Το γέννημα της Μούσας

Το έργο του Πικάσο πέφτει στο πάτωμα. Είναι μία εμβληματική σκηνή. Ενα μικρό big bang που υψώνει το καλλιτεχνικό έρεισμα εις τη νιοστή δύναμη. Δεν ήταν, απλώς, ένα ατυχές στιγμιότυπο. Ηταν ένα γέννημα από τη μήτρα της Μούσας. Σκεφτείτε μόνο τα χέρια που φέρουν τον πίνακα. Είναι χέρια που συνήθως κρατούν σκληρά ναρκωτικά ή όπλα και τα τοποθετούν ακριβώς στο ίδιο σημείο. Είτε πρόκειται για πρέζα, είτε για έργο τέχνης, εκεί θα τοποθετηθεί, με φόντο το brand της ΓΑΔΑ. Αυτή η αντίθεση κρύβει μέσα της τεράστια καλλιτεχνική έμπνευση που εκρήγνυται και δια των δικτύων επικοινωνίας και διασπείρεται παγκοσμίως. Δείτε, ας πούμε, τι έγινε στα social και πώς το στιγμιότυπο της πτώσης προκάλεσε χιλιάδες αντιδράσεις, ορισμένες εξ αυτών ιδιοφυείς που αναδεικνύουν τη σημασία της φάρσας στην καλλιτεχνική έκφραση. Οι επιδέξιοι του Photoshop είχαν, κατά κάποιον τρόπο, την ευκαιρία να συνομιλήσουν με τον Πικάσο. Εβαλαν, ας πούμε, ένα ποτήρι φραπέ για να στηρίζει τον πίνακα. Ολη η Ελλάδα σε μία καλλιτεχνική παραβολή. Και ο ίδιος ο Πικάσο, άλλωστε, θα έβρισκε το στιγμιότυπο σπουδαίο, μία αναβάπτισή του στον σουρεαλισμό, μία νέα γραμμή στην εξελικτική πορεία της καλλιτεχνικής του έκφρασης.

Ομως δεν είναι μόνο η έμπνευση που γεννήθηκε στα social media. Πόσοι καλλιτέχνες, αλήθεια, μπορούν τώρα να δανειστούν το στιγμιότυπο και να το ζευγαρώσουν με την έμπνευσή τους; Σε λίγο καιρό θα δούμε έργα με θέμα την πτώση. Στην Tate Modern και στο ΜΟΜΑ θα παρουσιαστούν έργα εικαστικής μηχανικής με πίνακες που πέφτουν και επιστρέφουν στη θέση τους σε μία αέναη κυκλική διαδικασία έκπτωσης και ανύψωσης. Ο Banksy θα το κάνει γκράφιτι σε λονδρέζικο τοίχο, ζωγράφοι θα μεταφέρουν τη σκηνή στον μουσαμά τους, προσπαθώντας να αποδώσουν την κίνηση του έργου.

Ολο αυτό, λοιπόν, που συνέβη στη ΓΑΔΑ, ήταν μία παρέμβαση του ίδιου του Πικάσο από το επέκεινα. Εδωσε κίνηση στο έργο του και έσπειρε έμπνευση. Αν τώρα βάλουν στο ίδιο σημείο τον πίνακα με τον γέρο και το τσιμπούκι, είναι βέβαιο ότι θα αρχίσει να βγάζει καπνό.

Με ποπ κορν
Μεγάλη αλυσίδα κινηματογράφων αναρτά στη σελίδα της στο Facebook τους όρους με τους οποίους θα λειτουργούν οι κλειστές αίθουσες –με πιστοποιητικά εμβολιασμού κ.λπ. Στα σχόλια οι οργισμένοι κινηματογραφόφιλοι κατηγορούν την αλυσίδα ότι συμπράττει με τη χούντα που θέλει να περάσει με το ζόρι το μπόλι στο DNA του λαού, παραβιάζει τα συνταγματικά τους δικαιώματα, δίνει τα κλειδιά της διασκέδασης στον Μητσοτάκη. Και ακόμα δεν αρχίσαμε. Δεν θέλω να σας τρομάξω, αλλά όλοι αυτοί δεν είναι λίγοι. Και με βάση την πορεία του εμβολιασμού, ενδεχομένως να είναι και περισσότεροι από τους συνετούς. Το μόνο καλό που έχει αυτή η υπόθεση είναι ότι στην περίπτωση του σινεμά γλιτώνεις το εισιτήριο. Θα παίρνεις τα ποπ κορν και θα κάθεσαι απέξω να χαζεύεις.

Πόσο Σκαμπαρδώνης!
Στο μέλλον θα μιλούν για τη γλώσσα του Σκαμπαρδώνη, όπως σήμερα αναφερόμαστε στη γλώσσα του Παπαδιαμάντη. Η τελευταία συλλογή διηγημάτων του φέρει τον τίτλο «Προσοχή: εποχική διέλευση βατράχων» (Πατάκης). Και οφείλετε να τη διαβάσετε με δύο διαφορετικές ματιές. Η πρώτη ματιά θα σας επιτρέψει να προσλάβετε τις εικόνες, να φανταστείτε έναν καλόγερο που τρέχει σε διάδρομο γυμναστικής μέσα στο κελί του –δεν υπάρχει πιο Σκαμπαρδώνης από αυτήν την εικόνα. Με τη δεύτερη ματιά θα πρέπει να σταθείτε στο γλωσσικό ύφος, στον λυρισμό των λεκτικών σχημάτων που είναι λες και βγήκαν από ομηρική μήτρα. Εννοείται ότι διαβάζεται και στην παραλία. Ολα τα καλά βιβλία είναι για την παραλία.