Ισότητα

Πίσω ξανά στο θέμα της ψήφου των ομογενών. Ξέρετε γιατί; Επειδή δεν λύθηκε με την προηγούμενη ρύθμιση κι ας την ψήφισαν πέντε κόμματα στη Βουλή.

Και δεν λύθηκε για έναν απλό λόγο. Επειδή κάποιοι είδαν εξαρχής έναν πολιτικό ελιγμό και όχι ένα ζήτημα ισότητας.

Τι λένε τα στοιχειώδη μιας δημοκρατίας; Οτι όλοι οι πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα τα οποία ασκούνται με τις ίδιες προϋποθέσεις. Είτε μένεις στο Παγκράτι είτε στα Χανιά είτε στο Σιάτλ.

Και τι μας είπε η ρύθμιση που ψηφίστηκε από τη Βουλή;

Οτι ορισμένοι πολίτες (εκείνοι που κατοικούν στο Σιάτλ..) χρειάζονται πρόσθετες προϋποθέσεις για να ασκήσουν το εκλογικό δικαίωμά τους.

Αν βέβαια το ασκήσουν στο Σιάτλ. Διότι αν οι ίδιοι άνθρωποι το ασκήσουν στο Παγκράτι, δεν χρειάζεται καμία πρόσθετη προϋπόθεση.

Είναι ακριβώς η λογική των διακρίσεων που επέβαλαν οι Νότιες Πολιτείες στους μαύρους πολίτες μετά τον αμερικανικό εμφύλιο. Θεωρητικά οι μαύροι είχαν ισότητα πολιτικών δικαιωμάτων αλλά η Πολιτεία δεν διασφάλιζε την άσκησή τους. Εθετε προϋποθέσεις.

Αυτό το τέρας προκύπτει όταν η δημοκρατική πολιτεία προσπαθεί να διαμορφώσει ανισότιμους κανόνες άσκησης των πολιτικών δικαιωμάτων.

Δεν νομίζω άλλωστε να υπάρχει άλλη χώρα στον πλανήτη όπου εκλήθησαν πρώην ή νυν κομμουνιστές να διαμορφώσουν εκλογικούς κανόνες. Συνήθως δικός τους κανόνας είναι να μη γίνονται εκλογές.

Κι ενώ δεν διασφαλίστηκε η ισότητα της ψήφου (στοιχειώδες σε μια δημοκρατία του 21ου αιώνα…), έρχονται τώρα αρρωστημένα μυαλά να καταγγείλουν «την κατάργηση όλων των ασφαλιστικών δικλίδων που περιόριζαν το εύρος αυτού του δικαιώματος», δηλαδή της ψήφου («Εφ.Συν.», 13/4).

Μιλάμε σοβαρά; «Ασφαλιστικές δικλίδες» στο δικαίωμα της ψήφου; Από ποιον μας ασφαλίζουν; Από τους ψηφοφόρους; Από το εκλογικό αποτέλεσμα;

Και τότε ποια είναι η διαφορά με τη Νότια Αφρική του απαρτχάιντ; Κι εκεί «ασφαλιστικές δικλίδες» είχαν!

Ολα αυτά προκύπτουν από μια διπλή φαντασίωση της Αριστεράς.

Οτι κάποια στιγμή θα επιστρέψει στη εξουσία – μπορεί ναι, μπορεί και όχι, αδιάφορο… Και ότι οι αντίπαλοί της μετέρχονται μεθοδεύσεων για να μην της το επιτρέψουν.

Ξέρετε κάτι όμως; Σκασίλα μας οι φαντασιώσεις ή οι επιδιώξεις του ενός ή του άλλου.

Αυτό που ενδιαφέρει είναι η διασφάλιση της ισότητας των δημοκρατικών κανόνων.

Θα έπρεπε να το κάνει η Βουλή χωρίς ενδοιασμούς και επιφυλάξεις. Θα έπρεπε να το κάνουν τα κόμματα χωρίς σκοπιμότητες.

Αλλά μπορούν να το κάνουν και τα δικαστήρια.

Πόσο συνταγματικές είναι άραγε οι ειδικές προϋποθέσεις για την ψήφο πολιτών όταν δημιουργούν δυο κατηγορίες ψηφοφόρων;