Εισπράττουν πολλά και ξοδεύουν περισσότερα

Τώρα που πέρασε η απεργία της ΕΣΗΕΑ, στην οποία συμμετείχα χωρίς ούτε να μου περάσει από το μυαλό κάτι άλλο, θέλω να καταθέσω έναν προβληματισμό, που έχει να κάνει με το πώς το συνδικαλιστικό όργανο των δημοσιογράφων αντιλαμβάνεται την ανάγκη δημοσιογραφικής κάλυψης των αθλητικών διοργανώσεων. Την ημέρα της απεργίας, την περασμένη Τρίτη, δόθηκε ειδική άδεια για να υπάρξει σπικάζ των αγώνων του μπάσκετ (θυμίζω ότι είχαμε την ολοκλήρωση των play off της Ευρωλίγκας) και του Τσάμπιονς Λιγκ (γινόταν ο ημιτελικός Μάντσεστερ Σίτι – Παρί). Δεν δόθηκε, όμως, άδεια για να υπάρξει σχολιασμός στο ματς της τενίστριας Μαρίας Σάκκαρη στη Μαδρίτη. Kαι δεν δόθηκε άδεια στα συνδρομητικά κανάλια να βγάλουν εκπομπές.

Μπλα μπλα

Αναζητώ τον λόγο χάρη στον οποίο δίνεται άδεια για σχολιασμό αγώνων ποδοσφαίρου και μπάσκετ (στους οποίους δεν συμμετέχουν ελληνικές ομάδες), αλλά δεν δίνεται για το σχολιασμό ενός παιχνιδιού μιας ελληνίδας πρωταθλήτριας: δεν τον βρίσκω. Αναρωτιέμαι επίσης αν το συνδικαλιστικό όργανό μας θα έκανε ποτέ απεργία το βράδυ των εκλογών π.χ. και θα στερούσε από τους τηλεθεατές τις τεράστιες εκείνες εκπομπές, όπου δεκάδες άνθρωποι περνάνε όλο το εικοσιτετράωρο για να φλυαρήσουν ανελέητα. Πιστεύω πως στο όνομα της ενημέρωσης ούτε θα μας περνούσε από το μυαλό να στερήσουμε από τον κόσμο τέτοιες εκπομπές! Ενώ τα αθλητικά μπορούμε π.χ. να τα πετσοκόβουμε χωρίς μάλιστα να μετράμε τη σπουδαιότητα της στιγμής. Κι ας είναι δεδομένο πως ανάγκη για ειδικές εκπομπές υπάρχει κάποιες λίγες και συγκεκριμένες μέρες, ενώ αντιθέτως οι μέρες για πολιτικό μπλα μπλα είναι ανεξάντλητες.

Εμείς

Δεν θέλω να παρεξηγηθώ: καλά κάνουμε και απεργούμε. Αλλά ας δίνεται κατ’ εξαίρεση σε κάποιους συναδέλφους η δυνατότητα να ενημερώσουν τον κόσμο που αγαπάει τα αθλητικά – ειδικά από τη στιγμή που τα ματς μεταδίδονται κανονικότατα. Θα απεργήσουμε για λογαριασμό όσων κατ’ εξαίρεση δουλέψουν, όλοι εμείς οι υπόλοιποι…

Χρήματα

Το ζευγάρι που θα αναμετρηθεί στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ αποτελείται και φέτος από δυο ομάδες του αγγλικού πρωταθλήματος: η Μάντσεστερ Σίτι, στη μονομαχία των δισεκατομμυριούχων, απέκλεισε την Παρί και η Τσέλσι πέταξε εκτός διοργάνωσης τη Ρεάλ Μαδρίτης. Δύο χρόνια μετά το Λίβερπουλ – Τότεναμ θα έχουμε πάλι αγγλικό τελικό. Το εντυπωσιακό είναι ότι το εφετινό ζευγάρι αποτελείται από άλλες ομάδες: στις τρεις τελευταίες διοργανώσεις του Τσάμπιονς Λιγκ έχουμε δυο αγγλικούς τελικούς με συνολικά τέσσερις διαφορετικές αγγλικές ομάδες. Στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο έχουμε μια de facto αγγλική ηγεμονία. Η οποία οφείλεται κυρίως στα χρήματα που οι Αγγλοι ξοδεύουν. Μην πω και αποκλειστικά.

Στόχος

Η Τσέλσι και η Σίτι π.χ. δεν έχουν καμία απολύτως σχέση ως ομάδες: το μόνο τους κοινό είναι ότι ξοδεύουν. Η Σίτι έχει σταθερά τα πέντε τελευταία χρόνια τον ίδιο προπονητή (τον πολύ Πεπ Γκουαρντιόλα), φτάνει πρώτη φορά σε ένα τέτοιο τελικό κι έχει ήδη κερδίσει το αγγλικό πρωτάθλημα, που ήταν κι ο πρώτος στόχος της. Η Τσέλσι από την άλλη επιχείρησε πέρυσι μια εντυπωσιακή ανανέωση δίνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο σε κάμποσα νέα παιδιά, άλλαξε φέτος στη μέση της χρονιάς προπονητή αντικαθιστώντας τον άπειρο Φρανκ Λάμπαρντ με τον πολύπειρο Τόμας Τούχελ (που οδήγησε πέρυσι στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ την Παρί), έμεινε μακριά από την κορυφή του αγγλικού πρωταθλήματος νωρίς, αλλά επειδή είναι έμπειρη ομάδα έχει εξασφαλίσει την παρουσία της στον τελικό του αγγλικού Κυπέλλου: μάλιστα στα ημιτελικά του απέκλεισε τη Σίτι.

Αποδίδει

Η Τσέλσι κατορθώνει για τρίτη φορά να φτάσει σε έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ έχοντας αλλάξει προπονητή στα μέσα της σεζόν – ο Ρόμαν Αμπραμόβιτς χάνει εύκολα την υπομονή του, αλλά φαίνεται πως και η πίεσή του στην ομάδα αποδίδει. Οι σεΐχηδες από την άλλη έχουν δώσει στον Γκουαρντιόλα το δικαίωμα όχι μόνο να αγοράζει όποιον παίκτη θέλει, αλλά και να δίνει διοικητικούς ρόλους σε φίλους του: στη Σίτι οι καταλανοί παράγοντες (Μπεκιριστάιν, Εστουάρτε κ.λπ.) είναι περισσότεροι από τους Αγγλους! Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν υπάρχει ούτε αγγλικός δρόμος, ούτε βρετανικό μοντέλο: υπάρχουν ομάδες που ξοδεύοντας γίνονται πανίσχυρες.

Πολλά

Η ηγεμονία των Αγγλων βασίζεται στη δυνατότητά τους να εισπράττουν πολλά και να ξοδεύουν περισσότερα. Το πρωτάθλημά τους δεν είναι ανταγωνιστικό (η Σίτι μολονότι ήταν όγδοη τον Νοέμβριο το έχει κατακτήσει καιρό τώρα…), αλλά είναι ακριβό: τα μπάτζετ των ομάδων είναι τεράστια. Η πανδημία, τα lockdown και η οικονομική κρίση βοήθησαν τις αγγλικές ομάδες, που έχουν γιγάντια έσοδα από τα τηλεοπτικά τους συμβόλαια και τους χορηγούς τους, να ξεφύγουν κι άλλο. Η Ρεάλ Μαδρίτης π.χ. πέρυσι δεν έκανε μεταγραφές, ενώ η Τσέλσι ξόδεψε 223 εκατομμύρια ευρώ (!) για να αποκτήσει τον Κάι Χάβερτς από τη Λεβερκούζεν, τον Μπεν Τσίλγουελ από τη Λέστερ, τον Τίμο Βέρνερ από τη Λειψία και τον Χακίμ Ζιγιές από τον Αγιαξ, ενώ συγχρόνως προσέλαβε τον ελεύθερο Τιάγκο Σίλβα δίνοντάς του 10 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Στον τελικό φτάνουν η ακριβότερη ομάδα του κόσμου (η Σίτι του Πεπ) και η ομάδα που πέρυσι το καλοκαίρι ξόδεψε τα περισσότερα χρήματα (η Τσέλσι του Αμπραμόβιτς). Πού είναι το παράξενο;

Αγχος

Τίποτα παράξενο δεν βλέπω και στα play off του πρωταθλήματος όπου επαναλαμβάνονται τα ίδια και τα ίδια. Ο Ολυμπιακός έχοντας εξασφαλίσει τον τίτλο μοιάζει να μη θέλει να κάνει κακό σε κανένα: στο ματς με τον Αρη ο Μαρτίνς χρησιμοποίησε παιδιά από τις Ακαδημίες (τον Τζολάκη, τον Σουρλή και τον Καλογερόπουλο), έβαλε στην αρχική ενδεκάδα τον Ντρέγκερ, τον Κάιπερς, τον Ραντζέλοβιτς και τον Βρουσάι, που δεν είχαν τελευταία χρόνο συμμετοχής και άφησε για 70 λεπτά στον πάγκο τους Χασάν, Φορτούνη και Ελ Αραμπί. Κι όμως ο αγχωμένος Αρης (που έχασε και πέναλτι στο 88΄) δεν κατάφερε να κερδίσει. Ο ΠΑΟΚ κέρδισε την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ με 2-1 και εξασφάλισε το ευρωπαϊκό του εισιτήριο παίζοντας με τα νεύρα της Ενωσης, που την Κυριακή θα αντιμετωπίσει τον επίσης στρεσαρισμένο Παναθηναϊκό, που δεν κατάφερε σε τέταρτο ματς φέτος να κερδίσει τον Αστέρα Τρίπολης. Πολλοί αναρωτιούνται γιατί οι ομάδες αυτές δεν βελτιώνονται λίγο. Η απάντηση είναι ότι βρισκόμαστε στον Μάιο και όλες τους κουβαλάνε τα ίδια προβλήματα από τον περασμένο Σεπτέμβρη.

Λύσεις

Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις: θερίζεις ό,τι συνήθως σπέρνεις. Δυο παράγοντες ομάδων που συμμετέχουν στην ψυχοφθόρα διαδικασία αυτή μου είπαν χθες το ίδιο ακριβώς πράγμα: «Φίλε ευτυχώς έμειναν μόνο τρεις αγωνιστικές ακόμα»! Το να ολοκληρωθεί το πρωτάθλημα (και να γλιτώσουν από την γκρίνια του κόσμου) μου φάνηκε ότι τους ενδιαφέρει πιο πολύ από το να δουν του χρόνου τις ομάδες τους στο  Conference League…