«Εκανε τους άλλους να νιώθουν καλά»

«Αν ο Σταύρος σε συμπαθούσε, είχες ιδιαίτερη περιποίηση στο μαγαζί του. Ομως ο Σταύρος τούς συμπαθούσε όλους». Ετσι μίλησε για τον Σταύρο Δογιάκη ένας φίλος και πελάτης του – αν και στην οικογενειακή ταβέρνα που διατηρούσε με τον αδελφό του, Νίκο, οι πελάτες γίνονταν αυτόματα και φίλοι. Και αυτό χάρη στην ιδιοσυγκρασία του και την ικανότητά του να ανάγει τη φιλοξενία σε ταλέντο. Οχι για να αυξήσει ή να καλοπιάσει την πελατεία του αλλά γιατί «… έτσι ήταν σαν άνθρωπος» όπως είπε ένας ακόμη φίλος του. «Αυτό ήταν το μεγάλο ταλέντο του. Να κάνει τους άλλους να νιώθουν καλά».

Η είδηση της αυτοκτονίας του – με δύο σφαίρες, κάτι που σημαίνει ότι η απόφασή του να φύγει από τη ζωή ήταν πιο δυνατή από το αίσθημα επιβίωσης, το οποίο ενεργοποιείται σε κάποιους αυτόχειρες όταν η πρώτη βολή δεν είναι θανατηφόρα – σοκάρισε την κοινή γνώμη. Και, όπως τα σοκ και τα συλλυπητήρια καταγράφονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι κοινή διαπίστωση ότι αυτό το «γελαστό παιδί» των 53 ετών είχε κερδίσει τη συμπάθεια μιας μεγάλης γκάμας ανθρώπων. Που περιλαμβάνει από διανοουμένους έως λαϊκούς καλλιτέχνες και ποπ τραγουδιστές και από παράγοντες του πολιτικού και επιχειρηματικού κόσμου έως ανθρώπους της γειτονιάς του, εκεί στην Κάντζα.

Η εξοχική ταβέρνα «Ο Κρητικός» υπήρχε από τότε που η περιοχή ήταν λίγο – πολύ αχαρτογράφητη. Ενα μαγαζί από την εποχή της «ασβεστωμένης Ελλάδας». Και που το λάιφσταϊλ της δεκαετίας του 1990, αυτό που μας έκανε να πιστεύουμε ότι το Μανχάταν είναι πέντε λεπτά από την Ομόνοια, γραφικοποίησε. Ο Σταύρος και ο Νίκος όμως δεν θα άφηναν την πατρική επιχείρηση να καταλήξει γκρεμίδι. Το 2003 έκαναν ένα γερό λίφτινγκ στο μαγαζί τους και, κυρίως, φρόντισαν για την ποιοτική αναβάθμιση των πιάτων τους. Δεν το άλλαξαν ριζικά. Χασαποταβέρνα ήταν και χασαποταβέρνα έμεινε. Αλλά πιο μίνιμαλ αισθητικά και πιο γκουρμέ γαστρονομικά. Απλά πιάτα έκαναν, χωρίς πολλές φιοριτούρες, «… από αυτά που αναδεικνύουν την τσίκνα από το καραμελωμένο λιπάκι» όπως είπε γνωστός δημοσιογράφος γεύσης. Και κέρδισαν το παιχνίδι της απλότητας δίνοντας μεγάλη σημασία στην παρασκευή και την ποιότητα των κρεάτων τους – από τις καλύτερες ράτσες βοοειδών της Βόρειας Ελλάδας. Δεν ακολούθησαν μόδα, δημιούργησαν σχολή. Και λανσάρισαν την κρεατοφαγία όταν εμείς αποθεώναμε το σούσι. Κάπως έτσι έγιναν οι πρώτοι «ταβερνιάρηδες» που κέρδισαν βραβεία υψηλής γαστρονομίας.

Ο διαχωρισμός της δουλειάς ήταν πάντα διακριτός. Ο Νίκος στην κουζίνα και ο Σταύρος στη σάλα. Να περνάει από όλα τα τραπέζια, να στρογγυλεύει προς τα κάτω όλους τους λογαριασμούς, να μιλάει με όλους. Γνωστούς και αγνώστους – και οι «γνωστοί» σε αυτό το μαγαζί ήταν τα πρώτα ονόματα της πολιτικής, της κοινωνικής και κοσμικής ζωής, της Τέχνης, της σόουμπιζ, της δημοσιογραφίας, της μόδας. Και όχι μόνο εντός Ελλάδος. Οι Dsquared2 ήταν καλοί πελάτες του Σταύρου και ακόμη καλύτεροι φίλοι του. Οι δύο σχεδιαστές μάλιστα, ο Ντιν και ο Νταν, το είχαν ως έθιμο, κάθε φορά που έρχονταν στην Ελλάδα, να πηγαίνουν στον «Κρητικό» κατευθείαν από το αεροδρόμιο. Και όταν έφευγαν, στον δρόμο προς το «Ελευθέριος Βενιζέλος», πάλι εκεί σταματούσαν για το «αποχαιρετιστήριο παϊδάκι».

Πανταχού παρούσα, η μητέρα των δύο αδελφών που είχε γίνει κάπως σαν το τοτέμ της ταβέρνας. Ο αυτόχειρας τη λάτρευε (πριν κάνει το απονενοημένο διάβημα επικοινώνησε με τη γυναίκα που την πρόσεχε για να τη ρωτήσει αν πήρε τα βραδινά της φάρμακα) και ήταν εκείνη που τον συνόδευε πολύ συχνά, από τις επίσημες βραβεύσεις του έως τη Μύκονο που ήταν ο αγαπημένος και σταθερός προορισμός των διακοπών του. Οταν, πριν από μερικά χρόνια, αυτή η μητέρα έπαθε εγκεφαλικό, ο Σταύρος έμαθε να αποκωδικοποιεί τα «σήματά» της και να «μεταφράζει» τις μπερδεμένες συλλαβές της ώστε να μπορεί, μέσω του ίδιου, να επικοινωνεί και με τους άλλους. «Η μαμά λέει πως θέλει να την πάτε στο θέατρο» είπε, πριν από λίγες μέρες, στον Λάκη Γαβαλά που πήγαινε πολύ συχνά στο μαγαζί του. Και όταν εκείνος το υποσχέθηκε, ορίζοντας μάλιστα και το έργο, συγκινημένος ο γιος απάντησε ότι θα του χρωστάει για όλη του τη ζωή.

Ο Λάκης Γαβαλάς, που τον περιγράφει ως «μία ατόφια ψυχή», θυμάται πως, όταν τα γραφεία του στην Κάντζα ήταν ακόμη στα μπετά, ο Σταύρος, που έμενε κοντά, του πήγαινε πολύ συχνά φαγητό. Οχι από τα κρεατικά της ταβέρνας αλλά ψαρικά που μαγείρευαν για το σπίτι, επειδή ήξερε ότι του αρέσουν περισσότερο. Τον καλούσε στα οικογενειακά τους τραπέζια, ακόμη και το τελευταίο Πάσχα. «Κύριε Λάκη, το μαγαζί θα είναι κλειστό αλλά, αφού δεν έχετε δική σας οικογένεια, να έρθετε στο σπίτι μας, να καθίσετε μαζί μας στο τραπέζι σαν μέλος της οικογένειάς μας» του είχε πει.

Αυτοί που έχουν κάνει τον «Κρητικό» κάτι σαν εθιμικό στέκι, έχουν να λένε για έναν άνθρωπο άμεσο αλλά ευγενή, που εκμαίευε την οικειότητα, δεν την επέβαλλε. Και που ήξερε να κοντρολάρει τη διαχυτικότητα πριν γίνει αδιακρισία. Εναν άνδρα που πρόσεχε τον εαυτό του, φρόντιζε τη διατροφή του, γυμναζόταν συστηματικά. Και που τις ελάχιστες φορές που δεν ήταν στο μαγαζί, ήξεραν ότι θα είναι ή στη Μύκονο ή κάπου, ακόμη και εκτός Ελλάδος, με τη μεγάλη του αγάπη, τον Ολυμπιακό – ειδικά τον μπασκετικό. «Αντε, πότε θα βγάλει ο πρόεδρος τα εισιτήρια, να χαρούμε μετά από τόσον καιρό» έλεγε σε φίλο του, πριν από λίγες μέρες. Παρά το επικοινωνιακό του τάλαντο όμως, ήταν ένας άνθρωπος με αυτό που λέμε «κόκκινες γραμμές». Κοινωνικός, ομιλητικός αλλά χωρίς να ξανοίγεται στον άλλον.

Ολοι όμως μιλούν για έναν καλό άνθρωπο που νοιαζόταν ουσιαστικά για τον άλλον και βοηθούσε κόσμο (λέγεται μάλιστα ότι άφησε σημείωμα και κάποια χρηματικά ποσά στους παλαιότερους υπαλλήλους της επιχείρησης, αυτούς που εργάζονταν εκεί από την εποχή του πατέρα του). Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια ενός επίσης επιχειρηματία της εστίασης : «Αν γράψεις για τον Σταύρο ό,τι καλύτερο μπορείς να φανταστείς για έναν άνθρωπο, μέσα θα είσαι».