Τουλάχιστον φέτος δεν θα έχει επεισόδια…

Απόψε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει τον ΠΑΟΚ και το ζευγάρι αυτό δεν είναι συνηθισμένο. Την προηγούμενη φορά που οι δυο τους αγωνίστηκαν ως αντίπαλοι στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας έτρεχε το μακρινό 2001. Το γήπεδο της ΑΕΚ δεν είχε κατεδαφιστεί και φιλοξένησε το ματς. Στον πάγκο του Ολυμπιακού υπήρχε ο Τάκης Λεμονής και σε αυτόν του ΠΑΟΚ ο Ντούσαν Μπάγεβιτς. Στο γήπεδο υπήρχε κόσμος πολύς, μολονότι για λόγους ασφαλείας υπήρχαν κενές εξέδρες – απόψε το ΟΑΚΑ θα είναι άδειο. Παραδόξως είκοσι χρόνια αργότερα υπάρχουν και πράγματα που είναι ίδια. Ο Ολυμπιακός κατεβαίνει απόψε με τον τίτλο του φαβορί, διότι, όπως και τότε, έχει κερδίσει το πρωτάθλημα τρέχοντας σχεδόν μόνος του. Εχει και τώρα, όπως και τότε, μια επίθεση που σκοράρει ασταμάτητα και από αυτήν περιμένει τα γκολ που θα του δώσουν το τρόπαιο. Κι ο ΠΑΟΚ απόψε, όπως και τότε, θέλει το τρόπαιο για να σώσει μια χρονιά που ξεκίνησε με άλλα όνειρα: τότε το κατάφερε κερδίζοντας με 4-2, το τι θα κάνει απόψε θα το δούμε.

Περάσματα

Μιλώντας για ομοιότητες και διαφορές υπάρχει και μια άλλη μεγάλη διαφορά: είκοσι χρόνια πριν ο ΠΑΟΚ είχε χαλάσει τον κόσμο να μη γίνει το ματς στην Αθήνα, γιατί υπέφερε στα περάσματά του από την πρωτεύουσα. Τώρα με το ΟΑΚΑ δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα: δύο χρονιές στη σειρά κέρδισε σε αυτό την ΑΕΚ που ήταν και γηπεδούχος. Το γήπεδο δεν του είναι λιγότερο οικείο από όσο είναι στον Ολυμπιακό. Αν το ματς γινόταν στο Γ. Καραϊσκάκης η συζήτηση θα ήταν προφανώς διαφορετική. Από την άλλη, αφού μιλάμε για ομοιότητες και διαφορές, ας προσθέσουμε και κάτι πραγματικά σπάνιο: και το 2001 και φέτος ο Ολυμπιακός έχει να επιδείξει μέσα στη σεζόν θεαματικές νίκες εις βάρος του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ. Τότε είχε κερδίσει στο Κύπελλο 4-1 τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο και 6-1 την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ. Φέτος κέρδισε τον ΠΑΟ επίσης με 4-1 εκτός έδρας ενώ ο θρίαμβός του με την ΑΕΚ ήταν κατά τι μικρότερος: στο ματς των playoffs ο Ολυμπιακός φρενάρισε στο 5-1. Για τους οπαδούς του αυτά είναι σημάδια υπεροχής μεγαλύτερα από τη διαφορά των σχεδόν 30 βαθμών που είχε από τον ΠΑΟΚ φέτος στο πρωτάθλημα. Για τους προληπτικούς, από την άλλη, είναι οιωνοί μιας ήττας: από τον ΠΑΟΚ το 2001 έχασε, ίσως γιατί είχαν προηγηθεί οι ιστορικές αυτές νίκες κόντρα στον ΠΑΟ και την ΑΕΚ που τον άδειασαν.

Φεστιβάλ

Θυμάμαι εκείνο τον τελικό του 2001 ως ένα αληθινό φεστιβάλ επιθετικού ποδοσφαίρου. Ο ΠΑΟΚ του Μπάγεβιτς είχε μπει πολύ θαρραλέα και στο 4ο λεπτό ο MVP του ματς Γιώτης Εγκωμίτης έκανε το 1-0 νικώντας τον Ελευθερόπουλο. Ο Ολυμπιακός κυριάρχησε αλλά ένα γκολ του Στέφανου Μπορμπόκη έκανε το 2-0: οι Ερυθρόλευκοι διαμαρτυρήθηκαν ότι ο σκόρερ ήταν σε θέση οφσάιντ. Παρόλο που ο Ολυμπιακός συνέχισε να χάνει ευκαιρίες ο ΠΑΟΚ έκανε στο 46′ το 3-0 με τον Γιώργο Γεωργιάδη. Οσοι ήταν στο Νίκος Γκούμας πίστεψαν ότι το ματς τελείωσε αλλά ο Ολυμπιακός μείωσε στο 78′ με γκολ – πέναλτι του Τζόρτζεβιτς και ήταν τέτοια η πίεση που άσκησε ώστε πίστευες πως αν κάνει το ματς 3-2 προλαβαίνει και να ισοφαρίσει! Ο Χούτος και ο Αλεξανδρής αστόχησαν μέσα σε δύο λεπτά κι ένας σκόρερ τελικών, ο Δημήτρης Ναλιτζής (χρυσή αλλαγή του Μπάγεβιτς), έκανε το 4-1 στο 85′. Ο Ολυμπιακός μείωσε εκ νέου με τον Χούτο αλλά δεν είχε χρόνο για να επιστρέψει στη διεκδίκηση του ματς. Το οποίο το έχασε κυρίως εξαιτίας της επιθετικής του δυστοκίας, πράγμα που δεν είναι λογικό να λέει κανείς για μια ομάδα που έχει δεχτεί τέσσερα γκολ, αλλά είναι αλήθεια! Μετά τον Εγκωμίτη ο καλύτερος του ΠΑΟΚ ήταν ο τερματοφύλακας Κόβιτς, Αυστραλός με καταγωγή από την Κροατία και μόνιμος αναπληρωματικός. Είχε βρεθεί βασικός, γιατί είχε τραυματιστεί ο Τοχούρογλου κι έμελλε να αποδειχτεί καθοριστικός. Εκανε το παιχνίδι της ζωής του αλλά ποτέ δεν καθιερώθηκε στον ΠΑΟΚ. Αμφιβάλλω αν τον θυμάται κανείς.

Αγχος

Οι τελικοί Κυπέλλου πρέπει να έχουν γκολ, να είναι παιχνίδια δραματικά, να έχουν μεγάλους πρωταγωνιστές: μόνο σε αυτή την περίπτωση τους θυμόμαστε. Πρέπει να είναι γιορτές του ποδοσφαίρου κι όχι ματς με παίκτες πνιγμένους από το άγχος. Για ομάδες όπως ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ το Κύπελλο είναι ένα τρόπαιο χωρίς λάμψη – καμία σεζόν δεν γίνεται θεαματικά καλύτερη όταν το κατακτάς ενώ η πρόθεσή σου αρχικά ήταν να κερδίσεις το πρωτάθλημα. Πριν από λίγο καιρό οι οργανωμένοι του ΠΑΟΚ είχαν βγάλει μια ανακοίνωση, στην οποία επεσήμαναν ότι ειδικά το εφετινό Κύπελλο, στο οποίο δεν πήραν μέρος ούτε οι ομάδες της Σούπερλιγκ 2 είναι «ένας θεσμός τριών αγώνων».

Προσυπογράφω την ανακοίνωση. Αν ο ΠΑΟΚ το κερδίσει, απλά θα του μαλακώσει λίγο τις πληγές που απέκτησε μέσα στη σεζόν. Αν ο Ολυμπιακός το κερδίσει, θα βάλει το κερασάκι στην τούρτα σε μια σεζόν έτσι κι αλλιώς πολύ γλυκιά: το βασικό φέτος ήταν για τον Ολυμπιακό πιο πολύ και από την κατάκτηση του πρωταθλήματος ότι έπεισε και τους πλέον δύσπιστους οπαδούς των ανταγωνιστών του για την υπεροχή του. Για να το πω απλά, η τούρτα μετράει, όχι το κερασάκι. Το κερασάκι μάλιστα στις ωραίες τούρτες είναι ντεκόρ του ζαχαροπλάστη. Ούτε καν τρώγεται.

Ησυχα

Η απουσία οπαδών ελπίζω να είναι ο λόγος για να δούμε ένα ωραίο παιχνίδι. Χωρίς αυτούς όλα θα είναι πιο ήσυχα. Ακούω πολλούς που νοσταλγούν τα γεμάτα γήπεδα. Συντάσσομαι μαζί τους. Αλλά στους τελικούς του Κυπέλλου Ελλάδας θυμάμαι πολλά που έκαναν οι οπαδοί, τα οποία ομολογώ ότι δεν μου λείπουν. Δεν θέλω να διηγηθώ την ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, αναφέρομαι σε αθλιότητες που είδα τα τελευταία χρόνια. Θυμάμαι τα μαχαιρώματα και τις συμπλοκές στο ΟΑΚΑ πριν από το Παναθηναϊκός – Αρης του 2009.

Τους οπαδούς της ΑΕΚ να εισβάλλουν στο γήπεδο το 2011 και να τρέπουν σε φυγή ακόμα και τα παιδιά των παικτών του Ατρομήτου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα θλιβερά επεισόδια στην πεζογέφυρα του Βόλου το 2016 όταν είχαμε συμπλοκές οπαδών του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ: εκείνη η διοργάνωση τελικού ήταν η χειρότερη όλων των εποχών και για τον διασυρμό του αθλήματος κανείς δεν τιμωρήθηκε παρά τις εισαγγελικές έρευνες. Απόψε θα υπάρξει ένας νικητής κι ένας ηττημένος. Και τη Δευτέρα, όπως είχε πει χρόνια πριν ο μεγάλος Ογκουνσότο, θα πάνε «όοοολοι διακοπές». Ωρα είναι…