Επί προσωπικού

Ανατρέχοντας στα του αντιμνημονιακού αγώνα, οφείλω να ομολογήσω ότι οι ηγέτες και πρωτομάστορές του καλλιέργησαν στον κόσμο, καθόλου τυχαία έχω την εντύπωση, μια αίσθηση που έτσι και αυτοεγκλωβιστεί ο οποιοσδήποτε σε αυτήν, μπορεί να τα πάρει όλα σβάρνα, να χάσει τον έλεγχο, να ξεφύγει που λέμε. Είναι αυτό που νομίζει ο Βαγγέλης ο σουβλατζής και η κυρία Χαρίκλεια που έχει το ψιλικατζίδικο στη γωνία (με όλη μου την εκτίμηση για τους σουβλατζήδες και τους ψιλικατζήδες), ότι το Μνημόνιο ψηφίστηκε για να πλήξει αυτούς προσωπικά. Οτι τα μέτρα που πάρθηκαν, οι περικοπές που έγιναν σε μισθούς και συντάξεις, οι έξτρα φόροι που μπήκαν, οι αποφάσεις της τρόικας είχαν στόχο αυτούς. Οτι δηλαδή ξυπνούσαν το πρωί η Μέρκελ και ο Σόιμπλε και, με τον πρώτο καφέ, τηλεφωνιόντουσαν για να συνεννοηθούν πώς θα τη σπάσουν στον Βαγγέλη και την κυρία Χαρίκλεια. Οτι είχαν κάτι μαζί τους, ότι αυτούς κυνηγούσαν.

Κι έτσι, ο κάθε «Βαγγέλης» και η κάθε «κυρία Χαρίκλεια» άναβαν και κόρωναν και ζητούσαν κρεμάλες στο Σύνταγμα και να καεί η Βουλή, στο πλαίσιο μιας προσωπικής βεντέτας. Πιστεύοντας ότι δεν έκαναν επίθεση αλλά κρατούσαν άμυνα. Οτι καθάριζαν για την τιμή τους που κάποιος την πρόσβαλλε.

Εντάξει, παλιά μέθοδος και δοκιμασμένη. Ναι, μωρέ, «…και θα λάβουν τα όνειρα εκδίκηση», όπως έγραφε και ο Ελύτης, αλλά, όταν το φωνάζουν πολλοί μαζί και τους ρωτήσεις, μετά, έναν έναν χωριστά, ο καθένας θα σου μιλήσει για διαφορετικό όνειρο. Θέλει προσωπικό κίνητρο το γιούργια. Το λέει και ο Καμπανέλλης στο τραγούδι του Χατζιδάκι «Στρατιώτη, αν θες τη μάχη να κερδίσεις / μια κοπελίτσα κοίτα να αγαπήσεις».

Ολα τα πρωινά του Μαρκ

Αυτό το σύνδρομο του «Με κυνηγούν οι μέλισσες» ήταν πάντα χαρακτηριστικό ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου. Και ας πούμε ότι, έως κάποια εποχή, ήταν, κατά κάποιον τρόπο, αιτιολογημένο, υπήρχε ένα είδος συλλογικής μνήμης. Αλλά στην εποχή μας, φίλε, αν φαντασιώνεσαι ότι είσαι ο Τσε, φόρα έναν μπερέ ή άφησε μούσι. Μην το δέσεις κόμπο ότι στο κατώφλι του σπιτιού σου έχει στήσει καραούλι ο Μπαριέντος.

Είναι ένας συνδυασμός μανίας καταδίωξης και μεγαλείου να νομίζεις ότι το Σύμπαν συνωμοτεί εναντίον σου. Το Σύμπαν, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, τώρα και ο Ζάκερμπεργκ. Είναι το καινούργιο τροπάρι κάθε «επαναστάτη» του γλυκού νερού όταν υφίσταται αποκλεισμό από το Facebook. Οτι ξύπνησε δηλαδή ένα πρωί και είπε «Μια και πήγε η κυρά στο σουπερμάρκετ σήμερα και έχω ένα κενό, δεν ρίχνω τον λογαριασμό του Πολάκη και δυο τριών ακόμη εκεί χάμου στην Ελλάδα, να περάσει η ώρα μέχρι τις επτά που θα πάω στην καφετέρια να δω Euro;». Οχι; Οτι τον πήρε τηλέφωνο ο Πρωθυπουργός; Και τι του είπε; «Βρε Μαρκ, αγόρι μου, ρίξε το προφίλ του Πολάκη και δυο τριών ακόμη, αλλιώς δεν έχει Χανιά το καλοκαίρι. Ούτε ντολμαδάκια της Μαρίκας».

Ηταν κάποτε ένας αλγόριθμος

Για να ηρεμήσει και ο Χριστόφορος Βερναρδάκης που είναι very χολοσκασμένος και ζητά από τον Πρόεδρο της Βουλής να τραβήξει το αφτάκι του Ζάκερμπεργκ, ας καταλάβουν κάποιοι ότι το Facebook είναι μια ιδιωτική επιχείρηση. Αν θες, μπαίνεις. Αν δεν θες, μένεις στο κατώφλι. Αλλά, αν μπεις, δεν αλλάζεις τους όρους, δεν κάνεις εισοδισμό δηλαδή. Δεν σου αρέσουν οι όροι, αυτοί οι έρμοι οι όροι για την αποδοχή των οποίων υπέγραψες μηχανικά όταν μπήκες; Βγαίνεις. Μέχρι να καταλάβεις ότι υπάρχει κάτι που λέγεται αλγόριθμος και «τσιμπάει» ό,τι αντιβαίνει αυτούς τους όρους. Που αφορούν, μεταξύ άλλων, λόγο μίσους, προσβολές, διασπορά ψευδών ειδήσεων. Είναι τόσο απλό. Πιο απλό από το ότι σε κυνηγάνε οι μέλισσες, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε και ο Ζάκερμπεργκ αντάμα.