Οίον το γλυκύμαλον

Ως προερρήθη ο έσχατος καιρός γίνεται πρώτος

και παρακολουθώ την πλήρη δράση του φωτός,

όπου χαρά γεννιέσαι κι είσαι ο τρίφυλλος λωτός

και λούζεσαι στην απαθή μαγεία του γεγονότος

Εύχομαι, σιγανόφωνα προσεύχομαι, προπάντων

συνάζω κάθε μια φωνή να μου μιλάς και να

δρέπω σοδειά πλουσίαν εις του χειμώνος τα στερνά

καθώς θεωρείς την όλην ευφροσύνη των συμβάντων.

Κι εσύ να φτάνεις, ο προΐστορας της Αναστάσεως,

κι εκεί όπου στέκομ’ έτσι σκυθρωπός και απηνής,

μου εξαγγέλλεις πρόσχαρη το τέλος της ποινής

κι αποκαλύπτεις τη μεγάλη δόξα της οράσεως.