Λέξεις χωρίς αντίκρισμα

^«Τις μέρες αυτές που έχει μαυρίσει η ψυχή όλων μας», ακούστηκε να λέει πριν από πέντε μέρες η παρουσιάστρια του δελτίου ειδήσεων ενός τηλεοπτικού σταθμού καθώς αναφερόταν εκτεταμένα, με το ίδιο για πολλοστή φορά σταθερό περιεχόμενο σε σχέση με τις λεπτομέρειες του τρομακτικού εγκλήματος στα Γλυκά Νερά σάμπως να επρόκειτο όσοι την ακούγανε να κληθούν να δώσουν εξετάσεις για το τι ακριβώς είχε συμβεί. «Τις μέρες αυτές που έχει μαυρίσει η ψυχή όλων μας». Είναι παρήγορο θα πει κανείς να υπάρχει ένα τόσο υψηλό επίπεδο ατομικής και κοινωνικής ευαισθησίας, αν όμως όλοι μας δεν συμπεριφερόμασταν με έναν τρόπο που κάθε άλλο θα μπορούσαμε να τον υιοθετούμε και να τον εκφράζουμε σε περίπτωση που πραγματικά είχε μαυρίσει η ψυχή μας. Οσο και αν ήταν οι πρώτες μέρες που είχαν αρθεί τα περιοριστικά μέτρα, θα ήταν αδύνατον να συνδυαστεί αυτή η ξέφρενη έξοδος με ένα μαύρισμα της ψυχής μας, αφού ακόμη και ένα στοιχειώδες πένθος μας γυρίζει πάντα προς τα μέσα μας και όχι σε μια πάση θυσία αναζήτηση χαράς και απόλαυσης.

Μπαίνει κανείς στον πειρασμό να αναρωτηθεί – χωρίς να σημαίνει ότι είμαστε όλοι μας για πέταμα – αν θα υπήρξε έστω και ένας που, αφού πληροφορήθηκε το έγκλημα στα Γλυκά Νερά, δεν πραγματοποίησε στο αμέσως επόμενο λεπτό αυτό που είχε αποφασίσει να κάνει, πολύ πριν ακούσει τη σχετική πληροφορία, όσο και αν αυτό που είχε αποφασίσει απέβλεπε να τον ξεκουράσει ή να του δώσει μια οποιαδήποτε χαρά. Με λίγα λόγια, δεν κερδίζουμε τίποτε με το να δείχνουμε ότι μας είναι τόσο αδιάφορος ο εαυτός μας, όταν είναι ο μόνος που μας απασχολεί, έστω και με τη μετριοπαθέστερη προοπτική ακόμη και αν ένας μοναχός προσεύχεται για το καλό των άλλων, πρόκειται για μια τελείως προσωπική δηλαδή υπόθεση, και ότι μπορούμε να συστοιχιζόμαστε ή και να ταυτιζόμαστε με ό,τι συμβαίνει στους άλλους.

Δεν μαύρισε δηλαδή η ψυχή μας, μπορεί να φοβήθηκε ή να τρόμαξε με ό,τι ενδέχεται να συμβεί στον καθένα μας, ακόμη και να λυπήθηκε, αλλά τη λύπη από τη στιγμή που οφείλεται σε εξωγενείς αιτίες κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να την ξορκίζουμε. Αν μαύριζε τόσο εύκολα η ψυχή μας, δεν θα μπορούσαμε να νιώσουμε ούτε δευτερόλεπτο ησυχία με όλα αυτά που συμβαίνουν συνεχώς γύρω μας, που έστω και αν δεν έχουν τον φρικιαστικό χαρακτήρα του εγκλήματος των Γλυκών Νερών, παραμένουν εξίσου αποκρουστικά καθώς πολύ συχνά έχουν επίσημο χαρακτήρα και δεν χρεώνονται σε «ανώνυμους» εγκληματίες αλλά σε «επώνυμους» του δημόσιου βίου.

Δυστυχώς, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι δεν αντιλαμβανόμαστε ότι οι λέξεις αν και εκστομίζοντάς τες δεν μας χρεώνουν με τίποτα απολύτως, στην ουσία έτσι ανειλικρινείς και νεκρές όπως κυκλοφορούν στην ατμόσφαιρα, αφού άλλα αισθανόμαστε και άλλα ομολογούμε ότι μας συμβαίνουν, δημιουργούν ένα τόσο ισχυρό κακό προηγούμενο ώστε να γίνεται προβληματική ακόμη και η λέξη που διατυπώνεται υπεύθυνα και σοβαρά. Με αποτέλεσμα παρά την όποια πραγματοποιούμενη επικοινωνία, σε ευρύ δημόσιο επίπεδο όσο και σε ιδιωτικό, να προκαλείται ένα χάος και ένα κυριολεκτικά ανήκουστο έγκλημα όπως αυτό των Γλυκών Νερών να μεταβάλλεται σταδιακά για τη συνείδησή μας σε αδιάφορο, όπως δεν θα έπρεπε σε καμιά περίπτωση να συμβεί.