«Βάζεις πολύ αίμα, γιατρέ!»

Ενας φαναριώτης μεγαλοαστός γιατρός, η σύζυγός του και η κόρη τους Ναπολεοντία προσφέρουν φιλοξενία σε παλαίμαχο αγωνιστή της Επανάστασης του 1821. Εκείνος εργάζεται στην έπαυλή τους ως κηπουρός, νιώθοντας ευγνωμοσύνη για τη φροντίδα τους. Σύντομα όμως εξελίσσεται σε αξιοθέατο για τους πλούσιους επισκέπτες της οικογένειας. Ο γιατρός αποφασίζει να «συγγράψει» τα απομνημονεύματα του αγωνιστή, αντλώντας ατυχώς την έμπνευσή του από την προσωπική του εξευρωπαϊσμένη αντίληψη περί αγώνων και ηρωισμού. Αυτή είναι η υπόθεση της «Ναπολεοντίας», της κωμωδίας του Ανδρέα Στάικου που παρουσιάζεται έως τις 30 Ιουνίου στον κήπο του Θεάτρου Αλεξάνδρεια.

Πρόκειται για μια ψευδοϊστορική παράσταση που σχολιάζει τον ραγιαδισμό, τον βίαιο εξευρωπαϊσμό και την ξενομανία χρησιμοποιώντας ως όχημα την Ιστορία. Ακόμα στηλιτεύει τα διαχρονικά γνωρίσματα της ελληνικής κοινωνίας και την ιδιοσυγκρασία του Νεοέλληνα. «Με τη “Ναπολεοντία” απομόνωσα και ανέπτυξα, θεατροποιώντας τρία ιλαροτραγικά χαρακτηριστικά της νεοελληνικής συνείδησης, διαχρονικής εμβέλειας, την ονοματοδοσία των τέκνων, οικογενειών “φωτισμένων” που έχουν λοξοδρομήσει ή και εκτροχιαστεί από τον δρόμο της οικογενειακής και θρησκευτικής παράδοσης, προσδίδοντας στα άμοιρα επιλογής και ευθύνης τέκνα τους ονόματα όπου προβάλλονται οι ανομολόγητες και απωθημένες προσδοκίες των γονέων. Ετσι ο μεγαλομανής πατέρας του έργου και οπαδός των ναπολεόντειων ιδεών ονόμασε το κοριτσάκι του Ναπολεοντία. Το άμοιρο κορίτσι στο σχολείο του ήταν ο στόχος και ο χλευασμός των συμμαθητών του. Δεύτερο χαρακτηριστικό, η οποιαδήποτε εμπλοκή σε πατριωτική ή επαναστατική δράση που αποζητεί ανταλλάγματα, αποζητεί τη δημοσιοϋπαλληλοποίηση της Επανάστασης, την αναζήτηση θέσεων και οφίκιων. Τρίτο, η δραματοποίηση και η εξιδανίκευση κάποιων πράγματι ηρωικών στιγμών» επισημαίνει ο Ανδρέας Στάικος στο «Νσυν».

Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ανέλαβαν οι Κερασία Σαμαρά, Μιχάλης Μαρκάτης, Βίκυ Μαραγκάκη, Ιζαμπέλλα Φούλοπ και Χάρης Γρηγορόπουλος. Ολοι τους καλούνται να ανταποκριθούν στο χιούμορ, στη λεπτή ειρωνεία, στη μουσική του λόγου και στην ατέρμονη αιώρηση ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα που επιχειρεί το θεατρικό κείμενο. «Ο πεφωτισμένος γιατρός Γιαννόπουλος αναλαμβάνει να συγγράψει τα απομνημονεύματα του κηπουρού του, τέως αγωνιστή της Επανάστασης του 1821. Οταν ο αγωνιστής του ονομάζει τις τοποθεσίες στις οποίες ανέπτυξε κάποια δράση, ο απών από κάθε αγώνα ιατρός προσθέτει ακόμη κάποια τοπωνύμια αναγκάζοντας τον φτωχό αγωνιστή να του πει: “Οχι, δεν επολέμησα εκεί! Βάζεις πολύ αίμα, γιατρέ!”. Νομίζω πως κάθε ελληνική οικογένεια έχει στις τάξεις της κι έναν τέως αγωνιστή, οποιουδήποτε σημαντικού ή ασήμαντου πολέμου, και όλοι μας έχουμε ακούσει αφήγηση απίστευτων κατορθωμάτων και ηρωικών πράξεων που δεν συνάδουν διόλου με την προσωπικότητα και την κακομοιριά του αφηγητή» αναφέρει ο συγγραφέας.

Η παράσταση έρχεται με αφορμή τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση και φιλοδοξεί να δώσει τροφή για (πολιτική) σκέψη. Ταυτόχρονα, υπενθυμίζει ότι στις δύο εκατονταετίες του εθνικού της βίου η χώρα καλείται να ανακαλύψει εκ νέου τον εαυτό της με όχημα τις γυμνές αλήθειες της Ιστορίας της. «Οι βιωματικές μου σχέσεις με πρόσωπα και καταστάσεις με οδήγησαν να συνθέσω τη “Ναπολεοντία” με την αμέριστη συνδρομή των ηθοποιών μου, με σκοπό τη διασκέδασή μας για τα ευτράπελα και τις αντινομίες της νεοελληνικής συνείδησης και όχι για την προβολή της δόξας των προγόνων» καταλήγει ο θεατρικός συγγραφέας.