Οπως με τον Σίμονσεν

Στις 12 Ιουνίου 1984 η Δανία αντιμετωπίζει στην πρεμιέρα του Euro την οικοδέσποινα Γαλλία του Μισέλ Πλατινί στο Παρκ ντε Πρενς.

Δευτερόλεπτα πριν από την ολοκλήρωση του πρώτου ημιχρόνου, το μεγάλο αστέρι της Δανίας, ο Αλαν Σίμονσεν, τραυματίζεται σοβαρά ύστερα από σύγκρουση με τον Γάλλο Ιβόν λε Ρου. Ο άλλοτε κάτοχος της Χρυσής Μπάλας σφαδάζει στο έδαφος από τους πόνους, αλλά οι παίκτες δεν λένε να σταματήσουν τις προσπάθειές τους. Ο Σίμονσεν εγκαταλείπει τελικά το γήπεδο πάνω σε φορείο. Ο τραυματισμός του είναι τόσο σοβαρός ώστε χάνει το υπόλοιπο της διοργάνωσης και αναγκάζεται να παραμείνει εκτός αγωνιστικής δράσης για πολλούς μήνες.

Η Δανία γνωρίζει την ήττα από τους Μπλε με 1-0. Οι παίκτες της βρίσκονται σε κατάσταση σοκ. Στον ίδιο όμιλο συμμετέχει και το Βέλγιο.

Στο επόμενο παιχνίδι οι Δανοί συντρίβουν με 5-0 τη Γιουγκοσλαβία και στο κρίσιμο παιχνίδι που κρίνεται η πρόκριση νικούν με 3-2 τους Κόκκινους Διαβόλους.

Ο τραυματισμός του Σίμονσεν τους είχε ενώσει. Τους πρόσφερε νέο κίνητρο για να βελτιώσουν την απόδοσή τους, να γίνουν πιο ομαδικοί, να παίξουν για έναν άτυχο συμπαίκτη τους.

Την ιστορία του Σίμονσεν και της ομάδας του 1984, που έφτασε μέχρι τα ημιτελικά και έχασε στα πέναλτι (αστόχησε ο Ελκιερ) από την Ισπανία, τη θυμήθηκαν τις τελευταίες ημέρες στη Δανία μετά τα όσα βιώνει η σημερινή τους ομάδα λόγω της κατάρρευσης του Κρίστιαν Ερικσεν. «Δεν είναι το ίδιο» απαντούν παίκτες και προπονητής. Κι όμως, είναι ακριβώς το ίδιο. Ακόμα και η ημερομηνία: 12 Ιουνίου! Το δυνατό σοκ, η απώλεια του συμπαίκτη πάνω στη μάχη, η πρόκληση να κλείσουν το μεγάλο κενό του αστέρα, η προσωπική φιλοδοξία να αποδείξουν πως αξίζουν κι αυτοί περισσότερη προσοχή αποτελούν στοιχεία πάνω στα οποία μπορεί να χτιστεί μια πανίσχυρη ομάδα.

Οπως και το 1984, η Δανία αντιμετωπίζει σήμερα το Βέλγιο σε ένα καθοριστικό παιχνίδι που ουσιαστικά κρίνεται η πρόκρισή της στη φάση του νοκάουτ αγώνων. Θα έχουμε ένα déjà vu ή μια φάρσα της Ιστορίας;