NON PAPER

Μπιρόνια και τοπιναμπούρ

Το ακούω, το ξανακούω, το διαβάζω, το ξαναδιαβάζω. Να ανοίξει, λέει, η εστίαση, να σταματήσουν τα πάρτι και τα επαναστατικά «ώπα, είπα, λέω» στις πλατείες. Και να που αναμένεται, επισήμως πλέον, η επαναλειτουργία καφέ, μπαρ και εστιατορίων την επομένη του Πάσχα. Και; Τι φαντάζονται κάποιοι, οι περισσότεροι, ότι θα γίνει; Οτι θα τρέξουμε να προλάβουμε, ότι θα σφηνώσουμε στις εισόδους για το ποιος θα πρωτομπεί στα εστιατόρια; Για να κάνουμε τι; Να κάτσουμε σε εξωτερικούς χώρους (που αρχές Μαΐου την έχει την ψυχρούλα του το βράδυ), αραία αραία για να φαινόμαστε καμιά σαρανταρέα και να ανεβοκατεβάζουμε τις μάσκες για να ρημαδοφάμε μια μπουκιά και να ρημαδοπιούμε μια γουλιά; Θέλει καιρό, κατά τη γνώμη μου, να επανενταχθούμε σε ό,τι ήταν συστατικό της καθημερινότητάς μας μέχρι πριν από ένα χρόνο. Αντε να σπεύσουμε να τιμήσουμε αυτό το «να πιούμε ένα καφέ», σε κανονικό φλιτζάνι και με κανονικό κουταλάκι, που κοντεύουμε να ξεχάσουμε πώς είναι.

Οτι όλοι αυτοί που μαζεύονται στις πλατείες θα πάνε να κατσικωθούν σε εστιατόρια ή, έστω, σε μπαρ, το βλέπω από χλωμό ως προοπτική, μέχρι αφελές ως πρόβλεψη. Και όχι μόνο λόγω ηλικίας. Οι «φυλές» της νυχτερινής διασκέδασης και εξόδου έχουν χαρτογραφηθεί εδώ και πολλά χρόνια. Και οι τύποι που μαζεύονται στις πλατείες, ακολουθώντας μια διεθνή τάση, αποτελούσαν μια «φυλή» και προ κορωνοϊού. Απλώς τώρα – υποκινούμενη και από άλλες σκοπιμότητες – ξεχείλωσε.

Τα «παιδιά της πλατείας» πίνουν μπιρόνια και φτηνές τεκίλες σε πλαστικά ποτήρια. Και όταν πεινάσουν χτυπάνε ένα πιτόγυρο στα όρθια. Πέρα από οικονομική ανάγκη είναι και άποψη. Αυτό που, παλιά, λέγαμε lifestyle. Από την άλλη, η εξειδίκευση της γαστρονομίας και οι μαγειρικές εκπομπές έχουν κάνει πολύ σοφιστικέ τα μενού των εστιατορίων. Απευθύνονται σε ένα άλλο κοινό. Φαντάζεται δηλαδή κανείς ότι τα κορίτσια που χορεύουν τσιφτετέλια στα καπό των αυτοκινήτων ή τα αγόρια που ξαλαφρώνουν στα αγάλματα έχουν μεγάλο γκαϊλέ για το πότε, επιτέλους, θα φάνε μοσχαρίσια μάγουλα με κονφί ντομάτας ή φιλέτο φρέσκου μπακαλιάρου με κρέμα τοπιναμπούρ (που είναι η αγκινάρα Ιερουσαλήμ η οποία όμως δεν είναι αγκινάρα), καπνιστή πάπρικα και απόσταγμα μαϊντανού;

Με αφορμή μια επέτειο
Χθες, με αφορμή τα 54 χρόνια από την 21η Απριλίου, φρεσκάραμε στη μνήμη μας τι είναι η χούντα. Τι σημαίνει, πραγματικά, στέρηση της ελευθερίας, σύλληψη από ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, κράτηση στην Ασφάλεια. Το να ακούς ακόμη και τη «Σαμιώτισσα» με τη Μελίνα Μερκούρη με κλειστά παράθυρα μήπως και σε καταλάβει ο γείτονας. Ε πώς να μην τα πάρεις με τα παιδιά που, προκειμένου να τους βγει η ρίμα, παραποιούν την Ιστορία φωνάζοντας «…η χούντα δεν τελείωσε το ’73».

Και καλά, πες τα παιδιά είναι παιδιά. Οι μεγάλοι; Αυτοί που έχουν μνήμες από τη χούντα; Και, προκειμένου να υπηρετήσουν κομματικά συμφέροντα, λένε ότι οι συγκεντρώσεις στις πλατείες είναι το νέο Πολυτεχνείο; Δεν ντρέπονται; Δεν θυμούνται από τα δικά τους νιάτα ότι αυτό που κάνει μια πράξη πραγματικά επαναστατική είναι το όραμα; Ουσιαστικό όραμα. Οχι να ξεπαστρέψουν τους μεγαλύτερους επειδή, λέει, τους παρέδωσαν έναν κόσμο που δεν τους αρέσει.

Ενα παιδί μετράει τα πλακάκια
Εβλεπα προχθές τα τηλεοπτικά πλάνα και πιανόταν η καρδιά μου. Ενας μαθητής της Β’ Λυκείου με τη χαρακτηριστική φιγούρα των συνομηλίκων του. Λεπτός, ψηλός, μπλούζα με κουκούλα και χαμηλοκάβαλο μπλουτζίν. Περπατούσε μόνος, ολομόναχος, πάνω – κάτω στην αυλή του σχολείου με το κεφάλι σκυφτό. Σαν να μετρούσε τα πλακάκια. Οι συμμαθητές του μέσα στην τάξη έκαναν μάθημα. Ο ίδιος δεν μπορούσε να μπει. Διότι ο πατέρας του, ως νέος «Μπουμπουλίνος», αρνιόταν να κάνει ο γιος του το επιβεβλημένο τεστ.