Oχι βρε Σαρούνας…

Ο ένας Σαρούνας, είναι όντως φιλέλληνας. Οχι μόνο γιατί νυμφεύθηκε ελληνίδα καλλονή, αλλά και γιατί αγάπησε πραγματικά την πατρίδα μας. Ο Γιασικεβίτσιους άφησε το στίγμα του στα μέρη μας, τίμησε τη φανέλα του Παναθηναϊκού, πήρε τίτλους και κάποιες από τις ωραιότερες παραστάσεις του ήταν στο ΟΑΚΑ ή άλλα παρκέ της ελληνικής επικράτειας. Δίδαξε την τέχνη των ασίστ και την αληθινή ηγετική συμπεριφορά.

Ο έτερος Σαρούνας, έγινε άξαφνα το πρόσωπο των (τελευταίων) ημερών. Για τους λάθος λόγους, ωστόσο. Η προσπάθειά του να σπιλώσει την επιτυχία του ’87, έναν θρίαμβο που έγραψε παγκόσμια ιστορία όχι μόνο ήταν άγαρμπη αλλά παράλληλα και ελάχιστα πιστευτή. Ναι, ο αριστερόχειρας με την εξαιρετική ικανότητα στην πάσα και το σκοράρισμα εκείνη την εποχή, εμφανώς λοξοδρόμησε. Η τότε Σοβιετική Ενωση ήταν υπερομάδα, ωστόσο ακόμη και στη φάση των ομίλων με δυσκολία και βρίσκοντας δεκανίκι από τον ρέφερι Κοτλέμπα έφτασε στο αγχωτικό 69-66. Πώς θα έκανε, συνεπώς, περίπατο στον τελικό; Ηταν τόσο σίγουρος, δηλαδή, ο Μαρτσουλιόνις; Δεν θα ειπωθεί το ίσως τετριμμένο πως αδίκησε τον εαυτό του αυτός ο ευρωπαϊος αστέρας που χάραξε τον δρόμο, φτάνοντας πολύ νωρίς να διαβεί τις πύλες του ΝΒΑ. Οχι. Σίγουρα, όμως, αδίκησε με τα περί «προσπάθειας δωροδοκίας πριν από τον τελικό», πολλούς άλλους. Τον μέγιστο Γιαννάκη. Το χέρι-αλφάδι του Ανδρίτσου που έφτασε το ματς της 14ης Ιουνίου ’87 στην παράταση. Τον ψυχρό εκτελεστή από τη γραμμή των ελεύθερων, Καμπούρη. Τον ανυπέρβλητο κάτω από τη ρακέτα Φασούλα. Τον δυναμίτη Φάνη. Και βέβαια, τον κολοσσό Νίκο Γκάλη. Τον άνθρωπο που σε συνολικά οκτώ ματς «έγραψε» τρεις φορές πάνω από 40(!) πόντους και δεν έπεσε ποτέ κάτω από 30. Ακόμη κι αν ήταν «άλλες εποχές» κατά την… καραμέλα τη σύγχρονη, αυτά πολύ απλά δεν επιτυγχάνονται τόσο εύκολα. Και δεν λύγισε μόνο στο ΣΕΦ η Σοβιετική Ενωση. Δύο χρόνια μετά, ξανά έπεσε στο κανναβάτσο από τη βόμβα του Χριστοδούλου στον ημιτελικό του Ζάγκρεμπ. Τι, ακόμη κι εκεί προσπάθεια για χρηματισμό;

Οχι βρε Σαρούνας… Δεν ήταν η τότε λάθος διαχείριση του θέματος που ανέφερες τόσο αδέξια που έφερε τη «σύγχυση». Θυμήθηκες κι αυτό στις κουβέντες σου. Η σύγχυση προήλθε από τις τάπες του Πάνυ, τα τρίποντα του Δράκου και τις εναέριες πτήσεις του Γκάλη που ξεπερνούσαν ακόμη και τα πελώρια χέρια του Τκατσένκο. Πάνω απ’ όλα, όμως, η ζαλάδα ήταν από τις ουρανομήκεις ιαχές του πλήθους. Γιατί εκείνη δεν ήταν μια απλή νίκη. Αλλά μια αθλητική επανάσταση. Χωρίς ψεγάδι κανένα.