Η τιμωρία των ιδρυτών της Ευρωπαϊκής Σούπερ Λίγκας

Το περασμένο Σαββατοκύριακο είχαμε σε κάποια ευρωπαϊκά πρωταθλήματα μερικά αποτελέσματα που μπορούν να θεωρηθούν ιστορικά. Την ώρα που η Μπάγερν Μονάχου κατακτούσε μαθηματικά ένα ακόμα πρωτάθλημα Γερμανίας διαλύοντας την Γκλάντμπαχ (που φέτος αγωνίστηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ), η Παρί κολλούσε στην ισοπαλία με τη Ρεν (αφήνοντας στη Λιλ την πρωτιά στο γαλλικό πρωτάθλημα. Αλλά υπάρχουν και χειρότερα. Το Σάββατο η Μπαρτσελόνα δεν κατάφερε να κερδίσει την πρωτοπόρο στην Ισπανία Ατλέτικο Μαδρίτης και την Κυριακή η Ρεάλ Μαδρίτης έφερε ισοπαλία εντός έδρας (2-2) με τη Σεβίλλη παρόλο που γνώριζε το στραβοπάτημα των ανταγωνιστών της. Την ίδια ώρα η Γιούβε έχανε με 3-0 από τη Μίλαν στο Τορίνο βάζοντας σε κίνδυνο τη συμμετοχή της στο Τσάμπιονς Λιγκ της νέας σεζόν. Ολα αυτά τα στραβοπατήματα μεγάλων ομάδων συγκαταλέγονται στα μη κανονικά αποτελέσματα μιας απίστευτης σεζόν που ήταν γεμάτη τέτοια.

Κανονικά
Κανονικά η Μπάρτσα που κάλυψε τους 13 βαθμούς διαφορά που τα Χριστούγεννα τη χώριζαν από την Ατλέτικο έπρεπε να κερδίσει την ομάδα του Σιμεόνε έστω κι αν το Καμπ Νου ήταν άδειο. Κανονικά η Ρεάλ, μετά τον αποκλεισμό της στον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ από την Τσέλσι, έπρεπε να διαλύσει τη Σεβίλλη κι όχι μόνο γιατί γνώριζε ότι χάρη στο 0-0 της Ατλέτικο με την Μπάρτσα θα πλησίαζε τον τίτλο. Και κανονικά η Γιούβε θα πρεπε να κάνει πλάκα στη Μίλαν του γερο-Ιμπραΐμοβιτς που κι αυτή δεν είναι στα καλύτερά της. Αλλά τι είναι κανονικό φέτος;

Νοέμβριος
Τον περασμένο Νοέμβριο, περίπου δύο μήνες μετά την έναρξη των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, είχα γράψει εδώ ένα κομμάτι στο οποίο προέβλεπα την πιθανότητα μεγάλων εκπλήξεων στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Δεν ήταν δα και καμιά δύσκολη πρόβλεψη. Τον Νοέμβριο στην Αγγλία ήταν πρώτη η Λέστερ που την τελευταία φορά που είχε κερδίσει το πρωτάθλημα όλη η γη μιλούσαμε για το «θαύμα του αιώνα». Στην Ισπανία πρώτη ήταν η Ρεάλ Σοσιεδάδ, που πρωταγωνίστρια στο ισπανικό πρωτάθλημα ήταν τελευταία φορά στις αρχές του ’80, ενώ δεύτερη ήταν η Βιγιαρεάλ. Τον Νοέμβριο για να έβλεπες στη βαθμολογία της Λα Λίγκα τη Ρεάλ Μαδρίτης έπρεπε να κοιτάξεις την τέταρτη θέση και για να βρεις την Μπαρτσελόνα να δεις την όγδοη. Στην Ιταλία πρώτη ήταν η Μίλαν, που πρωταθλητισμό έχει να κάνει από τα χρόνια που ήταν πρωθυπουργός ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ενώ δεύτερη ήταν η Σασουόλο (!) και τρίτη η Νάπολι. Στη Γαλλία η Παρί προσπερνούσε τη φιλόδοξη Λιλ αγκομαχώντας καθώς είχε ήδη ηττηθεί δύο φορές – η Λιλ είχε μόλις πέντε νίκες σε δέκα παιχνίδια αλλά ήταν κοντά της. Μόνο στη Γερμανία έμοιαζαν από τότε όλα απολύτως λογικά: η Μπάγερν Μονάχου κερδίζοντας στις αρχές Νοεμβρίου εκτός έδρας την Ντόρτμουντ είχε βάλει από νωρίς πλώρη για να κατακτήσει έναν ακόμα τίτλο. Και τον κατέκτησε.

Σερί
Στην πορεία κάποιοι βελτιώθηκαν. Η Ατλέτικο Μαδρίτης του Σιμεόνε έτρεξε ένα σερί από νίκες και σκαρφάλωσε στην κορυφή του ισπανικού πρωταθλήματος. Η Ιντερ του Αντόνιο Κόντε που τον Νοέμβριο ήταν όγδοη στο πρωτάθλημα κέρδισε το σκουντέτο τέσσερις αγωνιστικές πριν από το τέλος του. Η Μάντσεστερ Σίτι του Πεπ Γκουαρντιόλα από έβδομη στα μέσα Νοεμβρίου έγινε πρωταθλήτρια τον Μάιο κι έφτασε επιτέλους και στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ από 14η στην Πρέμιερ Λιγκ λίγο πριν από τα Χριστούγεννα ολοκληρώνει τη σεζόν δεύτερη και με μια θέση στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ. Αλλά η Μπαρτσελόνα, η Ρεάλ Μαδρίτης, η Γιουβέντους, η Λίβερπουλ ολοκληρώνουν τη σεζόν ψάχνοντας ό,τι δεν είχαν ούτε μια στιγμή: ηρεμία, αισιοδοξία και δύναμη για να τρέξουν σερί από νίκες.

Συμβιβασμός
Η Ρεάλ Μαδρίτης, η Γιουβέντους και η Μπαρτσελόνα κινδυνεύουν να τιμωρηθούν από την UEFA γιατί κρατάνε εν ζωή την περίφημη Ευρωπαϊκή Σούπερ Λίγκα. Νομίζω το κάνουν γιατί έχουν ανάγκη από χρήματα και κάνουν ό,τι μπορούν για να φτάσουν σε έναν συμβιβασμό με την UEFA. Που ή θα τις τιμωρήσει ή θα τις σώσει. Και οι τρεις αυτές τεράστιες ομάδες, όπως και η Λίβερπουλ, έδειξαν φέτος μια τεράστια αγωνιστική αδυναμία γιατί οι διοικήσεις τους πανικοβλήθηκαν από τις οικονομικές τρύπες που προέκυψαν εξαιτίας της εποχής της Covid-19. Συνηθισμένες σε υπερέσοδα (καθώς και σε τεράστιες διευκολύνσεις από τράπεζες, καθώς όλες είναι πρωταθλήτριες στον δανεισμό), όταν είδαν την άλλη όψη του νομίσματος έχασαν τον μπούσουλα. Το να κάνεις πρωταθλητισμό ενώ έχει κλείσει η κάνουλα με το χρήμα δεν είναι απλό. Την εποχή της Covid-19 επιβραβεύτηκαν κυρίως οι καλοί διοικητές. Οχι τυχαία μεταξύ των ελαχίστων ομάδων που κατάφεραν να διατηρήσουν τον τίτλο του πρωταθλητή μαζί με την ικανότατη στην οικονομική διαχείριση Μπάγερν Μονάχου βρίσκεται ο Ολυμπιακός. Των σωστών πωλήσεων και των προσεκτικών ανοιγμάτων.

Απορία
Οταν ολοκληρώθηκε (;) η ιστορία της Ευρωπαϊκής Σούπερ Λίγκας έγραφα ότι πρέπει να απαντηθεί η τελευταία απορία. Η απορία μου ήταν αν η Σούπερ Λίγκα που δημιούργησε έναν θόρυβο που κράτησε τρεις μόλις μέρες ήταν αποτέλεσμα της απληστίας κάποιων μεγαλόσχημων παραγόντων που θέλησαν να εισπράξουν όλα τα χρήματα που υπάρχουν στην τηλεοπτική κυρίως αγορά για το ποδόσφαιρο ή ήταν αποτέλεσμα του πανικού που προκαλούν στους ισολογισμούς των εταιρειών τους οι τρύπες που δημιουργήθηκαν εξαιτίας της πανδημίας. Πολλοί (ειδικά στην Ελλάδα που όλα τα φέρνουμε στα μέτρα μας…) έλεγαν ότι ισχύει το πρώτο: οι περιπτώσεις της Ρεάλ, της Μπάρτσα, της Γιούβε, της Λίβερπουλ μαρτυρούν ότι ισχύει μάλλον το δεύτερο. Σήμερα η UEFA απειλεί τη Γιουβέντους, τη Ρεάλ Μαδρίτης, την Μπαρτσελόνα με ευρωπαϊκούς αποκλεισμούς κι όμως αυτές οι ομάδες, μολονότι δεν μπορούν να κερδίσουν ούτε το πρωτάθλημα στις χώρες τους, εξακολουθούν να τραβάνε το σχοινί. Πιστεύω το κάνουν για να υποχρεώσουν την UEFA να τους βρει τα χρήματα που τους είναι απαραίτητα για να επιστρέψουν του χρόνου στην κανονικότητά τους. Την πανάκριβη κανονικότητά τους.

Τιμωρία
Το ποσό των 4,5 δισεκατομμυρίων ευρώ που οι ομάδες της Ευρωπαϊκής Σούπερ Λίγκας ισχυρίζονταν πως θα τους έδινε η JP Morgan είναι το ίδιο που και η UEFA ανακοίνωσε ότι θα ψάξει μέσω αγγλικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων: μάλλον αντιπροσωπεύει τη συνολική οικονομική ζημιά που προκάλεσε η Covid-19 στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Νομίζω πως είναι πιο πιθανό η UEFA να συνεργαστεί με τις τεράστιες αυτές ομάδες για να τους βρει τα χρήματα παρά να τις τιμωρήσει. Οι απώλεια τίτλων (και μάλιστα με αυτό τον τρόπο που προκαλεί θλίψη) ήταν για τις μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες μεγάλη τιμωρία. Το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο έχει ανάγκη από μια κανονική Ρεάλ, μια κανονική Μπάρτσα, μια κανονική Γιούβε, μια κανονική Λίβερπουλ. Οι φετινές, πελαγωμένες στα οικονομικά τους προβλήματα, δεν είναι κανονικές…