Επίβενθος πανίδα

Νυν απολύεις τον δούλoν σου, δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη. Κατηγορήθηκα για εμπάθεια προς τον Πάμπλο Γκαρσία όταν στις 22 Δεκεμβρίου 2020 έγραφα πως την ημέρα που ο ΠΑΟΚ θα αρχίσει να βάζει νερά, να χάνει βαθμούς και να απομακρύνεται από την κορυφή θα έχει έρθει η ώρα που ο Ουρουγουανός θα αντιληφθεί πως όσο οπαδιλίκι κι αν έχει πουλήσει, όσο κατατρεγμένος κι αν το έχει παίξει, τα αφεντικά του θα τον αποκεφαλίσουν και θα φροντίσουν να μη στάξει σταγόνα αίμα.

Λίγες ημέρες αργότερα, στις 5 Ιανουαρίου επανήλθα σημειώνοντας πως πατήθηκε το κουμπί της εκπαραθύρωσης του Πάμπλο Γκαρσία με τη δήλωση του τελευταίου «μόνο τον Τσόλακ είχαμε στην επίθεση».

Η ιταμή του δράση μετά τον τελικό του Κυπέλλου απέναντι στον Ολυμπιακό και την ηγεσία του τον κατέστησε επίλεκτο μέλος της επίβενθου ποδοσφαιρικής μας πανίδας.

Ενας αδόλεσχος κενολόγος που είχε μετατραπεί σε μασκότ της παρακμής του.

Ο ΠΑΟΚ με την πρωτοβουλία του να τον αντικαταστήσει, τέσσερις ημέρες μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου ουσιαστικά απορρίπτει την ελαφρότητα του προσώπου χωρίς να του αφήνει ούτε λέξη παρηγοριάς.

Ο Γκαρσία γνωρίζει πολλά από ποδόσφαιρο αλλά του διέφυγε κάτι βασικό. Τα αφεντικά δεν πιάνονται ποτέ φίλοι, όσες αγιαστούρες και καντηλέρια κι αν τους ανάψεις.

Με τον καταγγελτικό του οίστρο που πολλές φορές εξοστρακιζόταν από τη λογική, ο Ουρουγουανός, χωρίς να το αντιληφθεί, υποθήκευσε το μέλλον του. Ο Γκαρσία δεν είναι κακός προπονητής. Ανέλαβε ωστόσο έναν ρόλο, με δική του, πιθανόν, πρωτοβουλία, που δεν είχε σχέση με την αποστολή που του ανατέθηκε. Ξεκίνησε έναν δογματικό πόλεμο νιώθοντας ως άλλος Δον Κιχώτης. Το χειρότερο, δεν βρέθηκε ένας απ’ όσους βρίσκονται κοντά του να σταματήσει αυτό το μάγμα ψευδολογημάτων και να δώσει τέλος στην αστεία ποδοσφαιρική παράσταση, πριν εκτεθεί ανεπανόρθωτα.