Σταθερά στην κορυφή

«Ενας απογραφέας προσπάθησε κάποτε να με παραπλανήσει… Εφαγα το συκώτι του μαζί με φάβα και κιάντι». Εχουν περάσει περίπου 30 χρόνια από τότε που ο Αντονι Χόπκινς ξεστομίζοντας φράσεις σαν την παραπάνω έπαιξε με τα νεύρα εκατομμυρίων θεατών και λατρεύτηκε. Στη «Σιωπή των αμνών» βεβαίως, την ταινία όπου ενσάρκωσε τον κανίβαλο ψυχίατρο Χάνιμπαλ Λέκτερ, τον διασημότερο κατά συρροή δολοφόνο της μεγάλης οθόνης και τον πιο χαρακτηριστικό ήρωα της φιλμογραφίας του Χόπκινς. «Γέννημα» καταρχήν του συγγραφέα Τόμας Χάρις στο μυθιστόρημα «Ο κόκκινος δράκος», ο Λέκτερ άνοιξε διάπλατα τις πόρτες του Χόλιγουντ στον ουαλό ηθοποιό, ο οποίος γι’ αυτόν τον ρόλο απέσπασε το Οσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου (στην πρώτη του υποψηφιότητα). Από τότε μέχρι σήμερα δεν έχει χάσει τη θέση του στο βασίλειο της παγκόσμιας υποκριτικής. Πέρυσι ήταν και υποψήφιος του Οσκαρ Β’ ρόλου έχοντας υποδυθεί τον Πάπα Βενέδικτο στους «Δύο Πάπες» και φέτος, στα 83 του (31 Δεκεμβρίου 1937), απολαμβάνει την επιτυχία της τελευταίας ταινίας του «Ο πατέρας», για την οποία πριν από μια εβδομάδα κέρδισε το BAFTA και σε μια εβδομάδα από σήμερα ίσως κερδίσει ένα δεύτερο Οσκαρ. Στην ταινία του Φλόριαν Ζέλερ ο Χόπκινς υποδύεται έναν άνθρωπο στο κατώφλι της άνοιας, με τον οποίο προσπαθεί να επικοινωνήσει, δύσκολα πια, η κόρη του (Ολίβια Κόλμαν, επίσης υποψήφια για το Οσκαρ Β’ ρόλου).

Από νωρίς ο Αντονι Χόπκινς είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει την εργατική κοινότητα του Πορτ Τάλμποτ της Ουαλίας όπου γεννήθηκε. Προστατευόμενος του Λόρενς Ολίβιε και του Τσαρλς Λότον και κάτω από τη «σκιά» του επίσης ουαλού ηθοποιού Ρίτσαρντ Μπάρτον (με τον οποίο τον έχουν συγκρίνει), ο Χόπκινς όχι απλώς ακολούθησε τα βήματά τους στο National Theatre και άλλους θιάσους του Λονδίνου, αλλά έμελλε, στη δεκαετία του 1990, να γίνει ο χαρακτηριστικότερος διάδοχός τους. Μέχρι να τα καταφέρει χρειάστηκε να περάσει από πολλά στάδια· το δυσκολότερο όλων το σοβαρό πρόβλημά του με τον αλκοολισμό, το οποίο κατάφερε να λύσει στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Ο χωρισμός από την πρώτη σύζυγό του Πετρονέλα Μπάρκερ ήταν το κόστος, ενώ ένας δεύτερος γάμος με την ηθοποιό Τζένιφερ Λίντον το 1973 τον βοήθησε να ξεπεράσει το πάθος του. Ενας ακόμη γάμος ακολούθησε με τη Στέλα Χόπκινς το 2003 (εξακολουθούν να είναι παντρεμένοι).

Το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Χόπκινς έγινε στα τέλη της δεκαετίας του 1960, δίπλα στην Κάθριν Χέπμπορν, στο «Λιοντάρι του χειμώνα» (είχε κάνει και ένα πέρασμα από το «The white bus» του Λίντσεϊ Αντερσον το 1967), αν και η αμέσως επόμενη δεκαετία επρόκειτο να σηματοδοτηθεί (κινηματογραφικά) από καλές ερμηνείες σε αδιάφορες, ξεχασμένες πια ταινίες. Περιέργως, αν εξαιρέσουμε την περίπτωση του Λέκτερ, ο καλύτερος Χόπκινς έχει φανεί σε ήρωες «αυστηρά» Βρετανούς, όπως ο σπαρακτικός μπάτλερ στα «Απομεινάρια μιας μέρας» και ο φλεγματικός αριστοκράτης που βλέπει τα ιδεώδη του να καταρρέουν στην «Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ» (και οι δυο του Τζέιμς Αϊβορι).

Αξιοσημείωτο επίσης είναι ότι, παρά το κύρος του, το όνομα του Χόπκινς δεν έχει σταθεί πάντα ικανό για να οδηγήσει κάποιες, πολλά υποσχόμενες ταινίες του Χόλιγουντ στην επιτυχία. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ταινίες όπως το «Συνάντησε το Τζο Μπλακ» μαζί με τον Μπραντ Πιτ και το «Ενστικτο». Αυτό δεν σημαίνει κάτι βέβαια σε ό,τι αφορά την ίδια τη δουλειά του, η οποία πάντα χαίρει τεράστιας εκτίμησης. Εξάλλου ο Χόπκινς μετρά συνολικά έξι υποψηφιότητες στα Οσκαρ: έχει επίσης υπάρξει υποψήφιος για το Α’ ρόλου στα «Απομεινάρια μιας μέρας» (1993) και στο «Νίξον» (1995) και για το Β’ ρόλου – εκτός από τους «Δύο Πάπες» – στο «Amistad» (1997) του Στίβεν Σπίλμπεργκ.

Ωστόσο, ο Χόπκινς δεν έκρυψε ποτέ την αγάπη του για την Αμερική, την οποία ανέκαθεν επισκεπτόταν ως ιδιώτης για να απολαμβάνει τη γαλήνη της ανωνυμίας διασχίζοντας τις αχανείς εθνικές οδούς της. Το 1993 ο Αντονι Χόπκινς έγινε σερ, αλλά το 2000 απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα σε κλειστή τελετή, έχοντας αποφασίσει να ζει κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες (ανάμεσα στους μάρτυρες της τελετής υπήρξε και ο Στίβεν Σπίλμπεργκ). Η απόφασή του να στρέψει την πλάτη του στη Μεγάλη Βρετανία και να ζήσει στην Αμερική με την αμερικανική υπηκοότητα δεν ήταν σε καμία περίπτωση αψυχολόγητη, παρά τις σφοδρές φιλοπατριωτικές αντιρρήσεις των συμπατριωτών του («Χάνιμπαλ προδότη», «Χάνιμπαλ λιποτάκτη» ήταν μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που του προσέδωσε ο Τύπος).

Αυτή η αγάπη του για τις ΗΠΑ όμως είχε φανεί και στις επαγγελματικές επιλογές του, διότι από την εποχή της νιότης του ο Χόπκινς φλερτάριζε με τη Μέκκα του κινηματογράφου. Επαγγελματίας μέχρι το κόκαλο καθώς είναι, ποτέ δεν αρνήθηκε να συμμετάσχει ακόμα και σε μέτρια πράγματα, την ευτέλεια των οποίων προφανώς καταλάβαινε εκ των προτέρων (το «Freejack» για παράδειγμα). Εφόσον ο μισθός ήταν ικανοποιητικός, δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα να διαθέσει το όνομά του. Η κλασική αμερικανική μέθοδος. Ηξερε επίσης ότι ο ίδιος δεν θα ρισκάριζε πολλά, διότι ως καλά εκπαιδευμένος, «σαιξπηρικός» ηθοποιός μπορούσε να «επιπλέει» ακόμα και στα κακά πράγματα. Οσο για τον Λέκτερ, τον ήρωα που θα υποδυόταν σε δύο ακόμη ταινίες, το «Χάνιμπαλ» και τον «Κόκκινο δράκο» ο ηθοποιός αργότερα, θα έλεγε για αυτόν: «Δεν ήταν και τόσο δύσκολος ρόλος από τη στιγμή που συνέλαβα την εικόνα και τη φωνή του».