«Η μουσική μάς κάνει να έχουμε όνειρα»

Το «Σπίτι με το Mega» υποδέχεται αύριο την Ελεωνόρα Ζουγανέλη, μία από τις σημαντικότερες φωνές του σύγχρονου ελληνικού πενταγράμμου, σε μια ξεχωριστή βραδιά. Με αφορμή τον καινούργιο της δίσκο «Πάρ’ το αλλιώς», στον οποίο διασκευάζει τραγούδια της δεκαετίας του 1990, θα ταξιδέψει μελωδικά τους τηλεθεατές ερμηνεύοντας χαρακτηριστικά κομμάτια της διαδρομής της, όπως τα «Ελα», «Κόψε και μοίρασε», «Τα λέμε», «Δεύτερα κλειδιά» και «Αγάπη δεμένη». Αλλά και τις τελευταίες της επιτυχίες «Σταθερό», «Παράξενη βροχή – Σώμα υποταγής» μαζί με γνωστά αγαπημένα τραγούδια. Δίπλα της στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά θα βρεθούν οι Δήμητρα Γαλάνη, Φίλιππος Πλιάτσικας και Κωνσταντίνα. Μαζί τους, οι Γιώργος Παπαγεωργίου, Ελπίδα Γαδ και Μαρσελίνο Σερίφι. Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη μιλάει στο «Νσυν».

Αυτή είναι μια «συναυλία» διαφορετική, σε τηλεοπτική συχνότητα. Πώς θα την περιγράφατε στους τηλεθεατές;

Αρχικά το κοινό θα δει τη φοβερή έλλειψη που είχα για live. Με αφορμή το Mega ξαναθυμήθηκα πόσο πολύ μου αρέσει να βρίσκομαι σε αυτήν την κατάσταση και σ’ αυτή τη διαδικασία. Με τόνωσε και μου έδωσε πολλή χαρά και δύναμη. Ετοιμάσαμε με την μπάντα ένα πρόγραμμα που εκτός από τα δικά μου τραγούδια μέσα στα χρόνια που με ακολουθούν, περιλαμβάνει διασκευές, τραγούδια που αγαπώ, από το λαϊκό ρεπερτόριο, από παντού. Τραγούδια που είτε λαχταρώ να τραγουδήσω είτε υπάρχουν στις αναμνήσεις μου. Αλλά και ένα μέρος από την καινούργια μου δισκογραφική δουλειά που αποτελείται πάλι από διασκευές. Ούτως ή άλλως αυτό συμβαίνει πάντα στις ζωντανές μου εμφανίσεις. Επειδή αγαπάω πολύ την ελληνική μουσική κι αυτή ευτυχώς έχει πολύ μεγάλο πλούτο, κάθε φορά αναλόγως με την ψυχολογία μου, τη συνθήκη και τις ανάγκες του προγράμματος επιλέγω από την τεράστια γκάμα. Τραγούδια που είτε μου φτιάχνουν τη διάθεση, είτε με πηγαίνουν προς τα μέσα, ανάλογα με τη στιγμή κι έτσι εμπλουτίζεται το καθαρά προσωπικό μου ρεπερτόριο.

Σε αντίθεση με συναδέλφους σας, την περίοδο της καραντίνας επιλέξατε να μη δώσετε live streaming συναυλία.

Οχι, δεν έκανα live streaming. Δεν είμαι έτοιμη για κάτι τέτοιο. Αισθάνομαι ότι δεν το έχω κατανοήσει ακριβώς για να μπορέσω να απελευθερωθώ και να συμβεί μια υποτυπώδης επικοινωνία. Δεν έχω μπει ακόμα σε τέτοια διαδικασία. Ισως επειδή έχω ψύχωση με το live. To αγαπώ πάρα πολύ και μου αρέσει πολύ ο τρόπος που γινόταν. Δεν ήθελα ν’ αλλάξει. Ισως από πείσμα να μη συμμετέχω σε αυτό ελπίζοντας ότι τα πράγματα θα ξαναγίνουν έτσι όπως ήταν.

Τι κρατάτε από τα live ώστε να λέτε ότι σήμερα σας λείπουν;

Τα πάντα. Κατ’ αρχάς, μπορεί να φαίνεται παράξενο στον κόσμο αλλά είναι η εργασία μου. Η εργασία μας εκτός ότι μας προσφέρει την οικονομική ασφάλεια ή τον τρόπο για να επιβιώνουμε, μας προσφέρει περισσότερα πράγματα. Αυτό που έχουμε επιλέξει, αν είναι κάτι που αγαπάμε και μας αποδίδει, σχεδόν μας προσδιορίζει, μας κάνει να έχουμε όνειρα, να μπορούμε να αντεπεξέλθουμε σε άλλες δυσκολίες που ενδεχομένως φέρνει η ζωή. Εχουμε μια βάση, είναι μια αξία για μας. Οπότε το κομμάτι της εργασίας μου λείπει επειδή έχει να κάνει άμεσα με την αλλαγή των συστημάτων και την άμεση παρουσία της ανθρώπινης φύσης. Μου έχει λείψει αυτή η ανταλλαγή. Για μένα ήταν μεγάλο δώρο και βάλσαμο για την ψυχή μου. Οπότε τώρα αισθάνομαι ότι υπάρχει ένα δηλητήριο παραπάνω μέσα μου. Είμαι καταπιεσμένη, δεν μπορώ να εκφραστώ και δεν μπορώ να εργαστώ. Εχει μια διπλή υπόσταση το επάγγελμα του καλλιτέχνη. Σου στερεί πάρα πολλά πράγματα, ακόμα και την εξέλιξη. Σαφώς ψάχνουμε άλλους τρόπους για να εξελιχθούμε, αλλά για τους καλλιτέχνες η εργασία μας είναι μια πολύ σπουδαία αφορμή για να βλέπουμε τι συμβαίνει μέσα μας, στον κόσμο, οπότε όλα αυτά τα έχουμε στερηθεί.

Διοχετεύσατε κομμάτι αυτής της ενέργειας στο νέο σας άλμπουμ;

Φυσικά. Αυτό ήταν μια διαδικασία που συνέβη. Πάντοτε όταν μπαίναμε στο στούντιο για να ετοιμάσουμε μια νέα δουλειά, υπήρχε παράλληλα και το live. Αυτό σε ισορροπούσε και σου έδινε μια αίσθηση πώς είναι πραγματικά τα πράγματα. Ενδεχομένως από αυτή την έλλειψη να προέκυψε και η συγκεκριμένη δισκογραφική δουλειά η οποία δεν έχει νέο υλικό. Θα μπορούσε κάποιος να πει «τώρα ξαφνικά τι βγαίνει η Ελεωνόρα μετά από τόσο καιρό και δεν έχει να παρουσιάσει κάτι νέο;». Η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρχε κάτι νέο να παρουσιάσω. Είμαι σε διαδικασία που ετοιμάζω την επόμενη ουσιαστική δουλειά μου με νέα τραγούδια αλλά αυτή τη στιγμή ελλείψει του live και με την ανάγκη να βρεθώ με την μπάντα, να φανούμε δημιουργικοί για λίγο, οδηγηθήκαμε στο στούντιο. Θεωρήσαμε όμως ωραίο να καταγραφεί το υλικό κι αφού έγινε είπαμε να το κυκλοφορήσουμε ψηφιακά. Ελπίζω να τα καταφέρω και να προχωρήσω σε μια άλλη μορφή έκδοσης γιατί είμαι λίγο παλιακή μάλλον. Ηταν ένα βήμα που έγινε από ανάγκη δημιουργίας και από ανάγκη να θυμηθούμε τι είναι αυτό που κάνουμε. Και η αλήθεια είναι ότι αυτό κάνουμε: παίζουμε με τα τραγούδια στο live και τα παρουσιάζουμε στον κόσμο.

Τι ενδιαφέρον βρίσκετε στις διασκευές;

Δεν είναι τόσο η διασκευή που με εξιτάρει. Δεν είναι σκοπός και δικός μου και της μπάντας μου να πάμε και να διαλύσουμε ένα τραγούδι. Καμία σχέση. Απλώς είμαστε άλλοι άνθρωποι, ο καθένας προσπαθεί να βάλει το δικό του χρώμα. Είμαστε σε μια άλλη εποχή. Επηρεαζόμαστε από άλλους ήχους οπότε αυτόματα αυτό συμβαίνει. Αυτό που με εξιτάρει είναι να μπαίνω σε ένα τραγούδι που έχει ερμηνευτεί από κάποιο καλλιτέχνη και μ’ έχει συγκινήσει, μ’ έχει συνεπάρει για κάποιον λόγο. Οταν ακούω τη φωνή μου, προσπαθώ να επαναπροσδιορίσω κάποια πράγματα. Κι ενδεχομένως αυτό να μου θυμίζει λίγο το θέατρο. Εμένα πάντα αυτό με γοητεύει: το πώς μπορεί ένας ερμηνευτής να πάρει το έργο δύο άλλων ανθρώπων ή ενός άλλους δημιουργού και να πρέπει να το επικοινωνήσει βρίσκοντας το απόλυτο. Αγγίζοντας και την ψυχή του δημιουργού και τη δική του, μα και προσπαθώντας να αγγίξει τις ψυχές του κόσμου. Αυτό είναι που με συνεπαίρνει και με την ίδια λογική χαίρομαι όταν καταφέρνω να μπω μέσα και σ’ έναν άλλον ερμηνευτή κι ελαφρώς να το αλλάξω με τη δική μου ματιά.

Δεν σας φοβίζει η σύγκριση με το πρωτότυπο;

Οχι, δεν έχω μπει ποτέ σ’ αυτή τη διαδικασία. Αν ήταν έτσι δεν θα είχε γίνει ξανά ποτέ κανένας «Αμλετ». Υπάρχει η τέχνη, υπάρχουν τα τραγούδια, οι ρόλοι για να μπορούμε να εμπνεόμαστε, να δοκιμαζόμαστε και να βρίσκουμε κι εμείς πράγματα. Δεν νομίζω ότι είναι αν θα το πω καλύτερα ή χειρότερα. Θα το πω σίγουρα διαφορετικά. Κι εμένα αυτό μου αρέσει. Το κάνω με αγάπη. Επειδή μέσα μου υπάρχει αγάπη δεν αισθάνομαι ότι μπορεί κάποιον να τον προσβάλω. Το κάνω επειδή μ’ έχει συνεπάρει για κάποιον λόγο το τραγούδι.

Σ’ έναν κόσμο που μεταβάλλεται διαρκώς, εσείς τι προσπαθείτε να κρατήσετε σταθερό, όπως λέει και το νέο σας τραγούδι;

Πιστεύω πολύ στην αλλαγή και ότι οι άνθρωποι είναι χρήσιμο να βρίσκουμε τρόπο ν’ αλλάζουμε, ακόμα και μικρά πράγματα. Ακόμα κι αυτά που έκαναν οι παλιές νοικοκυρές και τα λατρεύω και οι φίλοι μου με κοροϊδεύουν, που άλλαζαν από τον χειμώνα στο καλοκαίρι τη διακόσμηση, τα χαλιά, τις κουρτίνες. Ημουν πάντα υπέρ αυτών των μικροαλλαγών και των μεγαλύτερων, των ριζοσπαστικών, των μετακινήσεων, των εσωτερικών αλλαγών. Ομως για να μπορέσεις ν’ αλλάξεις και να βρεις το κουράγιο να μετακινηθείς, σίγουρα χρειάζεται να έχεις σταθερά πράγματα. Και τα σταθερά πράγματα που φροντίζω να έχω στη ζωή μου είναι οι άνθρωποι κυρίως, το περιβάλλον μου: οικογενειακό, φιλικό, συντροφικό, συνεργάτες. Εκεί, ακόμα κι αν μια αλλαγή σου φέρει κάτι που δεν το περίμενες ή δεν πάει όπως το φαντάστηκες, το να γυρίσεις και να κοιτάξεις πίσω σου και να δεις ότι αυτοί δεν έχουν φύγει, οι αξίες μου δεν έχουν αλλάξει, είναι πολύ σημαντικό.