Δικαίωση

Ας ξεκινήσουμε από τα απλά. Η πρώην υπουργός ΣΥΡΙΖΑ Σία Αναγνωστοπούλου δικαιώθηκε από το δικαστήριο σε κάποια διαμάχη της με μια εφημερίδα.

Συμβαίνουν αυτά. Δεν είναι άλλωστε και η υπόθεση Ντρέιφους.

Με την ευκαιρία όμως, η πρώην υπουργός εκφώνησε τον πανηγυρικό της ημέρας.

«Ο Καρανίκας δικαιώνεται από τον υπουργό κ. Γεωργιάδη (σ.σ.: Ο Καρανίκας είναι σκέτος. Ο Γεωργιάδης είναι “κύριος”…). Εγώ από τη Δικαιοσύνη. Και όλη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ από την πραγματικότητα» – άλλα λέει πάντως το πόρισμα του ανακριτή για το Μάτι.

Ο πανηγυρικός ολοκληρώνεται με ηθικοπλαστικό κρεσέντο.

Η Συμφωνία των Πρεσπών «θα θυμίζει ότι ο αμοραλισμός είναι ίδιον των δεξιών “νόμιμων ιδιοκτητών” αυτού του κράτους» (14/5).

Το γενικό νόημα είναι ελαφρώς του τύπου «από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα», αλλά στο σχολείο είχα έναν γυμνασιάρχη που εκφωνούσε τέτοιους πανηγυρικούς κι έχω συνηθίσει.

Πάμε παρακάτω.

Προφανώς είναι αξιέπαινος ο «κύριος Γεωργιάδης» που επαναξιολόγησε την υπόθεση της φαρμακευτικής κάνναβης και ζήτησε τη συνδρομή του Καρανίκα. Είναι προς τιμήν του Γεωργιάδη.

Και είναι εξίσου αξιέπαινος ο Καρανίκας που αποδέχθηκε την πρόσκληση χωρίς μνησικακία και συνέδραμε τον υπουργό. Είναι προς τιμήν του Καρανίκα.

Αυτά και λήξη ιστορίας.

Διότι στη δημοκρατία (θα έπρεπε ίσως να γνωρίζει η πρώην υπουργός…) η μόνη που δικαιώνει ή αποδοκιμάζει είναι η λαϊκή ετυμηγορία. Δεν προβλέπεται υπέρτερη αρχή, ούτε άλλη διαδικασία.

Και να θυμίσω επίσης ότι οι «νόμιμοι ιδιοκτήτες» (όπως τους αποκαλεί…) είναι σήμερα στα πράγματα όχι επειδή το κράτος έχει ιδιοκτήτες αλλά επειδή μόλις προ διετίας ο ΣΥΡΙΖΑ αποδοκιμάστηκε σε τέσσερις κάλπες απνευστί και μονοκούκι.

Καλώς ή κακώς, έτσι λύνουμε τις διαφορές μας στη δημοκρατία. Δεν ρωτάμε αν συμφωνούν και οι αδικαίωτοι.

Ακόμα περισσότερο που στη δημοκρατία υπάρχει επίσης κάτι που ονομάζεται «συνέχεια του κράτους».

Αν είσαι ανερμάτιστος, βροντοφωνάζεις ότι θα την καταργήσεις «με έναν νόμο και ένα άρθρο».

Αν όμως έχεις συνείδηση της δημοκρατίας, εφαρμόζεις το Μνημόνιο, τη Συμφωνία των Πρεσπών ή τον Ποινικό Κώδικα που σου φόρτωσαν οι προηγούμενοι όσο κι αν διαφωνούσες μαζί τους.

Διότι στη δημοκρατική διαδικασία η πολιτική των απερχόμενων ηττημένων ενυπάρχει στην πολιτική των επερχόμενων νικητών. Δεν προβλέπεται ρήξη, ούτε ασυνέχεια, εκτός αν κάποιος κηρύξει επανάσταση και καταλάβει τα Χειμερινά Ανάκτορα.

Συνεπώς τα περί «δικαίωσης» του ενός ή του άλλου είναι κολοκύθια τούμπανα. Και θα τα κουβεντιάσουμε ξανά στις επόμενες κάλπες.

Εκεί όπου εύχομαι στην πρώην υπουργό να βρει τη δικαίωση που επιζητεί.

Αν και δεν είμαι πολύ σίγουρος.