Οσκαρ και…βατόμουρα

Αν υπήρχαν βραβεία στο ελληνικό ποδόσφαιρο και στο φινάλε κάθε σεζόν οι ομάδες μαζεύονταν σε μια μεγάλη αίθουσα με… κόκκινο χαλί στην είσοδο, δεν θα είχε ενδιαφέρον μόνο το ποιοι θα έπαιρναν τα ποδοσφαιρικά Οσκαρ. Αλλά κι εκείνοι που θα λάμβαναν τα… χρυσά βατόμουρα. Τα βραβεία που δίνονται στους χειρότερους και έχουν καθιερώσει οι Αμερικάνοι.

Στον Παναθηναϊκό της σεζόν 2020-21 τα βραβεία Οσκαρ δεν θα ήταν πολλά. Για την ακρίβεια; Μονάχα ένας δικαιούται να λέει πως θα λάμβανε ένα απ’ αυτά. Ο Σωτήρης Αλεξανδρόπουλος. Ηταν ο ποδοσφαιριστής που ξεχώρισε, ο πιο σταθερός και εκείνος που έδειξε πως παρά το νεαρό της ηλικίας του όχι μόνο μπορούσε να καθιερωθεί, αλλά και να ηγηθεί των προσπαθειών της ομάδας του. Ποδοσφαιρικά ώριμος, με στοιχεία που δεν τα έχει άλλος μέσος του φετινού ρόστερ.

Ο Αλεξανδρόπουλος δικαίωσε όλους όσοι έλεγαν πως ήρθε για να… μείνει. Από τις 10 συμμετοχές της σεζόν 2019-20 εκτοξεύτηκε φέτος στις 28, καταγράφοντας μία εντυπωσιακή ασίστ με τακουνάκι σε παιχνίδι απέναντι στον ΟΦΗ. Ο Παναθηναϊκός από νωρίς του έκανε πρόταση επέκτασης της συνεργασίας τους, η οποία ολοκληρώνεται το 2022, θέλοντας πρωτίστως να του δείξει πως τον πιστεύει και τον θεωρεί έναν ποδοσφαιριστή που θα χτίσει γύρω του. Παρά το νεαρό της ηλικίας του.

Ενας δεύτερος που ναι μεν δεν θα έπαιρνε Οσκαρ, αλλά σίγουρα θα υπήρχε βραβείο για εκείνον, είναι ο Γιοάν Μολό. Κυρίως για τη θέλησή του και την αυταπάρνηση που έδειξε. Για το πείσμα του να μην παρατήσει το ποδόσφαιρο, όπως έδειχνε μέχρι ένα σημείο της σεζόν πως μπορεί να κάνει. Εκτός πλάνων του Δώνη πέρσι, εκτός πλάνων του Πογιάτος στην αρχή της φετινής σεζόν, βρήκε ρόλο με τον Μπόλονι. Δεν έκανε τη διαφορά με την ποιότητά του, αλλά παίζοντας ως δεξί μπακ αποτέλεσε μια πολύ αξιόπιστη και σίγουρα άκρως μαχητική λύση.

Ο Αγιούμπ και οι άλλοι
Εδώ η λίστα είναι πολύ μεγάλη. Υπήρξαν πολλοί παίκτες του Παναθηναϊκού που ήρθαν με φιλοδοξίες και προοπτική να οδηγήσουν την ομάδα, αλλά στάθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Ποδοσφαιριστές που ήρθαν σε διαφορετικές μεταγραφικές περιόδους. Ο Αγιούμπ, που έφτασε στην Ελλάδα ως επιλογή του Ρόκα τον Γενάρη του 2020, υπήρξε περίοδος… χάριτος έξι μηνών, έκανε προετοιμασία το καλοκαίρι και όλοι περίμεναν να επιβεβαιώσει το βαρύ συμβόλαιό του. Ηταν άφαντος από προσώπου γης και κάθε φορά που έμπαινε στο γήπεδο περισσότερο κακό έκανε στον Παναθηναϊκό, παρά καλό.

Ομοίως και ο Καρλίτος. Ενας επιθετικός με καλό βιογραφικό, που πληρώνεται με μισό εκατομμύριο ευρώ ετησίως και που ήρθε είτε για να πάρει τη θέση του βασικού εννιαριού, είτε για να διεκδικήσει τη θέση με τον Μακέντα. Δεν κατάφερε τίποτα απ’ όλα αυτά. Μόλις έξι γκολ σε 32 συμμετοχές, ερχόταν συνήθως από τον πάγκο, δεν κατάφερε σε καμία στιγμή να μπει σε σύγκριση με τον Μακέντα. Αναμφίβολα ποιοτικός, πλην όμως αυτή την ποιότητά του δεν την έβγαλε ποτέ στο γήπεδο. Με αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός να κάνει πλέον σκέψεις για λύση του συμβολαίου του.

Διαφορετικός και σίγουρα κατώτερος των περιστάσεων εμφανίστηκε και ο Λούκας Βιγιαφάνιες. Η πιο… φανταχτερή μεταγραφή του περασμένου καλοκαιριού, ο παίκτης που έγινε σίριαλ μέχρι να καταλήξει στους Πράσινους, δεν θύμιζε σε τίποτα τον παλιό καλό Βιγιαφάνιες. Κάποιες – λίγες – καλές στιγμές του μέσα στο γήπεδο, αρκετά νεύρα, ελάχιστη αποτελεσματικότητα και παρεμβατικότητα στο παιχνίδι.

Κακή σεζόν και από τον Σένκεφελντ, ελάχιστες καλές εμφανίσεις από τον Βέλεθ, έκανε… βήματα προς τα πίσω ο Πούγγουρας, «εξαφανίστηκε» ο Μπουζούκης, δεν βοήθησαν οι Σαβιέρ – Αϊτόρ που ήρθαν με τις ευλογίες του Ρόκα, ούτε οι μεταγραφές του Ιανουαρίου (πλην του δανεικού Νιας) που ήρθαν με τις ευλογίες του Ντρεοσί. Και φυσικά από τα… χρυσά βατόμουρα δεν θα μπορούσαν να λείψουν οι δύο προπονητές. Ντάνι Πογιάτος και Λάζλο Μπόλονι δεν έδωσαν ποτέ όραμα και ελπίδα.