Στο χρονοντούλαπο της (προσωπικής) ιστορίας

Ενδεχομένως για να αγαπήσεις κάποιον πρέπει πρώτα να τον αποκαθηλώσεις. Κι εκεί που έχεις ησυχάσει ότι έβαλες το είδωλο στη θέση που του αρμόζει, δηλαδή το έχεις κλειδαμπαρώσει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, ξαφνικά η ντουλάπα ανοίγει και ανακαλύπτεις ότι αυτός που του είχες γυρίσει την πλάτη, έχει τόσα να σου πει, ώστε χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο που άφησες να περάσουν τόσα χρόνια μακριά του. Σαν να αποφασίζει να μιλήσει ο γιος στον πατέρα του, που είχε χρόνια να το κάνει.

Κάπως έτσι θα μπορούσα να περιγράψω τη σχέση μου με τον Robert Allen Zimmerman που στις 24 Μαΐου θα εισέλθει στην 9η δεκαετία της ζωής του. Βουτώντας στην punk – ενδεχομένως μια άλλη εξομολόγηση αυτή – ήταν λογικό να γυρίσω την πλάτη σε καθετί που είχε τη μυρωδιά του… παλιού. Επρεπε όλο το παρελθόν του rock n roll να διαγραφεί ώστε να προκύψει κάτι νέο. Το αν προέκυψε νέο είναι κι αυτή μια μεγάλη κουβέντα, που δεν είναι του παρόντος και ενδεχομένως δεν βγάζει πουθενά.

Σε αυτή τη διαγραφή ο Bob Dylan, ο «γέρος με την κιθαρούλα», τον ήχο που μύριζε μούχλα και αυτή την ιδιότροπη φωνή, ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Τόσα ήξερα τόσα έλεγα. Τα χρόνια πέρασαν, ο Bob ήταν συνεχώς δίπλα μου, θέλοντας και μη λόγω του επαγγέλματος (δεν μπορούσα να μην τον παρακολουθώ και να μη γράφω για αυτόν) αλλά δεν έλεγε και πολλά πράγματα στην ψυχή μου. Τα χρόνια περνούσαν όμως η «επανάσταση» αργούσε (και συνεχίζει να αργεί, για άλλους λόγους σήμερα) και κάποια στιγμή είπα να βάλω να ακούσω με προσοχή Dylan. Είχα διαβάσει κάτι στον αγγλικό Τύπο για εκείνον και ήθελα να τεστάρω τον εαυτό μου αν μπορούσε να τον ακούσει. Ενα τεστ ακροατή. Ολα αυτά κάπου στις αρχές του 2000.

Ξεκίνησα από την αρχή. Ακουγα και διάβαζα παράλληλα τους στίχους του. Προσπαθούσα να αντιληφθώ γιατί τραγουδά με αυτόν τον τρόπο. Γιατί αυτή η λιτότητα και η αφαίρεση στο έργο του; Γιατί τα ιδεολογικά του σκαμπανεβάσματα; Γιατί όλοι μιλούν και τον σέβονται; Δεν πήρα ξεκάθαρη απάντηση. Και σταμάτησα να την ψάχνω. Δεν έχει νόημα άλλωστε. Ο Bob Dylan είναι απλώς ο Bob Dylan. Ή τον αποδέχεσαι και μπαίνεις στον κόσμο του γυμνός και πένητας αφήνοντας τον ίδιο να σε ντύσει και να σε πλουτίσει ή αδιαφορείς πλήρως για εκείνον και το έργο του.

Δεν θα πω αν είναι κρίμα ή όχι. Ούτε έχω τη διάθεση να νουθετήσω κανέναν. Ο καθένας έχει τα δικά του κλειδιά να δει τη ζωή και κυρίως τη ζωή του. Για μένα ο Bob Dylan είναι ο ποιητής του ονείρου, ο καλλιτέχνης που κρατά ακόμη αντιστάσεις (παρά τις όποιες – φυσικές – παλινωδίες), ο Τροβαδούρος των χαμένων παραδείσων. Στην αυτοβιογραφία του αφηγείται ότι άρχισε να παίζει φολκ τραγούδια σε άθλια καπηλειά και σε κακόφημα στέκια, συνοδευόμενος από μια κοπέλα που έβγαζε το καπέλο της και το έτεινε στην πελατεία για να μαζέψει λίγα κέρματα. Από τότε έως σήμερα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Ο Dylan όμως είναι Dylan.