Αν σας έλειψαν οι έλληνες διαιτητές…

Οποιος νιώθει την έλλειψη των ελλήνων διαιτητών στα μεγάλα ματς του πρωταθλήματος δεν έχει παρά να καθίσει να δει σε μαγνητοσκόπηση το παιχνίδι του Αστέρα Τρίπολης με τον ΠΑΟΚ (1-1). Χωρίς κάποια αγωνία για το τελικό αποτέλεσμα θα χαρεί το σόου του διαιτητή Καραντώνη, αλλά και του Μανούχου που ήταν στο VAR. Οι δύο έλληνες διαιτητές θύμισαν απλά γιατί στο πρωτάθλημά μας ήρθαν οι ξένοι.

Τρεις

O Καραντώνης καλείται να κρίνει τρεις φάσεις όλες κι όλες: δεν τολμά να δώσει εναντίον του ΠΑΟΚ όχι πέναλτι, αλλά έστω έμμεσο φάουλ, όταν στο πρώτο ημίχρονο ο Πασχαλάκης παίζει με τα χέρια γιατί παραλίγο να κάνει την γκάφα της χρονιάς, χάνοντας την μπάλα χωρίς πίεση έπειτα από ένα γύρισμα του Βιεϊρίνια. Ο Μανούχος, που είναι στο VAR, έτσι κι αλλιώς δεν θα του έλεγε τίποτα: πρέπει να έχει δει φέτος πιο πολλά ματς του ΠΑΟΚ από κοντά ακόμα και από κάποιους από τους παίκτες του Δικεφάλου. Περισσότερο από διαιτητής είναι μόνιμος προσκεκλημένος…

Πανικός

Σε ένα τελειωμένο καιρό τώρα πρωτάθλημα, όπου απλώς κάποιες ομάδες κυνηγάνε εισιτήρια για την υπερδιοργάνωση που λέγεται Conference League, τα λάθη αυτά μαρτυρούν απλά τον πανικό των ελλήνων διαιτητών. Το αληθινό πρόβλημα στην περίπτωσή τους δεν είναι τα λάθη τους: είναι ότι ξέρεις τι ακριβώς θα αποφασίσουν. Αυτή είναι και η διαφορά με τους ξένους. Οι ξένοι όσα λάθη κι αν κάνουν (κι έχουν κάνει ουκ ολίγα αυτοί που έρχονται στην Ελλάδα γιατί συχνά έρχονται από πρωταθλήματα χειρότερα από το δικό μας), σου δίνουν την εντύπωση πως δεν φοβούνται να αποφασίσουν τίποτα. Ούτε σκέφτονται πόσες Ενώσεις ελέγχει η μεγάλη ομάδα το παιχνίδι της οποίας διευθύνουν…

Εκβαση

Τα γράφω αυτά όχι γιατί ο Καραντώνης με τον Μανούχο παίζουν κάποιο ρόλο στην έκβαση του πρωταθλήματος (ο ΠΑΟΚ παρά τους φόβους και τα λάθη τους δεν κατάφερε να κερδίσει τον Αστέρα που παίζει για την τιμή των όπλων), αλλά γιατί ακούω όλο και πιο πολύ ότι στην ΕΠΟ θα κάνουν ό,τι μπορούν για να σταματήσουν να έρχονται ξένοι διαιτητές στο νέο πρωτάθλημα. Καιρό τώρα γράφεται δεξιά κι αριστερά ότι οι ξένοι κοστίζουν πολύ, ότι θέλουν να μένουν σε καλά ξενοδοχεία, ότι επιθυμούν να ταξιδεύουν στην business class κ.λπ. Θυμίζω ότι για να έχουμε και του χρόνου ξένους διαιτητές κάποιος πρέπει από την UEFA να το ζητήσει. Και κανείς δεν το έχει κάνει ακόμα…

Αστάθεια

Πέρα από τα κωμικά των διαιτητών πάντως το μίνι πρωτάθλημα που γίνεται πίσω από τον Ολυμπιακό είναι θεαματικότατο και εξαιτίας της αστάθειας των ομάδων. Ο Αρης χθες γνώρισε μια βαριά ήττα από την ΑΕΚ στο Κλ. Βικελίδης με 1-3 και πέταξε το μικρό αβαντάζ που είχε χτίσει έναντι της ΑΕΚ κυρίως. Η ΑΕΚ που είχε του κόσμου τα προβλήματα, έπρεπε και να αντιδράσει μετά τις ήττες από τον Ολυμπιακό την περασμένη αγωνιστική και τον ΠΑΟΚ στο Κύπελλο και το έκανε: προηγήθηκε μάλιστα με 0-3 στο ημίχρονο. Εντυπωσιακό στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι στον Χιμένεθ έδωσαν τη νίκη δύο παίκτες που δεν έπρεπε να βρίσκονται στη βασική ενδεκάδα (!) με βάση τα σχέδιά του. Στο Κλ. Βικελίδης άνοιξε το σκορ ο Τάνκοβιτς (που έγινε βασικός γιατί στο ζέσταμα πόνεσε ο Αλμπάνης που ο Χιμένεθ ήθελε στους πρώτους έντεκα) και διπλασίασε τα γκολ ο Βασιλαντωνόπουλος, που μπήκε στην αποστολή την τελευταία στιγμή! Αν ο Χιμένεθ έψαχνε λίγη τύχη, τη βρήκε. Ολα τα υπόλοιπα αναζητούνται ωστόσο…

Ηρωες

Το ωραίο με το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ότι δεν πλήττεις ποτέ. Οι Ισπανοί π.χ. είδαν το Σάββατο ένα ακόμα «κλάσικο» ανάμεσα στη Ρεάλ (που κέρδισε) και την Μπαρτσελόνα (που έχασε) και θα περιμένουν πότε θα ξαναδούν άλλο ένα. Εμείς έχουμε συνεχώς νέες ενδιαφέρουσες ιστορίες για να περνάμε καλά κι ας μη βλέπουμε Μπενζεμά και Μόντριτς και Μέσι. Εχουμε τους δικούς μας ήρωες. Την Παρασκευή π.χ. ο υφυπουργός Αθλητισμού Λευτέρης Αυγενάκης στην έναρξη του τριήμερου διαδικτυακού σεμιναρίου «Εισαγωγή στη Συνθήκη Μακολέν – Οι αστικές και οι ποινικές διαστάσεις των χειραγωγημένων αγώνων», αποκάλυψε ότι η νεοσύστατη Εθνική Πλατφόρμα Αθλητικής Ακεραιότητας κατέληξε ότι ένα συγκεκριμένο ματς στήθηκε: έχουμε το πρώτο χειραγωγημένο ματς με τη βούλα του νεοσύστατου οργάνου που δημιουργήθηκε για να ελέγχει κι αυτό την ακεραιότητα των αγώνων.

Επαθλα

Η σχετική έρευνα ολοκληρώθηκε και το πόρισμα διαβιβάστηκε στον αθλητικό εισαγγελέα και στην αρμόδια Ομοσπονδία και στην Επιτροπή Ελέγχου και Εποπτείας Παιγνίων (ΕΕΕΠ), ώστε να υπάρξει περαιτέρω διερεύνηση τυχόν ποινικών και πειθαρχικών ευθυνών των εμπλεκομένων. Στην ΕΠΟ λένε δεν έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειται. Δύναμαι να διαβεβαιώσω τον Γιώργο Γεραπετρίτη ότι πρόκειται για παιχνίδι της Σούπερ Λίγκας 2. Δεν θα χρειαστεί να τρέχει βραδιάτικα στη Βουλή για να σώσει όσους κινδυνεύουν. Αλλά το ενδιαφέρον στην περίπτωση είναι άλλο: η νεοσύστατη πλατφόρμα, από τα αρχικά της, ονομάζεται ΕΠΑΘΛΑ (Ε-θνική Π-λατφόρμα ΑΘΛ-ητικής Α-κεραιότητας). Επειδή μιλάμε για στημένα ματς θα ήταν προτιμότερο να ονομάζεται ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ. Αλλά δεν είναι απλό…

Καταγγελία

Μιλώντας για τον Αυγενάκη ομολογώ ότι έχω μεγάλη περιέργεια να δω ποια θα είναι η συνέχεια στις καταγγελίες των αθλητών και των αθλητριών της γυμναστικής. Την περασμένη εβδομάδα είκοσι δύο αθλητές και αθλήτριες της ενόργανης γυμναστικής κατήγγειλαν προπονητές τους για κακοποιητική συμπεριφορά εις βάρος τους και προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειάς τους. Η καταγγελία τους στάθηκε αιτία ώστε συναθλητές τους, οι οποίοι έχουν υποστεί ίδιες και παρόμοιες συμπεριφορές στο διάστημα της ενασχόλησής τους με τον αθλητισμό, να μιλήσουν και αυτοί: συνολικά είναι πάνω από εκατό αυτοί που καταγγέλλουν αδικήματα ανάλογα. Τα περισσότερα έχουν παραγραφεί, αλλά όχι όλα. Ωστόσο οι αθλητές το κάνουν για να προστατέψουν νεότερα παιδιά και να δείξουν πως κάτι δεν πάει καλά: τα παιδιά κατάλαβαν ότι η δική τους σιωπή δεν οδήγησε πουθενά.

Πάλι

Η γυμναστική είναι πολύ σκληρό σπορ. Αλλά τα όρια ανάμεσα στην πίεση και στην κακοποίηση πρέπει να είναι σεβαστά. Αλλιώς δεν μιλάμε για αθλητισμό. Μου προκαλεί εντύπωση πως οι αθλητές που ήθελαν να προχωρήσουν σε καταγγελίες διάλεξαν να μιλήσουν στον εισαγγελέα και στους δικηγόρους τους και όχι στους ανθρώπους της ομοσπονδίας τους. Κάπου εδώ κολλάει ο Αυγενάκης: οι εκλογές των ομοσπονδιών πέρασαν. Ευτυχώς. Γιατί δεν θα άντεχα να ακούω πάλι, όπως στην ιστορία της Σοφίας Μπεκατώρου, ότι όλα στις ομοσπονδίες είναι υπέροχα και τους αθλητές τους βάζει πάλι ο υφυπουργός…