι δεν πιστεύει πως η Οπερα περνάει κρίση, αλλά αντίθετα βρίσκεται σε μία αναγεννησιακή άνοδο, ότι πάντα πριν από κάθε πρεμιέρα νιώθει “τρακ”, που την εγκαταλείπει όμως μόλις βγει στη σκηνή, κι ότι από τους ρόλους που θα ήθελε να ερμηνεύσει στο μέλλον, η Τόσκα και η Μανόν Λεσκώ, στα ομώνυμα μελοδράματα του Πουτσίνι, την ενθουσιάζουν περισσότερο. Ωσπου να ερμηνεύσει όμως τις δύο αυτές μελοδραματικές ηρωίδες, η Ζαννέτ Πηλού έχει ήδη ετοιμασθεί να τραγουδήσει δύο άλλους ρόλους, αλλά από το γερμανικό ρεπερτόριο αυτή τη φορά: τη Σόφη στον “Ιππότη με το ρόδο” του Ρίχαρντ Στράους και την Παμίνα στον “Μαγικό Αυλό” του Μότσαρτ».